All Chapters of เจ้านาย... อย่าแรด! |PLAYBOY|: Chapter 91 - Chapter 100

หมัดหนักถูกประเคนใส่หน้าหล่อๆ ของเจ้านายจนหน้าหัน แต่เขาก็สะบัดหน้ากลับมางัดหมัดสู้กลับอย่างไม่ยอม กลายเป็นตอนนี้สองพี่น้องต่างแลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร หน้าแตกยับเยินเลือดไหลโชกจากแผลเปิดแต่กลับยิ่งคลั่งหนักกว่าเดิม ม๊าเพลงขึ้นมารวบอิ๋วเข้ามากอดปลอบประโลมด้วยใจสั่น ขอบตาร้อนผ่าวทั้งโกรธและสงสา

และที่รู้ว่าอิ๋วไม่ได้มาเรียนก็เพราะเขาไปดักรอเธอไง แต่ก็เจอแค่เพื่อนเธอที่เขาจำได้ว่าเป็นเพื่อนใหม่ ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าติดต่อไม่ได้เหมือนกัน แปลกปะล่ะ แม้แต่ข้อความเพื่อนยังไม่อ่านไม่ตอบ หรืออ่านตอบแต่แค่ไม่มีใครบอกวะ? "แม่งเอ๊ย! จะเงียบไปไหนวะ" หัวเสียและหงุดหงิดจนเกือบปามือถือทิ้งก็ตั

น่าอายกว่าการถูกทิ้งคือการเสียน้ำตาให้เธอนี่แหละ ใครเขารู้เข้าคงได้ล้อไปยันลูกบวช แต่จะเป็นแบบนั้นได้ไงก็ในเมื่อแม่ของลูกหนีไปแล้ว หนีไปแบบไม่บอกไม่อะไรเลยสักคำ ทิ้งวันสุดท้ายกับน้ำตาและความหวาดกลัวให้ได้ดูเล่นต่างหน้า แล้วกูต้องทำไงต่อ หยิบมือถือขึ้นมากดเข้าแชทของอิ๋วกดพิมพ์ข้อความยุกยิกส่งไปเผื่อค

พอขึ้นมาถึงห้องส่วนตัวกลิ่นอายคุ้นเคยก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นหอมคุ้นเคยที่ยังคงตลบไปทั่วห้องเหมือนว่าเพิ่งจากไปเพียงเมื่อวานทำให้อิ๋วเผลอยิ้มออกมาบางๆ สายตาเหลือบมองลิ้นชักเก็บของข้างหัวเตียงขนาดควีนไซซ์แล้วก็รีบหันหนี เพราะภาพอดีตมันผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เท้าเล็กเดินเข้ามาหยุ

"ไงวะ ช่วงนี้เป็นไงกันบ้าง งานดีเงินดีแล้วชีวิตดีด้วยไหม" "กูงั้นๆ ไม่ได้มีอะไรดีกว่าที่เป็นอยู่ พวกมึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบหมอที่เรียนเพราะโดนบังคับล้วนๆ ใช้ชีวิตไปวันๆ เหมือนหุ่นยนต์ทำงานแลกเงินเท่านั้น" ทิวเขาเหลือบมองเจ้าของคำถามซึ่งก็คือพีท เพื่อนร่วมมหาลัยต่างคณะ รู้จักกันผ่านเจ้านายกับเซฟอีกที