All Chapters of นางร้ายไม่ตรงปก ของท่านประธาน: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 คุณศรันย์สองวันต่อมา..."เหมย... นั่งลงเถอะ เดินวนไปวนมาพี่เวียนหัวจะแย่แล้ว"เสียงทุ้มของ 'เรย์' เอ่ยปรามขึ้นในห้องแต่งตัวหน้าสตูดิโอแคสต์งาน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีสุภาพนั่งกอดอกพิงโต๊ะเครื่องแป้ง มองตามร่างเล็กที่เดินงุ่นง่านเป็นหนูติดจั่นด้วยสายตาอ่อนใจ"ก็เหมยตื่นเต้นนี่นาพี่เรย์" หญิงสาวบ่นอุบอิบ มือไม้เย็นเฉียบ "ได้ข่าวว่าวันนี้คัดตัวโหดมาก แถมคนตัดสินไม่ได้มีแค่ผู้กำกับด้วย"เรย์ระบายลมหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาวางมือลงบนบ่าเล็กทั้งสองข้างแล้วบีบกระชับเพื่อเรียกสติ"ฟังพี่นะ" เขาโน้มหน้าลงมาสบตา แววตามุ่งมั่นจริงจัง "เราซ้อมมาหนักมาก เหมยเก่งกว่าที่ตัวเองคิดเยอะ วันนี้แค่เข้าไปทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด... พี่เชื่อว่าเราทำได้"น้ำเสียงหนักแน่นและความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยให้ความตื่นตระหนกของมิลาลดลงไปเกินครึ่ง เธอยิ้มตอบบางๆ"ขอบคุณนะพี่เรย์... ถ้าไม่ได้พี่ เหมยคงสติแตกแน่"เรย์ยิ้มรับจางๆ แววตาคมคายฉายความสงสัยที่เก็บไว้ไม่อยู่"เอาจริงๆ จนถึงตอนนี้พี่ยังนึกไม่ถึงเลยนะ ว่าทำไมจู่ๆ เบื้องบนถึงส่งชื่อเรามาแคสต์โปรเจกต์ยักษ์แบบนี้ได้

ตอนที่ 24 ซ้อมบทแบบใด"งั้น ค่าตอบแทน ของคนให้โอกาส... ก็คงต้องจ่ายหนักหน่อยนะ... รู้ใช่ไหม?"ประโยคนั้นของลีเจย์ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางเปลี่ยนไปในพริบตา ความเงียบที่โรยตัวลงมามันเต็มไปด้วยมวลความร้อนระอุบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นมิลาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สบตากับนัยน์ตาคมกริบหลังกรอบแว่นที่ถูกถอดวางไว้บนโต๊ะ เธอรู้ดีว่าคำว่า 'จ่ายหนัก' ของเขาหมายถึงอะไร ประสบการณ์อันหนักหน่วงเมื่อสองวันก่อนยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำและร่างกายทุกตารางนิ้ว"รู้ค่ะ..." เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัว "หนู... หนูเตรียมใจมาแล้ว"ก็ต้องเตรียมใจสิ เพราะรู้แล้วว่ายังไงก็ต้องโดนแน่ T^Tลีเจย์กระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อ่านยากและอันตราย เขาผละออกจากขอบโต๊ะที่พิงอยู่ เดินอ้อมกลับไปที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เปิดลิ้นชักด้านล่างแล้วหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มอีกฉบับออกมาปึก!แฟ้มนั้นถูกโยนลงตรงหน้ามิลาอย่างไม่เบานัก ทับแฟ้มสัญญา 'สัญญารักซ่อนเงา' ที่เพิ่งเซ็นไปเมื่อครู่"เปิดดูสิ" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบมิลาขมวดคิ้วด้วยความงุนงง มือเล็กเอื้อมไปหยิบแฟ้มนั้นมาเปิดดู หน้าปกเขี

ตอนที่ 26 ฉันจะนอนที่นี่กว่าสมรภูมิรักอันดุเดือดบนระเบียงตึกระฟ้าจะยุติลง และกว่าจะผ่านขั้นตอนการชำระล้างร่างกายในห้องน้ำ ซึ่งกินเวลานานกว่าปกติหลายเท่าตัวเพราะมีคนมือซนคอยวุ่นวายไม่เลิกรา เข็มนาฬิกาก็เดินวนไปจนดึกดื่นค่อนคืนหลังจากสูญเสียพลังงานไปอย่างมหาศาล ท้องไส้ของมิลาที่ตรากตรำทำงานหนักมาทั้งคืนก็เริ่มประท้วงเสียงดังโครกครากอย่างไม่อาจเก็บอาการ จนท่านประธานหนุ่มหลุดขำในลำคอ สุดท้ายลีเจย์จึงจำใจต้องสั่งคนขับรถให้เลี้ยวรถลีมูซีนคันหรูแวะจอดที่ร้านข้าวต้มรอบดึกระดับตำนานย่านทองหล่อ เพื่อเติมพลังงานให้เด็กแสบก่อนไปส่งบ้านบรรยากาศในห้องวีไอพีส่วนตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ"หูยยย อร่อย! อันนี้ดีมาก! ปะป๊ากินสิคะ เป็ดนี่นุ่มจนแทบไม่ต้องเคี้ยวเลย"มิลาเคี้ยวตุ้ยๆ ตักเนื้อเป็ดพะโล้ชิ้นโตเข้าปากอย่างมีความสุข แก้มป่องๆ ขยับไปมาไม่ต่างจากหนูแฮมสเตอร์ที่กำลังกักตุนอาหาร ลีเจย์นั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ มองภาพนั้นพลางจิบชาจีนร้อนๆ ด้วยท่าทางผ่อนคลาย สายตาคมกริบที่มักจะฉายแววดุอยู่เสมอ วันนี้กลับดูอ่อนลงเมื่อจ้องมองเด็กกินจุตรงหน้า"ค่อยๆ กิน เดี๋ยวก็ติดคอตาย" เขาเอ่ยเตือนเสี

ตอนที่ 28 แขกยามเช้าแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่ลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามาในห้องพักขนาดเล็ก ปลุกให้คนที่หลับลึกเพราะความอ่อนเพลียเริ่มรู้สึกตัว06:00 น.ลีเจย์ลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพที่ไม่คุ้นเคย แทนที่จะเป็นเตียงคิงไซส์นุ่มสบายในเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เขากลับพบว่าตนนอนเบียดเสียดอยู่บนเตียงขนาดสามฟุตครึ่ง โดยมีร่างนุ่มนิ่มของมิลานอนกอดเอวเขาแน่นซุกหน้าอยู่กับแผงอก ชายหนุ่มยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา... หกโมงเช้า วันนี้เขาไม่มีเข้าบริษัท แต่มีนัดดูไซต์งานก่อสร้างสตูดิโอใหม่ช่วงสาย เขาต้องรีบกลับไปจัดการตัวเองที่เพนท์เฮาส์ก่อนลีเจย์ค่อยๆ แกะมือปลาหมึกของมิลาออกจากเอวอย่างระมัดระวัง ลุกขึ้นจากเตียงมาจัดการเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ แม้เสื้อเชิ้ตจะยับไปบ้าง แต่ด้วยบุคลิกที่สง่าผ่าเผยก็ทำให้มองข้ามจุดบกพร่องเล็กน้อยนั่นไปได้ เขาคว้าสูทตัวนอกมาพาดแขน เตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องเงียบๆก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบ ลีเจย์ชะงักฝีเท้า"เหมย... ตื่นรึยัง? พี่ซื้อโจ๊กมาฝาก... วันนี้มีฟิตติ้งตอนเก้าโมงนะ"เสียงทุ้มของผู้ชายดังลอดเข้ามาพร้อมกับชื่อที่เขาไม่คุ้นหู... 'เหมย?'ลีเจย์ขมวดคิ้วเ

ตอนที่ 30 สวัสดีวันจันทร์ (ของคนวัย 42)ณ ลานจอดรถ สตูดิโอถ่ายภาพหลังจากเปลี่ยนชุดและเก็บของเสร็จเรียบร้อย มิลาเดินออกมาพร้อมกับเรย์เพื่อเตรียมตัวกลับหอพัก แม้จะผ่านพ้นวิกฤตเรื่องชุดมาได้ด้วยดี แต่ความเพลียสะสมจากกิจกรรมเมื่อคืนเริ่มเล่นงานจนตาแทบจะปิด"คุณมิลาครับ!"เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นรั้งฝีเท้าทั้งคู่ไว้ศรันย์ในชุดลำลองสุดเท่เดินกึ่งวิ่งตามมา พร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ทำให้ลานจอดรถที่มืดสลัวดูสว่างขึ้นทันตา "คุณมิลามีงานต่อมั้ยครับ? พอดีผมจะชวนไปทานข้าว... ฉลองที่ได้ร่วมงานกันวันแรก" เขาหันไปยิ้มให้เรย์อย่างเป็นมิตรและรู้มารยาท "คุณผู้จัดการก็ไปด้วยกันนะครับ เผื่อจะได้คุยเรื่องงานกัน สนิทกันไว้น่าจะดีนะครับ"มิลายิ้มเจื่อน... ใจจริงก็อยากไป (เพราะเขาหล่อและเฟรนด์ลี่มาก) แต่อีกใจคือร่างกายประท้วงว่าไม่ไหวแล้ว แถมบรรยากาศระหว่างเธอกับพี่เรย์วันนี้ก็แปลกๆ จนเธอไม่อยากให้ใครมาเห็นความอึดอัดนี้ "เอ่อ... คือ..." เธอชี้ที่ใต้ตาตัวเอง "มิลาขอกลับไปนอนก่อนดีกว่าค่ะ เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าหมดแล้วเนี่ย... เดี๋ยวไม่สวย"สิ้นประโยคพูดไม่คิดนั้น... ความเงียบ ก็เข้าปกคลุม