เจ้านาย... อย่าแรด! |PLAYBOY|

บรรยากาศยามดึกหน้าสถานบันเทิงแหล่งท่องเที่ยวยอดฮิตของเหล่านักท่องราตรีทั้งหลาย แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบพื้นซีเมนต์ด้านหน้าประกอบกับเสียงกึกก้องของเบสหนักเล็ดลอดออกมาจากด้านในกระตุ้นใจผู้คนที่เดินสวนขวักไขว่ให้ตื่นเต้นอยากสัมผัสบรรยากาศครื้นเครงเร็วๆ

ต่างจากสาวร่างอวบที่กำลังยืนชะเง้อคอมองไปยังลานจอดรถมุมหนึ่งด้วยใบหน้าบึ้งตึง ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่านานนับหลายนาทีท่ามกลางมวลอากาศอุ่นยามค่ำคืน ลมพัดโกรกหน้าพาเส้นผมยาวปลิวไหวแต่กลับไม่ช่วยให้จิตใจร้อนรุ่มเย็นลงได้เลย

"โอ๊ย! มัวแต่หลบมุมกับเด็กไม่สนเพื่อนฝูงแบบนี้มันน่าตัดเพื่อนตัดญาติไปเลยดีไหมเนี่ย"

เสียงแหลมหวีดบ่น เรียวแขนตวัดขึ้นกอดอกตีหน้ายุ่งไม่สบอารมณ์เมื่อต้องรอนานๆ แต่คนที่บอกว่าลืมของในรถใช้ช่วงเวลานั้นลากสาวสวยเข้าหลบมุมมืดตามสันดานเดิมกลับไม่ยอมออกมาเสียที จะเดินเข้าไปก่อนก็กระไรอยู่ถึงยังไงมันก็อุตส่าห์มาส่ง แถมยังถ่อไปรับเธอถึงหน้าบ้านทั้งที่ไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ เฮ้อ... มันน่าไหมเนี่ย?

เวลาถอนหายใจเฮือกยาวเหยียดหันหน้ากลับเข้าหาตึกอาคารสถานที่ ปรายหางตามองหนุ่มร่างสูงที่เดินเข้ามาหยุดด้านข้าง กลอกตาเบือนหน้าหนีพร้อมกับกระแทกถอนหายใจออกมาอีกครั้ง นี่ไม่ติดว่ามาด้วยกันอย่าคิดว่าเธอจะยืนรอไอ้คนสันดานเสียตั้งนานสองนานแบบนี้

"เอาปะ" อมยิ้มทรงกลมถูกล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนยื่นให้คนข้างๆ หลุบตามองซีกหน้าบูดบึ้งด้วยสีหน้ากวน ไม่ได้หวั่นเกรงกับอารมณ์ขุ่นมัวของเจ้าหล่อนที่กำลังแผ่กำจายความขุ่นเคืองมายังตัวเอง

"เหอะ! เก็บไว้อมแก้เลี่ยนเถอะ"

เจ้านายไหวไหล่เล็กน้อยไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับถ้อยคำประชดประชันของเพื่อน ดึงอมยิ้มกลับมาแกะจับยัดเข้าปากละเมียดรสหวานคุ้นเคยล้างปาก ดันขนมรสหวานในโพรงปากกับกระพุ้งเก็บเศษพลาสติกใส่กลับกระเป๋ากางเกงพลางรวดล้วงกระเป๋าฮัมเพลงผ่านลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

ปลายลิ้นเดาะขนมหวานในปากไปมา เดินตามหลังร่างอวบอิ่มของเพื่อนสนิทเข้าไปในสถานบันเทิงคุ้นเคยเพราะมาสังสรรค์กับเพื่อนฝูงค่อนข้างบ่อย ดวงตาเรียวคมกริบกวาดมองโดยรอบผ่านๆ อย่างไม่ได้สนใจอะไรมากเป็นพิเศษ ยกมุมปากหว่านเสน่ห์พลางขยิบตาส่งยามเผลอสบตากับสาวน้อยสาวใหญ่ตามประสาหนุ่มโสดและเจ้าเสน่ห์เรียกอาการชักดิ้นชักงอตาเยิ้มตามหลังของพวกเจ้าหล่อนได้เป็นอย่างดี

ความจริงวันนี้เจ้านายไม่ได้มีแพลนว่าจะออกมาเที่ยวหรือจะรับสาวเข้าคอนโดเลยด้วยซ้ำ เพราะหยุดสุดสัปดาห์นี้เขาต้องกลับบ้านด้วยคำสั่งเด็ดขาดจากผู้ให้กำเนิดและกุมเงินเดือนที่คนเป็นลูกควรจะได้รับในแต่ละเดือน ถึงจะไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทองเพราะมีฐานการเงินของตัวเองอยู่แล้วแต่มันเป็นความลับไงเรื่องแบบนี้จะให้คนในบ้านรู้ไม่ได้ เลยต้องถือคำสั่งเด็ดขาดของท่านไว้เหนือหัวก่อน เดี๋ยวความลับแตกแล้วจะยุ่ง

แต่เพราะคำร้องขอของเพื่อนสาวคนสนิทให้มาเป็นเพื่อนหน่อย อยู่ไม่นานไม่เกินสองชั่วโมงเลยเกิดคิดหนัก ไอ้เขาก็เพื่อนดีซะด้วยจะปฏิเสธเพื่อนมันก็ยังไงอยู่ คิดอยู่นานเกือบห้าวินาทีเลยตอบตกลงถือว่าทำดีเพื่อเพื่อน มันต้องสำนึกความดีเขาบ้างแหละ ไม่แน่อาจมีสักวันที่มันจะเห็นแก่ความดีงามของเพื่อนรักอย่างเขาเลิกแยกเขี้ยวทำท่าจะกัดใส่เขาสักวันก็ยังดี

"กูขึ้นไปข้างบนมึงจะไปด้วยกันปะ"

"กูรอข้างล่างเนี่ย เสร็จแล้วไลน์มาถ้าไม่ตอบก็รอหน้าบาร์"

"กูชักจะไม่แน่ใจว่าสรุปใครกันแน่ที่เป็นคนชวนมา อย่ารีดน้ำจนหมดตัวแล้วลืมกูก็แล้วกัน ไม่งั้นเจอดีแน่"

"เออๆ รีบไปสักที สาวไม่กล้าเข้ามาทักแล้วเนี่ย" เจ้านายโบกมือไล่ตอบส่งๆ อย่างขอไปที กราบกรานเพื่อนรักให้รีบขึ้นไปทำธุระเสียเถอะเขาอยู่ได้ แค่มีเหล้าและสาวสวยสักคนให้รอทั้งคืนก็ยังได้เลย

"จิ๊" น่าหมั่นไส้เป็นบ้า ขอให้เป็นเอดส์ตายไปเลย! เวลาสาปแช่งเพื่อนไม่จริงจังในใจสะบัดหน้าเดินหนีขึ้นบนชั้นสองซึ่งจะเป็นชั้นสำหรับวีไอพีเน้นนั่งดื่มพูดคุย ปล่อยให้หนุ่มหล่อหน้าหม้อดักเหยื่อรออยู่ด้านล่างคนเดียว

เจ้านายเลือกเดินเข้ามานั่งหน้าเคาน์เตอร์บาร์ ดันก้านอมยิ้มไว้กับมุมปากสั่งเครื่องดื่มเย็นๆ แอลกอฮอล์ต่ำมาจิบดื่มไปพลางระหว่างรอเหยื่อเดินเข้ามาหา ถึงวันนี้จะวางไว้ว่าไม่รับสาวเข้าคอนโดแต่ห้องน้ำผับก็ยังมี แต่ถ้ายังไม่พอ หน้า หลัง ข้าง โรงจอดก็ยังเหลือที่เยอะแยะ สักน้ำก่อนแยกก็ไม่เสียหายอะไร

หนุ่มหล่อนั่งจิบเครื่องดื่มเย็นๆ ได้ไม่ถึงห้านาทีก็ต้องยกยิ้มในใจปรายหางตามองสาวสวยร่างบางในเดรสสั้นเปิดโชว์บนล่างเดินเข้ามาหย่อนสะโพกข้างกัน เจ้าหล่อนขยับยกขาเรียวเนียนไขว่ห้าง วางแขนกับเคาน์เตอร์บาร์เท้าปลายคางสวยเสริมแต่งมาอย่างดีด้วยปลายนิ้วชี้ เผยอปากเล็กน้อยอย่างมีจริตสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อบิดยิ้มหวานด้วยชั้นเชิงมารยาหญิง ก่อนจะเอียงหน้ามาสบตากันยิ้มหวานมัดใจหนุ่มหล่อ

"มาคนเดียวเหรอคะ.. พี่เจ้านาย"

"ครับ? รู้จักผมเหรอ" คิ้วหนาขมวดยุ่งเพียงนิด ไม่ได้แปลกใจอะไรแค่การแสดงล้วนๆ

"รู้จักสิคะ คนดังวิศวะมอในใครบ้างจะไม่รู้จัก หนูติดตามไอจีพี่ด้วยนะคะ ติดตามตั้งแต่ยอดติดตามพี่แค่หลักพันจนตอนนี้ขึ้นแสนไปแล้ว ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เจอพี่ตัวจริงหนูดีใจมากๆ เลยค่ะ อยากเจอมานานแล้ว"

"หืม.. ไม่เคยรู้เลยนะเนี่ยว่าจะมีคนน่ารักๆ แบบนี้มาติดตามพี่ด้วย น่าดีใจนะ แล้ว... เจอตัวจริงพี่เป็นไงบ้างครับ"

"ก็... หล่อ ดูดีกว่ารูปในไอจีเยอะเลยค่ะ" เสียงหวานลอดริมฝีปากอวบอิ่มแดงเรื่อ กวาดมองใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มมุมปากมีเสน่ห์ด้วยแววตาหยาดเยิ้มเป็นประกาย หัวใจคนพูดกระหน่ำเต้นแรงท้องน้อยเสียววูบวาบเพียงสบตาคมเรียวทรงเสน่ห์ของหนุ่มฮอตประจำวิศวะมอดัง

ริมฝีปากแดงถูกฟันคมซี่เล็กขบกัดเบาๆ จินตนาการภาพวาบหวิวอย่างห้ามใจไม่อยู่ แค่เห็นรูปได้กดไลก์คอมเมนต์ก็ใจเต้นแรงไม่ไหวแล้ว มาเจอตัวจริงได้ยินเสียงทุ้มน่าฟังใกล้ๆ ภาพจินตนาการในหัวราวกับมันกำลังเดินเข้าหา กระดิกนิ้วเรียกเพียงเบาๆ ก็ดึงดูดทั้งหัวใจและร่างกายให้ยอมศิโรราบมิอาจต่อต้านได้

น้ำเสียงหวานสั่นปลายเล็กน้อยราวกับกำลังเกิดความรู้สึกบางอย่างเล่นเอาใจคนฟังไหวสั่น ริมฝีปากบางกระตุกยกพอใจ มองเจตนาความต้องการสาวสวยออกถึงจะกำลังแสดงท่าทีเหนียมอายหน้าแดง วาดนิ้วเรียวกับปากขอบแก้วเครื่องดื่มกลบอาการประหม่า แต่ตาหยาดเยิ้มแสดงความต้องการบางอย่างมันชัดเจนกว่าการกระทำเหล่านั้นเสียอีก

"ชมกันซึ่งหน้าแบบนี้พี่ก็เขินแย่เลยสิครับ แต่พี่ไม่ได้มีดีแค่หน้านะหนูรู้หรือเปล่า"

"ก.. ก็เคยได้ยิน~" ก้มหน้าเล็กน้อยใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะแข่งกับเสียงเพลงกึกก้อง ไม่รู้แน่ชัดว่าตอนนี้เสียงอะไรมันดังกว่ากันกันแน่

"เคยได้ยิน แล้ว... หนูอยากเห็นด้วยไหมล่ะคะ บอกพี่ได้นะ" เจ้านายเอ่ยทวนคำพูดของสาวน้อยอย่างใจเย็น โน้มตัวลงมาใกล้ยื่นหน้ากระซิบเสียงพร่าข้างหูเล็ก เอียงมองแก้มเนียนเอ่ยล่อลวงด้วยเสียงหวานตบท้ายด้วยการอ้าแขนเปิดรับเหยื่อตัวน้อย ก่อนจะล้อมปิดคอกค่อยๆ กลืนกินอย่างใจเย็น

กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังลุคสาวเซ็กซี่ช่างขัดกับการกระทำเหนียมอายอย่างสาวน้อยวัยใส แต่ไม่เป็นไร เขาจะรอดูละครของเจ้าหล่อนต่อไปแล้วกัน ยังไงคืนนี้ก็ได้กินอยู่แล้ว จะเร่าร้อนเซ็กซี่หรือจะอ่อนหวานนุ่มนิ่ม เขาก็ต้องได้กินอยู่ดี

---