Alle Kapitel von The wife he never loved: Kapitel 11 – Kapitel 17

Dala ang lunchbox na pinahanda ni Rage Salazar para sa kanyang apo ay pumunta na ako sa resort na pagmamay-ari nila."Salazar Hideway." Pagbasa ko sa signage na nakasulat sa entrance gate.Isang pribado ang resort na ito. Talagang ginawa para sa mga taong mayayaman na ayaw magpa istorbo. Karamihan sa mga nagiging guest nila ay artista, musician, model, at mga vloger na gusto ng tahimik na lugar para magbakasyon.Hininto ni manong Gio ang sasakyan sa entrance. "Mag ikot-ikot ka na lang muna kuya. Tatawagan na lang kita kapag umalis na tayo." Bilin ko sa kanya ng buksan ko ang pinto."Magtatagal ka ba dito ma'am?" Magalang na sagot nito bago sumulyap sa akin."Hihintayin ko raw siyang matapos kumain, iyon ang bilin ni Senior." Nakangiting sagot ko bago bumaba ng sasakyan.Sinalubong ako ni Tala sa entrance. Sila kasi talaga ang sumasalubong sa mga bisita."Si sir Gale po? Nasa opisina niya." Sinagot niya ang sariling tanong habang sinusundan ako sa paglalakad.Huminto ako saglit. Pangal

"Talaga yatang wala nang pag-asa."My heart hurt evermore when I started singing."Upang ako'y iyong piliin pa."I know he never chose me. Wala ako sa choices, kahit sa option pa iyan hindi ako kasali."Pa'no mangyayari gayong ako'y 'di mo pansin? Pa'no mo malalaman sa 'yo'y may pagtingin?"Paano nga niya ako mapapansin? Kung ang attention niya nanatili sa likod, sa kanyang nakaraan. Sa babaeng nag-iisa niyang minahal.Kinuha ko ang shoting glass at mininsanang inom ko lang. Nangingilid ang mga luha sa mga mata."Pangarap ka na lang ba o magiging katotohanan pa?"Am I really heartbroken now? Bakit ko nararamdaman ito? Hindi ko naman siya mahal. Hindi naman talaga.𝐻𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑛𝑎 𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑠𝑎𝑛𝑎!"Bakit may mahal ka nang iba?"Ang pait naman ng alak. Ang sakit sa lalamunan.Binaba ko ang mic at mas itinoon ang attention sa pag-inom ng alak. I hate this feelings. Hindi nakakaganda."Cry Nicole, no one judges you here."Napatingin ako kay Mike. I almost forget I'm with him.Ngumiti ak

Pinihit ko ang doorknob at naramdaman ang malamig na simoy ng hangin mula sa labas. Pero bago pa ako makahakbang palayo, narinig ko ang mabilis at mabigat niyang yabag. Naramdaman ko ang kanyang kamay na humawak sa aking braso—hindi mahigpit, kundi tila nanghihina at nanginginig."Sandali," ang tanging lumabas sa kanyang bibig.Lumingon ako nang bahagya. Ang kanyang kaliwang mata ay bahagya ng nakadilat, nangingilid ang luha sa gitna ng namamagang balat na kulay ube. Bahagyang bumuka ang kanyang mga labi, tila may salitang pilit na kumakawala sa kanyang lalamunan—isang pag-amin, isang pagsisisi, o marahil ay isang huling kasinungalingan.Tinitigan ko ang kanyang mukha, naghihintay sa susunod na sasabihin niya. Ngunit nanatili siyang nakatitig sa akin, ang kaisa-isang matang maidilat ay puno ng takot na hindi ko alam kung saan nagmumula, habang ang kamao niyang nakakuyom ay dahan-dahang bumubukas."Kasi..." panimula niya, pero muli siyang napatigil, tila kapos sa hininga.Hindi ko na h

Binaba ako ni Mike sa harap ng bahay."Dito ka nakatira?"Napasulyap ako sa kanya. Hindi napansin na bumaba rin pala siya ngayon."Alam mo, Mike," mahinang sabi ko. Binalik ang tingin sa malaking bahay sa harap. "Kahit ilang taon na ako dito, namamangha pa rin ako sa talas ng mga linya nito. Tingnan mo 'yong malalaking salamin—diyan ko pinapanood ang paglipas ng mga panahon. Mukha lang siyang malamig na semento at bakal, pero para sa akin, bawat sulok niyan ay may kuwento."Itinuro ko ang bahaging tila lumulutang sa hangin. "Diyan sa taas, pakiramdam ko malaya ako. Simple lang ang itsura niya, walang masyadong palamuti, pero dahil sa sobrang bukas ng disenyo, parang niyayakap tayo ng paligid. Hindi lang ito basta modernong gusali; ito ang naging mundo ko habang sinusubukan kong kalimutan ang nakaraan ko."Hinarap ko ang matalik na kaibigan. May lungkot na pilit kong kinukubli sa maliit na ngiti."Kahit gusto kong maglakad sa sementong pathway palabas ng nakabukas na tarangkahan, hindi