All Chapters of นางร้ายไม่ตรงปก ของท่านประธาน: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 ขาที่สามของท่านประธานสามสิบนาทีผ่านไป...เสียงเข็มนาฬิกาเดินติ๊กต็อกในหัวใจของมิลาดังแข่งกับความเงียบภายในห้องน้ำหรูหญิงสาวเดินวนเป็นหนูติดจั่นอยู่หน้ากระจกบานยักษ์ สภาพจิตใจตอนนี้เหมือนคนกำลังกู้ระเบิด ผิดพลาดนิดเดียวคือจบเห่! สมองน้อยๆ พยายามประมวลผลหาทางรอดร้อยแปดพันเก้าวิธี'อาบน้ำเหรอ? ...เป็นไปไม่ได้!''ล้างหน้า? ...ฝันไปเถอะ!''ถอดชุด? ...ยิ่งกว่าฆ่าตัวตาย!'"เอาไงดีวะอีเหมย... เอาไงดีๆๆ"มิลายกมือทาบอกที่ยัดไส้มาอย่างแน่นหนา สลับกับมองประตูห้องน้ำด้วยความหวาดระแวง ป่านนี้ท่านประธานคงนั่งกระดิกเท้ารอด้วยความหงุดหงิดแล้วแน่ๆ ขืนช้ากว่านี้เขาอาจจะพังประตูเข้ามาลากคอเธอออกไปโยนทิ้งนอกระเบียงก็ได้ก๊อกๆๆ!เสียงเคาะประตูที่หนักหน่วงดังขัดจังหวะความคิด ทำเอามิลาสะดุ้งโหยงจนเกือบขาพลิก"นี่คุณ... เป็นลมไปแล้วหรือไง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำจากด้านนอกฟังดูเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ผมให้เวลาอีกสามนาที ถ้าไม่ออกมาผมจะไขกุญแจเข้าไปลากคุณออกมาเอง""คะ... ค่า! จะเสร็จแล้วค่า!" มิลาตะโกนตอบเสียงหลง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก"จะเสร็จได้ยังไง เสียงน้ำสักหยดผมยังไม่ได้ยินเลย"'ซวยแล้ว! หูดีขนาดนี้เป็นปร

ตอนที่ 13 ความลับแตกแล้ว...มือสั่นเทาของมิลาเอื้อมไปแตะที่ซิปด้านหลังชุดเดรสเกาะอกอย่างจำยอม ภายใต้สายตากดดันของท่านประธานที่จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อสมองน้อยๆ ของนางร้ายสาวหมุนติ้วเร็วจี๋ยิ่งกว่าพายุทอร์นาโด ขืนถอดตอนนี้ความลับเรื่องนมปลอมได้แตกโพละแน่นอน แถมยังต้องโดนฟาดก้นลายเป็นม้าลายอีกต่างหาก จะทำยังไงดี... จะทำยังไงดีวะอีเหมย!วินาทีที่นิ้วเรียวกำลังจะเลื่อนซิปลง... หลอดไฟในหัวของมิลาก็สว่างวาบ!“อุ๊ย! ตายแล้ว!”มิลาแกล้งทำตาโต สะดุ้งโหยงราวกับผีเข้า มือที่จับซิปเปลี่ยนมาทาบอกด้วยความตกใจสุดขีด“หนู... หนูลืมปิดน้ำที่ห้องพักค่ะ! เมื่อกี้หนูเปิดทิ้งไว้แรงมาก! ป่านนี้น้ำท่วมห้องลามไปถึงล็อบบี้แล้วมั้งคะเนี่ย!”“...” ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองการแสดงอันเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ไม่ได้การแล้ว! หนูต้องรีบไปปิดเดี๋ยวนี้! เรื่องของเราเอาไว้ก่อนนะคะ วันหลังค่อยมาต่อใหม่นะค้าาา!”พูดจบ ร่างเล็กในชุดเดรสแดงก็ใส่เกียร์หมา หมุนตัวสับขาหลอกเตรียมจะวิ่งหนีออกจากห้องแห่งความลับนี้สุดชีวิตหมับ!“จะไปไหน!”ยังไม่ทันก้าวขาพ้นขอบพรม มือหนาราวกับคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้า

ตอนที่ 15 ปล่อยออกมา"อึก... ฮืออออ..."เสียงสะอื้นไห้ของมิลาดังลอดไรฟันที่ขบแน่น ร่างกายบอบบางสั่นเทาไปทุกขุมขนราวกับลูกนกที่กำลังจะขาดใจ ภายในห้องนอนหรูหราที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของชายหนุ่มและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงปรี๊ดความรู้สึกในตอนนี้มันเกินกว่าคำว่า เจ็บ ไปไกลลิบ...แก่นกายขนาดใหญ่ที่เพิ่งกระแทกสวนเข้ามาจนสุดโคนเมื่อครู่ มันฝังแน่นอยู่ในตัวเธอราวกับรากไม้ใหญ่ที่ชอนไชลงสู่ผืนดินแห้งแล้ง ทุกตารางนิ้วภายในช่องทางรักที่คับแคบถูกเติมเต็มจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน ผนังเนื้ออ่อนนุ่มถูกถ่างขยายออกจนตึงเปรี๊ยะ แทบจะปริแตกตามจังหวะชีพจรที่เต้นตุบๆ ของท่อนเนื้อยักษ์นั่นชายหนุ่มขบกรามจนเป็นสันนูน เขาแช่ค้างสะโพกสอบไว้นิ่งๆ ไม่ขยับเขยื้อน เพื่อให้เวลาร่างกายของเธอได้ปรับตัวรับขนาดที่ 'เกินมนุษย์' ของเขาเหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขาเองก็ทรมานไม่แพ้กัน แรงตอดรัดมหาศาลจากร่องเนื้อสาวที่ตื่นตระหนก มันบีบรัดตัวตนของเขาแน่น บีบจนปวดร้าวไปถึงแกนกลาง"แน่น..."เขาคำรามต่ำในลำคอเพียงคำเดียว นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างที

ตอนที่ 17 ท่านประธานบุกกองถ่ายแชะ! แชะ! แชะ!แสงแฟลชสว่างวาบสลับกับเสียงลั่นชัตเตอร์ดังก้องไปทั่วสตูดิโอถ่ายภาพ งานพรีเซนเตอร์ที่เคยโดนแคนเซิลไปถูกเรียกคิวกลับมาด่วนจี๋ราวกับปาฏิหาริย์ แต่มันคงจะดีกว่านี้มาก... ถ้างานนี้ไม่ใช่การถ่ายแบบชุดว่ายน้ำวันพีซเว้าขาสูงปรี๊ดที่รัดติ้วจนเห็นสัดส่วนทุกโค้งเว้า"น้องมิลาครับ แอ่นเอวอีก! บิดสะโพกมาทางซ้ายอีกนิด! ขอแบบยั่วๆ หน่อยครับ!"เสียงตากล้องตะโกนสั่งงานอย่างกระตือรือร้น มิลาจิกปลายเท้าลงบนพื้นสตูดิโอ เชิดหน้าจิกกล้องพร้อมกับฉีกยิ้มเย้ายวนตามบรีฟเป๊ะๆ แต่ภายในใจนั้นกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง'ให้ตายเถอะ... ใครบอกว่าเสียซิงแล้วจะฟิน นี่มันปวดร้าวระดับสิบชัดๆ!'ร่างบางลอบกัดฟันกรอด แม้อาการเจ็บร้าวปางตายจากศึกหนักจะทุเลาลงไปมากจนพอเดินเหินได้ปกติแล้ว แต่ทุกครั้งที่ตากล้องสั่งให้ 'แอ่นเอว' หรือ 'บิดสะโพก' ความรู้สึกแปลบๆ และตึงหนึบตรงจุดกึ่งกลางลำตัวก็ยังแล่นริ้วขึ้นมาเตือนความจำ ร่างกายท่อนล่างของเธอประท้วงเบาๆ จนต้องแอบเกร็งกล้ามเนื้อขาสู้เพื่อทรงตัวให้ดูสวยสง่าที่สุดยัง... ความทรมานยังไม่จบแค่นั้น!นอกจากจะต้องฝืนสังขารสู้กล้องแล้ว มิลายังต

ตอนที่ 19 Papayaเสียงบานประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับร่างบางที่เดินก้าวสั้นๆ ออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ มิลาไม่ได้เปลือยเปล่าตามคำสั่งขั้นเด็ดขาดของมัจจุราชหนุ่ม แต่เธอเลือกที่จะสวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดของโรงแรม แถมยังผูกปมตรงเอวซะแน่นลีเจย์ที่นั่งพิงหัวเตียงรออยู่แล้ว ปรายตากวาดมองลูกแมวตัวดื้อตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย"ฉันจำได้ว่าสั่งให้เธอออกมาแบบไม่ต้องใส่เสื้อผ้า" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ ทว่าแฝงความกดดันมิลากระชับคอเสื้อคลุมแน่นขึ้น ปั้นหน้าซื่อตาใสสู้เสือ"ก็ชุดคลุมอาบน้ำมันไม่ใช่เสื้อผ้านี่คะ มันคือผ้าเช็ดตัวที่มีแขน! อีกอย่างให้เดินโทงๆ ออกมาหนูก็เขินเป็นนะ"ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ไม่ถือสาความหน้ามึนของเธอ เขาขยับตัวมานั่งที่ขอบเตียง ก่อนจะตบลงบนหน้าขาแกร่งของตัวเองเบาๆ สองที"มานี่ มานอนคว่ำลงตรงนี้""คะ?" มิลาเบิกตาโต "นอนคว่ำทำไมคะ?""ฉันบอกให้มา ก็มา"นางร้ายสาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ท่องคำว่าสัญญารักซ่อนเงาวนไปมาในหัวเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะเดินเข้าไปหา แล้วค่อยๆ โน้มตัวลงนอนคว่ำพาดทับหน้าขาแกร่งของเขาอย่างว่าง่ายมือหนาวางแหมะลงบนแผ