บททั้งหมดของ เถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่งคนนี้คือฮูหยินที่ท่านโหวทอดทิ้ง : บทที่ 31 - บทที่ 40

ดวงตะวันเบื้องบนแผดเผาอากาศในเมืองหลินอันร้อนระอุจนภาพเบื้องหน้าสั่นไหว ทว่าภายในอาคารสามชั้นของเยว่ซินจายกลับเย็นฉ่ำด้วยก้อนน้ำแข็งที่ถูกจัดวางไว้ตามมุมห้อง กลิ่นหอมชื่นใจของน้ำบ๊วยเย็นเคี่ยวกับน้ำตาลกรวดลอยโชยดับกระหายลูกค้าซึ่งเนืองแน่นจนแทบไร้ที่ยืนอวิ๋นเยว่ซินในชุดผ้าไหมโปร่งแสงสีผลซิ่งนั่งเอนกายอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน ในมือถือพัดกลมปักลายปลาหลีฮื้อขยับพัดเนิบนาบ นัยน์ตากวาดมองสมุดบัญชีที่ปั้นเซี่ยเพิ่งนำมาวางตรงหน้า“นายหญิงเจ้าคะ วันนี้เครื่องดื่มเย็นและขนมเกล็ดน้ำแข็งขายดีเป็นเทน้ำเทท่า กำไรพุ่งทะยานเป็นกอบเป็นกำอีกแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นเซี่ยรายงานด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าซับเหงื่อเล็กน้อยทว่าเปี่ยมด้วยพลัง“ช่วงกลางฤดูร้อนผู้คนย่อมหงุดหงิดง่าย ขนมเย็นของเราเสมือนโอสถดับร้อนชั้นดี” นางแย้มยิ้มบางเบา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเงาร่างกำยำของโม่เหยียนก้าวฉับ ๆ เข้ามาประชิด กลิ่นอายรอบตัวเขาเย็นเยียบผิดวิสัย“มีเรื่องอันใดโม่เหยียน” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าลดระดับลงจนได้ยินกันเพียงสองคน“นายหญิงขอรับ” โม่เหยียนประสานมือ กระซิบเสียงเครียด “มีหนูสกปรกสี่ตัวปะปนอยู่ในหมู่ลูกค้า พวกมันสวมหมวกไม้ไผ

แสงแดดอาบย้อมท้องฟ้าเมืองหลินอันเป็นส้มอมแดงสดใส ทว่าบรรยากาศบริเวณหน้าประตูเมืองกลับเต็มไปด้วยฝุ่นควันที่ลอยคลุ้ง อาชาเหงื่อโลหิตสีนิลตัวหนึ่งห้อตะบึงฝ่าสายลมร้อนของปลายคิมหันตฤดูมาอย่างบ้าคลั่ง สภาพของมันเหนื่อยหอบจนฟองน้ำลายฟอดเต็มปาก บนหลังม้าคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทที่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนเซียวจิ่งหยางมีสภาพตรากตรำกรำแดดฝนจนแทบไม่เหลือเค้าโครงขุนนางผู้สูงศักดิ์ เขาควบม้าฝ่าระยะทางแปดร้อยหลี่โดยไม่หยุดพักแม้แต่เค่อเดียว เปลี่ยนม้าไปถึงสามตัว เพียงเพื่อหมายจะมาถึงเจียงหนานให้เร็วที่สุดดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งแดงก่ำและลึกโหล ทว่ากลับอัดแน่นไปด้วยความร้อนรนดั่งเพลิงสุมอก “เยว่ซิน รอข้าก่อนเถิดนะ” ชายหนุ่มพึมพำกับสายลม ริมฝีปากแห้งผากแตกปริณ ถนนตลาดฝั่งตะวันออกอาคารสามชั้นของเยว่ซินจายยังคงคึกคัก ผู้คนขวักไขว่ อวิ๋นเยว่ซินในชุดผ้าไหมเนื้อเย็นสีเขียวอมฟ้า ยืนอยู่หลังโต๊ะคิดเงินไม้หนานมู่ ปลายนิ้วเรียวขาวกำลังดีดลูกคิดตรวจสอบบัญชีด้วยท่วงท่าสงบเยือกเย็น“นายหญิงขอรับ วันนี้ยอดสั่งซื้อขนมเปี๊ยะดอกหมู่ตานจากจวนผู้ว่าการใกล้เคียงเพิ่มขึ้นอีกสามเท่าตัว บ่าวจัดคนง

แสงแดดคิมหันตฤดูสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้อง ทว่าความร้อนแรงของสุริยันยังไม่อาจเทียบได้กับหยาดเหงื่อที่ไหลชโลมกายบุรุษผู้หนึ่ง บริเวณลานดินด้านหลังร้าน เสียงคมขวานแหวกอากาศและสับลงบนท่อนไม้ซานดังกึกก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เซียวจิ่งหยางในคราบบ่าวรับใช้ผู้มีหนี้สินติดตัว ถอดเสื้อท่อนบนออกพาดไว้บนกิ่งต้นอู๋ถงเผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงาม ทว่าบนผิวกายสีทองแดงนั้นกลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมดาบและธนู หยาดเหงื่อไหลซึมตามร่องกล้ามเนื้อสะท้อนแสงแดดเป็นประกายปั้นเซี่ยที่กำลังล้างจานกระเบื้องเคลือบอยู่ริมบ่อน้ำ ลอบชำเลืองมองบุรุษร่างยักษ์ด้วยใบหน้าแดงซ่าน ก่อนจะรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในเพิงครัว “นายหญิงเจ้าคะ บ่าวรับใช้คนใหม่ผู้นั้นเขาผ่าฟืนกองพะเนินเสร็จภายในชั่วครึ่งชั่วยาม ซ้ำยังหาบน้ำใส่โอ่งจนเต็มเปี่ยมทุกใบ เรี่ยวแรงของเขาช่างผิดมนุษย์มนา ซ้ำยัง เอ้อ ไม่ยอมสวมเสื้ออีกต่างหากเจ้าค่ะ”อวิ๋นเยว่ซินที่กำลังปั้นแป้งขนมเปี๊ยะดอกเหลียนฮวาอยู่หน้าเขียงไม้ชะงักมือเล็กน้อย นัยน์ตาปรายมองออกไปนอกหน้าต่าง นางเห็นร่างกำยำนั้นกำลังยกท่อนซุงขนาดใหญ่ด้วยสองมือเปล่า มุ

เบื้องหน้าลานร้านเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่มาเข้าแถวรอซื้อขนมเลิศรส ทว่าภายในห้องโถงรับรองด้านหลังบรรยากาศกลับอึมครึมและตึงเครียด“เถ้าแก่หวัง ท่านทำเช่นนี้ไม่เท่ากับปล้นชิงกันหรอกหรือ?” น้ำเสียงของอวิ๋นเยว่ซินเยียบเย็น นัยน์ตาหรี่มองชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่นั่งจิบชาหลงจิ่งด้วยท่าทีทองไม่รู้ร้อน“เถ้าแก่เนี้ยอวิ๋นโปรดเห็นใจผู้น้อยด้วยเถิด” หวังฟู่ พ่อค้าคนกลางผู้ผูกขาดวัตถุดิบรายใหญ่แห่งเจียงหนานวางถ้วยชาลง แสร้งถอนหายใจยาว “ปีนี้ภัยแล้งทางตอนเหนือรุนแรงนัก แป้งสาลีและน้ำตาลทรายแดงล้วนขาดแคลน หากท่านไม่ยอมจ่ายเพิ่มอีกสามส่วน ผู้น้อยก็คงไม่มีสินค้าส่งให้ร้านของท่านจำต้องนำไปเร่ขายให้หอสุราฟู่หลินแทนแล้ว”โม่เหยียนที่ยืนเฝ้าอยู่เบื้องหลังนายหญิงตบโต๊ะดังปัง“เหลวไหล! เส้นทางขนส่งทางน้ำจากเจียงเป่ยราบรื่นไร้คลื่นลมไฉนจึงอ้างภัยแล้ง ข้าเห็นชัด ๆ ว่าท่านจงใจฉวยโอกาสโก่งราคา เพราะรู้ว่าเยว่ซินจายเพิ่งรับราชโองการทำขนมมงคลส่งเข้าวัง!”หวังฟู่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “องครักษ์โม่ หากท่านเก่งกาจถึงเพียงนั้นก็ไปหาซื้อวัตถุดิบเอาเองเถิด ข้าขอตัว!”อวิ๋นเยว่ซินยกมือขึ้นห้ามโม่เหยียนไม่ให้ชักกระบี่ น

เมืองหลวงยามจื่อท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงดารา ม่านเมฆหนาทึบเคลื่อนตัวบดบังแสงจันทร์จนสิ้น บรรยากาศภายในจวนเสนาบดีกรมคลังหนักอึ้งและหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าเหมันตฤดู ทั้งที่บัดนี้คือช่วงกลางฤดูคิมหันต์เพล้ง!เสียงถ้วยชาชั้นเลิศถูกปาอัดกระแทกกับเสาไม้หนานมู่จนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย น้ำชาหลงจิ่งร้อนระอุสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมขนสัตว์ผืนงาม ทว่าบรรดาบ่าวรับใช้ในห้องโถงต่างพร้อมใจกันคุกเข่าหมอบกราบตัวสั่นงันงก ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะส่งเสียงสูดลมหายใจ“พวกสวะเลี้ยงเสียข้าวสุก! ผ่านมาแรมเดือนแล้ว ข้ายังไม่อาจช่วยเหลียนฮวาออกมาจากคุกอันโสโครกนั่นได้!”น้ำเสียงแหบพร่าทว่าเปี่ยมไปด้วยโทสะของไป๋จ้านเทียน เสนาบดีกรมคลังผู้กุมอำนาจการเงินของแผ่นดินตวาดลั่น นัยน์ตาฝ้าฟางของชายชราแดงก่ำ“บุตรีสุดที่รักของข้าต้องทนทุกข์ทรมาน แขนงดงามของนางต้องเปื้อนรอยหวาย ทว่านังแพศยาแซ่อวิ๋นกลับเสวยสุข ซ้ำยังได้รับราชโองการให้จัดทำเครื่องราชบรรณาการถวายฮ่องเต้อีกกระนั้นหรือ!”เงาดำสายหนึ่งวูบไหวลงมาจากขื่อหลังคา ปรากฏร่างของบุรุษในชุดรัดกุมสีนิล นัยน์ตาดุดันอำมหิตคุกเข่าลงเบื้องหน้าไป๋จ้านเทียน“ใต้เท้าไป๋โปรดระงับโ