Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

แสงอุทัยสาดส่องผ่านม่านเมฆบางเบา อาบไล้ถนนชิงสุ่ยให้เรืองรอง หยาดน้ำค้างจากฝนในฤดูใบไม้ผลิเมื่อคืนยังคงเกาะพราวบนกิ่งต้นหลิวลู่ลมทอประกายระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศหน้าร้านเยว่ซินจายกลับไม่ได้แจ่มใสดั่งทัศนียภาพรอบกายรถม้าไม้หนานมู่คันหรูหราที่ไร้ซึ่งตราสัญลักษณ์จวนขุนนางเคลื่อนตัวมาหยุดนิ่ง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถม้า ท่วงท่าองอาจทว่าไร้ซึ่งชุดพระราชทานสำหรับขุนนางชั้นสูงดั่งเช่นวันวาน วันนี้เซียวจิ่งหยางสวมเพียงชุดคลุมตัวยาวสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงินลายเมฆา ดูเรียบง่ายทว่าไม่อาจปิดบังรัศมีอันสูงศักดิ์ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองป้ายร้าน ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ประคองกล่องบุลายดิ้นทองไว้ในมือแน่นโม่เหยียนที่ยืนกอดกระบี่อยู่หน้าประตูหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างทันที “เยว่ซินจายไม่ต้อนรับสุนัขลอบกัด ถอยไปเสีย หากไม่อยากให้กระบี่ของข้าดื่มเลือดตั้งแต่หัววัน”“โม่เหยียนถอยมา”เสียงหวานใสทว่าเยียบเย็นดังขึ้นจากด้านใน อวิ๋นเยว่ซินในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีอิงเถาอ่อนจางก้าวเดินออกมาอย่างเนิบนาบ รอยยิ้มการค้าที่เคยมอบให้ลูกค้าทั่วไปถูกเก็บงำมิดชิด เหลือเพียงใบหน้างดงามที่ราบเรียบ นางไม่ได้สวมหมวกหมว

เสียงเคาะไม้ประมูลของงานชิมและประเมินสินค้าดังกังวานก้อง กล่องของขวัญล้ำค่าบุผ้าไหมดิ้นทองบรรจุขนมเปี๊ยะดอกหมู่ตานชุดสุดท้ายเพิ่งถูกเถ้าแก่ฉีแห่งโรงน้ำชาหมิงเยวี่ยประมูลไปในราคาสูงลิ่วถึงหกสิบตำลึงเงินทว่าความหฤหรรษ์ของเหล่าพ่อค้าวาณิชพลันมลายสิ้น เมื่อเสียงฝีเท้าม้าดุดันดังกึกก้องมาจากหัวถนนชิงสุ่ย กองทหารม้าเกราะเหล็กสีนิลกว่าสามสิบนายควบทะยานฝ่าเมฆหมอกเข้ามาอย่างอุกอาจ เหยียบย่ำแผ่นหินหยกจนสั่นสะเทือน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านกดทับจนฝูงชนแตกฮือหนีตายไปคนละทิศละทาง“ทหาร! ปิดล้อมเยว่ซินจายให้หมด! ห้ามผู้ใดก้าวออกไปแม้แต่ครึ่งก้าว!”เสียงตะคอกกร้าวเยียบเย็นดังขึ้น บุรุษร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถม้า เซียวจิ่งหยางในชุดพระราชทานสำหรับขุนนางชั้นสูงสีดำสนิทปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหิน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสง่างามกลับมืดครึ้ม นัยน์ตาคมกริบกวาดมองลานจัดงานที่เต็มไปด้วยคหบดีชั้นนำแห่งเจียงหนาน ก่อนจะหยุดสายตาลงที่สตรีร่างบอบบางหลังโต๊ะประมูลอวิ๋นเยว่ซินในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีฟ้าอมเขียวยืนตระหง่านไม่ไหวติง ใบหน้างดงามปราศจากหมวกหมวกปีกกว้าง[ปิดบัง เชิดขึ้นอย่างทระนง นางประสานมือไว้เบื้องหน้า ท่าทีสงบนิ่ง ไร้ซึ่ง

แสงอุทัยสาดส่องทะลุเมฆหมอก อาบไล้แผ่นหินหยกหน้าร้านเยว่ซินจายให้เรืองรอง ทว่าบรรยากาศภายในเรือนกลับตึงเครียด อวิ๋นเยว่ซินนั่งหลังตรงตระหง่านอยู่หลังโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะไม้หนานมู่เป็นจังหวะเชื่องช้า นัยน์ตาทอประกายเยียบเย็นไร้ความปรานี“นายหญิง ชายผู้นั้นยังคงป้วนเปี้ยนอยู่หน้าประตูกระโจมของเขา ซ้ำยังช่วยหาบน้ำจากบ่อบาดาลมาแจกจ่ายให้แผงลอยข้างเคียงจนชาวบ้านต่างซุบซิบนินทากันให้แซดแล้วขอรับ” โม่เหยียนรายงานด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง มือแกร่งลูบด้ามกระบี่ “จะให้บ่าวออกไปสับไม้คานของเขาทิ้งเลยหรือไม่ขอรับ”อวิ๋นเยว่ซินแค่นยิ้มหยัน “สับไม้คานไปก็ไร้ประโยชน์โม่เหยียน คนที่หน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้ ย่อมเตรียมใจรับความอัปยศมาเต็มประดา หากเราปิดร้านหนี เท่ากับเราหวาดกลัวและพ่ายแพ้ต่อกลยุทธ์สุนัขจรจัดของเขา ปั้นเซี่ย ไปเปิดดานประตูเดี๋ยวนี้ เยว่ซินจายจะทำมาค้าขายตามปกติ ต่อให้เบื้องหน้ามีขอทานมานอนชักดิ้นชักงอ เราก็จะข้ามหัวมันไป”“รับคำสั่งเจ้าค่ะ” ปั้นเซี่ยรับคำแข็งขัน วิ่งไปปลดสลักประตูไม้บานหนาออกเอี๊ยดทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง ภาพที่ปรากฏสู่สายตาทำเอาทุกคนต้องสูดลมหายใจเฮือก เซียวจิ่งหย

พิรุณแห่งวสันตฤดูที่พัดพาความหนาวเหน็บระลอกสุดท้ายของปีสาดซัดกระหน่ำลงมาทั่วผืนฟ้าเมืองหลินอัน ท้องถนนชิงสุ่ยเจิ่งนองไปด้วยแอ่งน้ำโคลน เสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงดังกึกก้อง สะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงก้นบึ้งของหัวใจผู้คนที่หลับใหลท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ หน้ากระโจมผ้าใบซอมซ่อฝั่งตรงข้ามเยว่ซินจาย ร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีเทาหม่นนั่งกอดเข่าพิงเสาไม้อย่างโดดเดี่ยว เซียวจิ่งหยางปล่อยให้หยาดฝนสาดซัดจนเปียกปอน ผมเผ้าที่เคยรวบตึงด้วยกวานหยกกลับหลุดลุ่ยแนบลู่ไปกับกรอบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียว พิษไข้ซึ่งเกิดจากการตากลมเย็นเริ่มแทรกซึมเข้าสู่กระดูก ทว่านัยน์ตากลับยังคงจ้องมองไปยังบานประตูไม้หนานมู่ที่ปิดสนิทอย่างไม่ลดละ“เยว่ซิน... ข้าจะไม่ยอมแพ้” ชายหนุ่มพึมพำเสียงสั่นสะท้าน ริมฝีปากแห้งผากซีดเผือดรุ่งอรุณเบิกฟ้า พายุฝนสงบลงหลงเหลือเพียงละอองน้ำค้าง โม่เหยียนผลักบานประตูเยว่ซินจายออกเพื่อกวาดน้ำขังหน้าร้าน ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของอดีตแม่ทัพใหญ่ที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระโจม คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันทันที“นายหญิงขอรับ! สุนัขหน้าทนผู้นั้นไข้ขึ้นสูงจนสลบไสลไปแล้วขอรับ จะให้บ่าวลากไปท

แสงตะวันสีทองอมส้มสาดประกายทาบทับหลังคากระเบื้องเคลือบของเมืองหลินอัน รถเกวียนเทียมม้าที่ประดับตราสัญลักษณ์ผู้ค้าหลวงเคลื่อนตัวออกจากจวนผู้ว่าการอย่างเชื่องช้า ล้อรถบดเบียดแผ่นหินหยกดังกึกก้อง ทิ้งความอึกทึกและสายตาอิจฉาริษยาของเหล่าคหบดีในงานเลี้ยงร้อยบุปผาไว้เบื้องหลังภายในรถม้าอันโอ่อ่า อวิ๋นเยว่ซินนั่งหลังตรงตระหง่าน ชุดกระโปรงสีขาวนวลประกายฟ้าอ่อนยังคงสะอาดสะอ้านไร้รอยยับย่น นัยน์ตาทอดมองหีบไม้หนานมู่ที่บรรจุทองคำแท่งและผ้าไหมดิ้นทองสิบพับ ซึ่งเป็นรางวัลประทานจากขุนนางผู้แทนพระองค์ ริมฝีปากบางยกยิ้มลึกล้ำยากจะคาดเดา“นายหญิง วันนี้ท่านงดงามและน่าเกรงขามประดุจเทพธิดาลงมาจุติเลยเจ้าค่ะ ยามที่ท่านโต้ตอบกับจิ่งหนิงโหวกลางลานจัดเลี้ยง บ่าวแทบจะกลั้นหายใจ ทว่าท่านกลับทำให้ท่านโหวผู้เกรียงไกรผู้นั้นต้องนั่งหน้าดำคร่ำเครียดไร้ทางสู้ ช่างสะใจบ่าวยิ่งนักเจ้าค่ะ” ปั้นเซี่ยที่นั่งพับเพียบอยู่ด้านข้าง เอ่ยเจื้อยแจ้วด้วยแววตาเป็นประกายวาววับโม่เหยียนที่ทำหน้าที่บังคับม้าอยู่ด้านนอกเลิกม่านขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเคารพอย่างสุดหัวใจ “บารมีของนายหญิงในวันนี้เหนือคำบรรยายยิ่งนักขอรับ