บททั้งหมดของ The wife he never loved: บทที่ 41 - บทที่ 50

Halos matumba ako sa lakas ng pagkakasampal ni Glenda sa aking pisngi. Umikot ang paningin ko at naramdaman ko ang matinding pamamanhid na agad na sumunod sa nag-aapoy na sakit sa aking balat. Pulang-pula ang kaniyang mukha at nanlilisik ang mga matang idinuduro ang aking dibdib. "Ang kapal talaga ng mukha mo! Tama ang hinala ko eh... noon pa lang, mukha ka nang pera!" nanginginig sa galit at diring-diring sambit niya. Nanghihina akong napapaatras sa lakas ng pagkakatulak niya sa akin gamit ang dulo ng kaniyang daliri. Mariin kong iniinda ang bakas ng kaniyang palad na halos nagpatulala sa aking pagkatao. Tuluyan na naming nakuha ang buong atensyon ng mga bisita sa resort. Pinalibutan kami ng napakaraming taong nakasuot ng mamahaling damit, at halos madurog at mapunit sa matinding kahihiyan ang aking pagkatao nang magsimula silang magpakawala ng masasakit at mapanghusgang salita. "They may look alike... but Samantha was way more decent than her." "Kawawang Gale... baka nga ginayu

Sino nga ba ang mag-aakala? Lumuwas ako ng Manila noon upang takasan ang masakit at magulong nakaraan ng aking buhay. Hindi ko naman inasahan na rito ko pala bubuuin ang pamilyang matagal na ipinagkait sa akin ng tadhana. Napakabilis lumipas ng mga araw at panahon. Parang kailan lang nung masaya naming ipinagdiriwang ang unang kaarawan ni Niko, hanggang sa matuto siyang maglakad, tumakbo, at magsalita nang malinaw. May mga naging desisyon ako sa buhay na pinagsisihan ko kalaunan. Ngunit habang pinagmamasdan ko ang aking anak na masiglang nakikipaghabulan kina Menggay at Anding sa gitna ng malawak na hardin, alam kong siya ang tanging bunga na kahit ilang beses kong balikan sa aking isip ay kailanman hindi ko pagsisisihan. Lahat ng alinlangan, takot, at pait sa aking dibdib ay biglang nabubura sa tuwing nakikita ko ang kaniyang mga ngiti. Sapat na sa akin ang buhay na mayroon ako rito. Hindi man ito perpekto, at malabo man na makasundo ko pa ang dalawang matatandang babaeng Salazar,

"You're so beautiful, wife..." Hindi na nawala ang matamis na ngiti sa labi ko nang iabot ko ang kamay ko sa kaniya. Sabay kaming naglakad patungo sa gitna at kasabay ng pagkumpas ng kaniyang kamay sa ere ay nagsimula ang tugtog. Napangiti ako. Mahina ang tugtog ng Can I Have This Dance nina Zac Efron at Vanessa Hudgens na umaalingawngaw sa paligid. Bumilis ang tibok ng puso ko nang magsimula kaming sumabay sa tugtugin. Sabay kaming napabuntong-hininga. Sa mga mata niya, nakita ko ang emosyong unti-unti na rin akong hinahatak—ang pagmamahal. Nagsimulang gumalaw ang aming mga katawan, dahan-dahang sumasabay sa musika, hanggang sa paikutin niya ako at muling mapaharap sa kaniya. Mas malapit. Humigpit ang pagkakahawak niya sa aking baywang at unti-unting naglapit ang mga mukha namin nang dalhin niya ang mga kamay ko upang yumakap sa kaniyang leeg. “If I could choose again, wife..." bigla niyang sambit sa gitna ng aming pagsasayaw. "I'd still choose you. But this time, I'd choose you

Panandalian akong nanigas sa aking kinatatayuan, natatakot sa reaksyon ng aking asawa. Galit siya at hindi ko siya maaring sisihin dahil kasalanan ko ang lahat. Ilang beses akong napabuga ng hangin habang kinakalma ang aking sarili bago dahan-dahang naglakad patungo sa silid kung nasaan ang mag-ama ko. “How is my son?” Napahinto ako sa may p***o nang makitang hawak na ni Gale ang aming anak. Tinitingnan niyang maigi ang bawat bahagi ng katawan nito. Mariin akong napakagat sa aking ibabang labi dahil sa matinding guilt na nararamdaman. Dahil sa kababayaan ko... napahamak ang anak ko. Isa ba talaga akong mabuting ina? Bakit ko hinayaang masaktan siya? “Mr. Salazar, please calm down. Your son is perfectly fine. Wala siyang bali o anumang malubhang pinsala,” pagpapakalma sa kaniya ng doktor. “May ilang gasgas lamang siya sa katawan at kailangan lang naming obserbahan nang kaunti bago siya payagang umuwi.” Bahagyang bumaba ang mga balikat ni Gale, ngunit hindi pa rin nawala ang tensiy

Kumuyom ang aking mga kamao habang dahan-dahan akong tumatayo. Nanghihina at nanginginig ang aking mga hita. Konti na lang ay masisira na ang ulo ko sa kakasampal sa akin ng mga Salazar."P-Pasensya na po..." nakayukong sabi ko habang nangingilid ang mga luha sa aking mga mata."Do you think sorry is enough?!" matinis na sigaw ni Crystal.Napasinghap ako nang bigla niya akong hatakin papunta sa labas ng mansyon. Sa mismong harapan ay galit niya akong itinulak. Unti-unting umakyat ang kirot mula sa aking mga kamay nang isangga ko iyon sa magaspang na kalsada upang hindi tuluyang masubsob ang aking mukha."You need to pay for what you did to your son, hija," malamig na usal ni Rage. "Lumuhod ka at huwag kang aalis diyan hanggang hindi ko sinasabi."Ang kaniyang utos ay parang isang batas na walang sinuman ang nakakabali. Gulat akong napatitig sa kaniya. Walang kaeymo-emosyon ang kaniyang mukha habang nakatitig sa akin. Parang si Rayjee lang ang naawa sa aking sitwasyon na napayuko na la