All Chapters of นางร้ายไม่ตรงปก ของท่านประธาน: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 51 หนูเสนอ ป๋าสนองติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ตโฟนแผดเสียงลั่นบอกเวลาหกโมงเช้า มิลาครางอือในลำคออย่างขัดใจ หญิงสาวพยายามจะเอื้อมมือไปกดปิด แต่นอกจากเปลือกตาที่หนักอึ้งแล้ว ร่างกายทุกสัดส่วนยังปวดร้าวระบมไปหมดเหมือนถูกจับแยกชิ้นส่วนเมื่อฝืนลืมตาขึ้นมาได้สำเร็จ สิ่งแรกที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ลีเจย์กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงมุมห้อง ในมือถือแก้วกาแฟดำส่งกลิ่นหอมกรุ่น ท่าทางดูสดชื่นและตื่นเต็มตา‘นี่เขาเป็นยอดมนุษย์หรือไงเนี่ย เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนา...’ มิลาคิดในใจพลางลอบค้อนวงใหญ่ เมื่อคืนกว่าคนเอาแต่ใจจะยอมถอนตัวตนออกไปแล้วปล่อยให้เธอได้หลับตาลงจริงๆ ก็ปาเข้าไปตีสามแท้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับตื่นมานั่งจิบกาแฟหน้าตาเฉย ผิดกับเธอที่ร่างแทบแหลกสลายคาเตียงหญิงสาวสูดลมหายใจลึก ยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุด เผยให้เห็นรอยจ้ำสีแดงที่กระจายอยู่ตามเนินอกและลาดไหล่ มิลาขบกรามแน่นเมื่อความปวดแปลบแล่นริ้วขึ้นมาท่อนล่าง เธอกัดฟันตวัดขาลงจากเตียงกว้าง ตั้งใจจะเดินไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ ทว่า...พรึ่บ!“อ๊ะ!”เพียงแค่ฝ่าเท้าแตะพื้

ตอนที่ 53 ผมต้องแสดงให้ดูมั้ย?บรรยากาศในกองถ่ายเวลานี้กำลังชุลมุนวุ่นวาย ทีมงานวิ่งสลับตำแหน่งกันจ้าละหวั่นเพื่อเซตฉากต่อไป ซึ่งมันจะเป็นเรื่องปกติมาก ถ้าฉากที่ว่านั่นไม่ใช่... ฉากเลิฟซีน ย้อนอดีตระหว่าง 'รินลดา' กับ 'คิรากร'โอ๊ยยย! แล้วทำไมต้องมาจัดคิวเลิฟซีนอะไรกันตอนนี้ด้วยเนี่ย!มิลาได้แต่กรีดร้องในใจ ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อปรายตาไปเห็นบุคคลวีไอพีที่ตอนนี้นั่งไขว่ห้างยึดพื้นที่อยู่ด้านหลังเก้าอี้ของผู้กำกับประพันธ์ลีเจย์ในชุดสูทสุดเนี้ยบกำลังก้มหน้าเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตในมือด้วยท่าทีราบเรียบ ราวกับว่าเขาแค่แวะมานั่งตรวจงานขำๆ ทว่า... ทุกครั้งที่เขาละสายตาจากจอ นัยน์ตาคมดุกลับจงใจเหลือบมองข้ามหัวผู้กำกับตรงมาที่เธอ แววตานิ่งสงบนั้นแผ่รังสีความกดดันออกมาเงียบๆแต่ถึงจะกดดันจนเหงื่อซึมแผ่นหลัง สิ่งเดียวที่ทำให้มิลาพอจะใจชื้นและมีความมั่นใจขึ้นมาได้บ้างในตอนนี้ ก็คือสัมผัสบริเวณหน้าอกหน้าใจของเธอ'ซิลิโคนบรา' เกรดพรีเมียมที่ท่านประธานอุตส่าห์ซิ่งรถเอามาเปลี่ยนให้ถึงที่นั้น มันช่างแนบเนียนและให้ความรู้สึกเหมือนของจริงมากเสียจนน่าตกใจ ทั้งเบา สบาย ไม่อึดอัดรัดรึง แถมยังจั

ตอนที่ 55 รอกินข้าวพร้อมเธอจวบจนเวลาล่วงเลยไปกว่าสามชั่วโมง ในที่สุดการถ่ายทำช่วงบ่ายที่แสนยาวนานและสูบพลังงานชีวิตของมิลาก็สิ้นสุดลง"คัต! เลิกกองได้ครับทุกคน! วันนี้ขอบคุณมาก มิลาทำได้ดีมาก กลับไปพักผ่อนได้เลยนะ"เสียงสวรรค์ของผู้กำกับประพันธ์ดังขึ้น พร้อมกับแสงอาทิตย์ด้านนอกสตูฯ ที่เริ่มคล้อยต่ำลงจนกลายเป็นแสงสีส้มอมแดงของยามเย็นมิลาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้ากระจกในห้องแต่งตัวด้วยสภาพวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง หญิงสาวจัดการเปลี่ยนชุดกลับมาใส่เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง ล้างหน้าล้างคราบเครื่องสำอางออกจนหมดจด เหลือเพียงใบหน้าใสซื่อที่ตอนนี้ยังมี 'รอยแดงจางๆ' ตรงเนินอกที่โผล่พ้นคอเสื้อ จนเธอต้องรื้อกระเป๋าหาพลาสเตอร์สีเนื้อมาแปะทับไว้อย่างคนมีชนักติดหลัง"เหมย เก็บของเสร็จหรือยัง" เรย์เดินเข้ามาหาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ของผู้จัดการ "ไปหาอะไรกินกันไหม แถวนี้มีร้านหมูกระทะเจ้าเด็ดอยู่ร้านนึง เห็นบ่นอยากกินตั้งแต่เมื่อวานแล้วนี่""หมูกระทะเหรอ..." มิลาตาโต ความเหนื่อยล้าแทบจะปลิดทิ้งเมื่อได้ยินชื่อของโปรด "ไปสิพี่เรย์! เหมยกำลังหิวจนกินช้างได้ทั้งตัว..."ครืดดด...

ตอนที่ 57 เจ็ดเรือยอร์ชภาพท้องฟ้ายามค่ำคืนหมุนคว้างไปชั่วขณะ เมื่อร่างของมิลาถูกช้อนอุ้มขึ้นแนบแผงอกกว้างอย่างกะทันหัน สองแขนเล็กตวัดกอดลำคอแกร่งเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ลีเจย์พาร่างบางเดินฝ่าลมทะเลไปยังบริเวณหัวเรือ ซึ่งมีเบาะนอนอาบแดดบุนวมนุ่มเตรียมเอาไว้ ราวกับเขาวางแผนล่วงหน้ามาตั้งแต่เธอยังถ่ายละครไม่เสร็จชายหนุ่มวางร่างเล็กบนเบาะกว้างอย่างเบามือ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาอาบไล้ผิวขาวเนียนยิ่งทำให้เธอดูเย้ายวนทว่าลีเจย์ไม่ได้รีบร้อนตะครุบเหยื่อ เขาทรุดตัวลงนั่งริมเบาะ เอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์ชั้นดีที่แช่อยู่ในถังน้ำแข็งสีเงินข้างเตียงขึ้นมารินใส่แก้วอย่างใจเย็นมิลาหอบหายใจรวยริน มองตามการกระทำของคนหน้ามึนอย่างไม่เข้าใจ แต่วินาทีถัดมา ฝ่ามือหนากลับเอื้อมมาปลดตะขอกางเกงยีนส์ตัวเก่ง แล้วรูดมันลงไปกองกับพื้นเรือพร้อมกับชั้นในตัวจิ๋วอย่างรวดเร็ว"อ๊ะ... ปะป๊า..." สองขาเรียวหนีบเข้าหากันอัตโนมัติเมื่อสัมผัสได้ถึงลมทะเลที่พัดปะทะผิวเนื้อเปลือยเปล่าเบื้องล่างแต่ลีเจย์กลับรั้งข้อเท้าเล็กเอาไว้ บังคับให้เรียวขาอ้าออกกว้าง ชายหนุ่มยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบจดจ้องความสาวเบื้องหน้าอย่างห

ตอนที่ 59 ตัวแปรที่ควบคุมยากตัวเลขบนหน้าปัดรถยนต์หรูบอกเวลาตีสี่ตรงเป๊ะ รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้านพักนักแสดงของกองถ่าย บรรยากาศรอบด้านยังคงมืดสนิทและเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟริมทางที่สาดส่องเข้ามาในห้องโดยสารหลังจากสลบไสลไปบนเตียงนุ่มในเคบินเรือยอร์ช ลีเจย์ก็จัดการเช็ดตัวแต่งตัวให้ลูกแมวสิ้นฤทธิ์ แล้วอุ้มขึ้นรถขับมาส่งก่อนที่สตาฟฟ์ในกองถ่ายจะตื่นมาเห็นชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ร่างสูงสอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง เตรียมจะช้อนอุ้มคนที่เพิ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมา"เดี๋ยวค่ะ ปะป๊า... จะทำอะไร" มิลาขืนตัวเอาไว้ งัวเงียถามเสียงแหบพร่า"ก็อุ้มไปส่งไง" ใบหน้าหล่อเหลาตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย"หนูเดินเองได้ค่ะ" หญิงสาวดึงดัน ขยับตัวหมายจะก้าวลงจากรถลีเจย์เงียบไปอึดใจ ชายหนุ่มปรายตาคมกริบมองท่อนขาเรียวที่สวมทับด้วยกางเกงยีนส์ตัวเดิม ก่อนจะแค่นเสียงในลำคอหน้าตาย "เดินเอง? สภาพขาสั่นพั่บๆ เดินขาถ่างเป็นเป็ดโดนรถทับแบบนี้น่ะเหรอ""ว้ายยย! ปะป๊า!"มิลาร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ร่างของเธอก็ลอยหวือขึ้นจากเบาะรถไปตกอยู่ในอ้อม