All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่งคนนี้คือฮูหยินที่ท่านโหวทอดทิ้ง : Chapter 41 - Chapter 50

รัตติกาลคล้อยต่ำจนเกือบจรดรุ่งสาง สายลมพัดผ่านช่องหน้าต่างของเรือนเก็บฟืน หอบเอากลิ่นอายความหนาวเหน็บลามเลียผิวเนื้อ ทว่าไม่อาจดับความร้อนรุ่มในอกของบุรุษผู้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนกองฟางได้เซียวจิ่งหยางกัดผ้าฝ้ายสีหม่นไว้ในปากแน่น มือกร้านซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกำลังเทผงยาสมานแผลลงบนบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังและท่อนแขน เลือดสีชาดไหลซึมผสมกับเหงื่อกาฬหยดแหมะลงบนพื้นดิน เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายเต็มหน้าผาก ทว่าเขากลับไม่เปล่งเสียงร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ“ท่านคิดจะปิดบังนายหญิงไปถึงเมื่อใด” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดโม่เหยียนก้าวพ้นจากเงามืดของหลังคา ใบหน้าขององครักษ์หนุ่มเคร่งเครียด สายตาจับจ้องไปยังบาดแผลบนร่างของอดีตแม่ทัพ“โม่เหยียน” เซียวจิ่งหยางคายผ้าฝ้ายออกจากปาก หอบหายใจรวยรินทว่าพยายามหยัดกายให้ตั้งตรง “เรื่องใดที่ข้าปิดบังนางกัน”“อย่ามาแสร้งทำเป็นไขสือใต้เท้าเซียว” โม่เหยียนแค่นเสียง หยิบกระบี่ชิงเฟิงกอดอก “อาอิ๋งแม้นถูกจับเป็นทว่าสุนัขจิ้งจอกเฒ่าอย่างไป๋จ้านเทียนย่อมมีแผนตัดหางปล่อยวัด มันย่อมหาแพะรับบาปมาสวมรอยแทนตนเองได้ในที่สุด คดีลอบโจมตีขบวนเครื่องราชบรรณากา

แสงตะวันเจิดจ้าทว่าไม่อาจสาดส่องทะลวงผ่านม่านหมอกหนาทึบและไอความชื้น ณ ก้นหุบเขาต้วนหุน เบื้องล่างคือวังน้ำวนเชี่ยวกรากสีเขียวคล้ำโขดหินแหลมคมเรียงรายระเกะระกะ อาชาสองตัวหอบหายใจรวยรินจนน้ำลายฟูมปาก ขาทั้งสี่สั่นเทาไม่อาจก้าวเดินต่อไปได้อีก“นายหญิง! ทางข้างหน้าเป็นป่าไผ่รกทึบและโคลนเลน ม้าศึกผ่านเข้าไปไม่ได้แล้วขอรับ!” โม่เหยียนตะโกนแข่งกับเสียงน้ำตกที่ดังกึกก้อง พลางรั้งสายบังเหียนอย่างยากลำบากอวิ๋นเยว่ซินตวัดขาลงจากหลังม้าโดยไม่ลังเล ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและหยาดเหงื่อ กระโปรงที่เคยงดงามบัดนี้ขาดวิ่นและเปื้อนโคลน“ทิ้งม้าไว้ที่นี่เราจะเดินเท้าเข้าไป ข้าเห็นควันไฟลอยมาจากเชิงเขาด้านหน้า ย่อมต้องมีหมู่บ้านคนอาศัยอยู่เป็นแน่”“ทว่าร่างกายท่านไม่ได้พักผ่อนมาหลายทิวาราตรีแล้วนะขอรับ หากฝืนเดินเท้าลุยโคลน ท่านจะ–”“โม่เหยียน ข้าบอกให้เดินก็ต้องเดิน!” สตรีร่างบอบบางตวาดลั่น นัยน์ตาแดงก่ำทว่าแฝงความดุดันเด็ดขาด “ทุกเสี้ยวจิบชาที่เสียไปถือเป็นลมหายใจของเขาที่ลดลง หากเจ้าเหนื่อยก็จงรออยู่นี่ ข้าจะไปตามหาเขาเอง!”สิ้นคำนางก็สะบัดชายกระโปรงก้าวเดินฝ่าดงหญ้าคาและโคลนดูดไปเบื้องหน้าอย่า

สายลมวสันตฤดูพัดโชยเอื่อย หอบเอากลิ่นหอมระรื่นของดอกท้อที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งมาตามสายลม ณ ศาลาอี้หรานบนยอดเขาชิงอวิ๋น นอกเมืองหลินอันบรรยากาศเงียบสงบตัดกับความตึงเครียดของบุคคลทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่ภายในศาลาเกากงกง หัวหน้าขันทีคนสนิทเบื้องพระยุคลบาทยืนประสานมือด้วยท่วงท่าสำรวม ทว่าใบหน้าที่อุดมไปด้วยรอยเหี่ยวย่นกลับฉายแววว้าวุ่นและเสียดายอย่างสุดซึ้ง เบื้องหน้าของเขาคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายปราศจากลวดลายดิ้นทองหรือเครื่องประดับล้ำค่าใด ๆ ทว่ากลิ่นอายองอาจและบารมีที่แผ่ซ่านออกมากลับไม่ได้ลดทอนลงไปแม้แต่น้อยเซียวจิ่งหยางวางกล่องไม้สลักลายมังกรลงบนโต๊ะศิลา ภายในนั้นบรรจุตราพยัคฆ์ทองคำซึ่งเป็นป้ายอาญาสิทธิ์บัญชาการทหารนับแสน และป้ายหยกจิ่งหนิงโหวอันเป็นสัญลักษณ์แห่งบรรดาศักดิ์ที่บุรุษทั่วทั้งแคว้นต่างหมายปอง“ท่านโหว” เกากงกงเอ่ยเสียงพร่า สองมือไม่กล้ายื่นไปรับกล่องไม้ใบนั้น “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งชัดเจน คดีของสกุลไป๋กระจ่างแล้ว บัดนี้ราชสำนักไร้ซึ่งเสี้ยนหนาม ฝ่าบาททรงต้องการมือขวาที่แข็งแกร่งที่สุดกลับไปยืนหยัดเคียงข้างพระองค์ ทรงตรัสว่าหากท่านยอมกลับเมืองหลวง

ลมวสันต์พัดพลิ้วโชยผ่านลานหินซึ่งเชื่อมต่อระหว่างหลังร้านเยว่ซินจายและโรงน้ำชาจิ่งซิน กิ่งหลิวลู่ลมหยอกเย้ากับแสงแดดสีทองอบอุ่น บรรยากาศเงียบสงบปราศจากความวุ่นวายของหน้าร้าน อวิ๋นอวี่เจ๋อในชุดสีฟ้าครามตัวน้อยนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะหินอ่อน บนโต๊ะมีแท่นฝนหมึกและกระดาษวางแผ่หลาก้อนแป้งน้อยขมวดคิ้วมุ่นจนแทบผูกเป็นปม มือเล็กจ้อยที่กำพู่กันขนหมาป่าสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามตวัดลากเส้นอักษร ทว่าน้ำหมึกที่ชุ่มเกินไปกลับหยดแหมะลงบนกระดาษ กลายเป็นรอยด่างดวงสีดำสนิททำลายตัวอักษร ‘ฟู่’ ที่เขาเพียรพยายามคัดลอกมาเกือบครึ่งชั่วยามให้พังทลายลงในพริบตา“โธ่เอ๊ย! ไฉนจึงเขียนยากเขียนเย็นถึงเพียงนี้ ข้าเขียนอักษร ‘หมู่’ ได้งดงามตั้งนานแล้วแท้ ๆ” เด็กน้อยเบะปาก พึมพำกับตนเองด้วยความหงุดหงิดพลางวางพู่กันลงอย่างท้อแท้“การเขียนอักษรฟู่นั้นขีดบนต้องกว้างและครอบคลุม ประดุจแผ่นฟ้าที่กางกั้นพายุฝนให้แก่ครอบครัว ส่วนขีดล่างต้องหนักแน่นและหยั่งลึก ประดุจขุนเขาที่ค้ำจุนไม่ให้ผู้ใดล้มลง”น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากเบื้องหลังพร้อมกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของชาปี้หลัวชุนที่ลอยแตะจมูก อวี่เจ๋อสะดุ้งเล็กน้อ

ปลายวสันตฤดู แสงตะวันสีทองอาบไล้ผืนน้ำในคลองชิงสุ่ยจนทอประกายระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่สว่างไสวยิ่งกว่าแสงตะวันในยามนี้คือสีแดงฉานของผ้าแพรพรรณซึ่งถูกประดับประดาตลอดยาวสองฝั่งถนนชิงสุ่ยแห่งเมืองหลินอันตั้งแต่หัวถนนจดท้ายตรอกโคมกระดาษสีชาดสลักอักษรความสุขคู่ถูกแขวนเรียงรายพลิ้วไหวตามสายลม เสียงประทัดดังกึกก้องกังวานขับไล่สิ่งชั่วร้าย ควันสีขาวพวยพุ่งผสมผสานกับกลิ่นดอกท้อที่เบ่งบานสะพรั่ง วันนี้คือวันมงคลสมรสของสองเถ้าแก่แห่งร้านชื่อดัง เยว่ซินจายและโรงน้ำชาจิ่งซิน งานมงคลที่ชาวเมืองหลินอันต่างโจษจันว่ายิ่งใหญ่และคึกคักประดุจงานฉลองสิบหลี่หงจวง[1]ณ ลานหลังร้านเยว่ซินจายบรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่แสนจะชื่นมื่น โม่เหยียนในชุดผ้าไหมสีน้ำตาลเข้มกำลังแบกหีบไม้บรรจุสินสอดทองหมั้นใบแล้วใบเล่าจัดเรียงไว้กลางลานกว้างอย่างแข็งขัน เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมเข้ม“พี่ชายโม่พักดื่มน้ำชาเจวี๋ยหมิงจื่อ[2]แก้กระหายเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ท่านแบกหีบหนัก ๆ มาตั้งแต่ยามอิ๋นแล้วนะ”เสียงหวานใสของปั้นเซี่ยดังขึ้น สาวใช้หน้าจิ้มลิ้มในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนก้าวเข้ามาหา ในมือประคองถาดไม้ที่มีถ้วยชาอุ่น ๆ พร้อ