Masuk"ปากหวาน" "น้ำก็หวานครับเมียรู้ดี" ยิ้มกริ่มภูมิใจ หวานไม่หวานถามใจเธอดู เยลลี่กลิ่นนมข้มหอมๆ หวานๆ กูรู้ตัวเองดีหึ! อิ๋วหน้าร้อนผ่าวจิ๊ปากฟาดมือลงมาบนอกกว้างเบาๆ หนึ่งที กระเง้ากระงอดไม่จริงจังก่อนจะกลับมาเช็ดผมให้จนแห้งหมาดถึงได้ผละตัวออกจากอ้อมแขนใหญ่ ร่างสูงยื่นหน้ามาหอมแก้มเป็นรางวัลแทนคำขอบ
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบหน้าบ้านโชยเล็ดลอดเข้ามาพร้อมกับสายลมเย็นในยามเช้าตรู่ผ่านหน้าต่างหน้าระเบียงห้อง ผืนม่านโปร่งแสงปลิวไหวตามกระแสก่อนจะทิ้งตัวกลับตามเดิม เป็นแบบนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่ภายในห้องนอนกว้างเปิดคลอเพลงสากลแผ่วเบาคล้อยกับลมอ่อน อิ๋วนอนคว่ำบนหมอนใบใหญ่ ยกช่วงอกขึ้นเล็กน้อยค้ำ
"ฮ... เฮียเราต้องลงไปกินข้าวก่อน ด.. เดี๋ยวคนอื่นสงสัย~" "คนรักกันอยู่ด้วยกันใครจะกล้าสงสัย อย่าคิดมากเสร็จแล้วค่อยลงไป" ช่างน่าเอ็นดู ทั้งที่น้ำเสียงหวานมันสั่นพร่าเสียจนเปล่งออกมาเป็นไม่เป็นคำพูด ทว่าคนตัวเล็กกลับพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเปล่งเสียงแผ่วให้เขาได้ยิน เจ้านายกดยิ้มมุมปาก ไล่ต้อนปากน้
ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามะปรางเพื่อนสนิทของอิ๋วกำลังคบหาดูใจอยู่กับผู้บริหารมหาลัยที่เคยเรียนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้านายก็เพียงแค่ยกมือทักทายรัชชานนท์เท่านั้นไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากไปกว่านั้นเพราะโดยส่วนตัวก็ไม่ได้สนิทกัน ต่อให้เขาจะเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับพี่ชายของไอด้าก็ตาม ดวงตาคมกริบจับจ้องร่างเล็กข
"ขัดจังหวะฉิบ!" รอยยิ้มน้อยๆ จุดอยู่บนมุมปากสวยบวมเจ่อ เรียวลิ้นนุ่มตวัดเลียริมฝีปาก ยังรู้สึกได้ถึงรสจูบหวานติดปลายลิ้นอยู่เลย มือน้อยแกะนิ้วแข็งออกจากตัว เดินเข้ามาหยิบมือถือเจ้าของเสียงขัดขึ้นมากดรับเมื่อเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากมะปราง "ว่าไง~" กรอกเสียงสดใสไปตามสาย ชำเลืองมองเงาใหญ่ที่ตามหลัง
ปากอิ่มเม้มนิด ดวงตาหยาดเยิ้มจ้องมองลำแข็งที่กำลังกระตุกเกร็งเบาๆ สู้มือ กลิ่นบุรุษเพศผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเจ้านายมันไม่เคยเลยสักครั้งที่จะไม่เป็นภัยกับหัวใจดวงน้อย จังหวะการเต้นถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ รับรู้ถึงความผ่าวร้อนที่มันแผ่กำจายออกมาราวกับภูเขาไฟที่ใกล้จะปะทุระเบิดเต็มทน "อ๊าา ย.. หยุด ห
"อือ~" เสียงรบกวนการพักผ่อนปลุกคนหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาในเวลาหกโมงเช้า แสงสลัวจากด้านนอกระเบียงทำให้เจ้านายกระแทกถอนหายใจออกมาเสียงดัง พลิกตัวกลับมาด้านหลังเจ้าของเสียงรบกวนเวลานอนพัก และก็เจอกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังฉีกยิ้มเจื่อนทักทาย นิ้วเรียวยกค้างกลางอากาศคล้ายกำลังจะทำอะไรบางอย่าง ซึ่งไม่ต้องเด
"อ๊าสสสส!!! / อร๊ายยย!!!" เสียงประสานดังกึกก้องพร้อมกับร่างกายที่กระตุกถี่สาดความกระสันใส่กันและกันอย่างหนัก เจ้านายดันลิ้นกับมุมปากเป่าลมออกลอดริมฝีปากบางก่อนจะตวัดลิ้นเลียเรียวปากจนชุ่มฉ่ำ หลุบมองสะโพกงามงอนแอ่นแนบแน่นกายหนุ่ม ค่อยๆ ถอดถอนตัวตนออกจากร่องสาวขบกรามคำรามเสียงต่ำในลำคอ "อ่าส์~" คราง
สามวันต่อมา... "เฮ้อ..." มะปรางเหลือบมองเพื่อนรักที่นอนทับแขนฟุบหน้าบนโต๊ะหินอ่อนข้างๆ ถอนหายใจทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าขมวดยุ่งตลอดเวลาราวกับเจอเรื่องหนักหนาไม่สามารถแก้ไขได้ ดวงตากลมสวยกลอกกลิ้งไปมาเหมือนคนที่ต้องการใช้ความคิดอย่างหนัก กลีบปากอิ่มยื่นเล็กน้อยก่อนจะขยับเม้มเป็นเส้นตรง ใช้ฟัน
ปึง! "อ๊ะ! หนูเจ็บนะเฮีย~" "เอามันออกมา! เก็บไว้ตรงไหนเอาออกมาเดี๋ยวนี้เลย อยากให้ม๊าด่าเฮียมากใช่ไหมเลยคิดจะเอาซากถุงยางออกมาโชว์กลางโต๊ะอาหารแบบนั้น พูดดีไม่ชอบต้องให้ตีก่อนใช่ปะถึงจะยอมฟัง" "โอ๊ย! อะไรของเฮียเนี่ยหนูเจ็บนะ อ๊ะ~" เจ้านายชักสีหน้าหงุดหงิดใส่คนร้องโอดโอยทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรให้







![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)