All Chapters of นางร้ายไม่ตรงปก ของท่านประธาน: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 42 รสชาติของเด็กดื้อฝ่ามือหนารวบหมับเข้าที่เอวคอด รั้งร่างบางบนตักให้แนบชิดจนนิ้วแกร่งจมลงไปในเนื้อนุ่ม ลีเจย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำปรือของมิลาด้วยแววตาดุจสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อกินทั้งตัว“ยกสะโพกขึ้น” เขาสั่งเสียงต่ำพร่า พร้อมกับออกแรงรั้งเอวบางให้ขยับลอยขึ้น มิลายอมทำตามอย่างว่าง่าย หญิงสาวชันเข่าทั้งสองข้างลงบนเบาะโซฟา ทรงตัวคร่อมร่างเขาเอาไว้ ทว่าจังหวะนั้น ลีเจย์กลับสไลด์แผ่นหลังเอนราบลงกับพนักพิงโซฟาตัวยาวการเคลื่อนไหวนั้นทำให้ใบหน้าหล่อเหลาไปหยุดอยู่ตรงจุดกึ่งกลางระหว่างเรียวขาของเธอพอดิบพอดี“ปะ... ปะป๊า จะทำอะไรคะ...” มิลาเบิกตากว้าง ก้มมองผู้ชายที่กำลังนอนอยู่ใต้ร่าง ร่องสวาทสีสดที่ชุ่มโชกจากการโดนเครื่องสั่นจี้จุด ไหลเยิ้มชโลมจนเปียกแฉะวาววับ มันปรากฏแก่สายตาเขาในระยะประชิด กลิ่นคาวหวานจางๆ ปนราคะลอยมาแตะจมูกจนสัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่มลุกโชนมือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นขาด้านใน บังคับรั้งให้เรียวขาแยกออกจากกันจนกว้างสุด เปิดเปลือยความฉ่ำแฉะให้เขาได้จดจ้องอย่างย่ามใจ“อ้าขาออกอีก...” ลีเจย์สั่งอย่างคนเหนือกว่า “แล้วฉันจะทำให้เธอได้รู้... ว่าลิ้นของฉันมันทำให้เ

ตอนที่ 44 ใครโดนใครกิน?คำขู่ที่แฝงไปด้วยความหิวโหยไม่ได้ทำให้คนฟังนึกเกรงกลัวเลยสักนิด กลับกัน... มันยิ่งสุมไฟความดื้อรั้นในตัวมิลาให้ลุกโชนขึ้นไปอีก"ก็ลองดูสิคะ ว่าใครจะโดนกินก่อนกัน"มิลาเชิดหน้าขึ้นท้าทาย สองมือเล็กปัดผ้าห่มผืนหนาที่เกะกะออกไปให้พ้นทาง เผยให้เห็นเรือนกายกำยำของลีเจย์แบบเต็มตา มัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยสมกับคนที่ดูแลตัวเองอย่างดี แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือความใหญ่โตกลางลำตัวที่ตั้งตระหง่านพร้อมรบ มันแข็งขืนจนเส้นเลือดปูดโปนชัดเจน บ่งบอกว่าผู้ใหญ่ตรงหน้าต้องการเธอมากแค่ไหนมิลาลอบกลืนน้ำลายลงคอ แม้จะเพิ่งเสร็จกิจกันที่โซฟามาหมาดๆ แต่พอเห็นความดุดันตรงหน้า ความรุ่มร้อนก็ปะทุขึ้นมาอีก เธอรู้ดีว่าตอนนี้ในห้องไม่มีถุงยางอนามัยเหลือแล้วสักชิ้น... แต่ความอยากเอาชนะผู้ชายหน้ามึนคนนี้มันมีมากกว่าร่างบางขยับเข่าเข้าประชิด เขยิบขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนหน้าขาแกร่ง มือบางเอื้อมไปกอบกุมท่อนเอ็นร้อนจัดเอาไว้เต็มกำมือ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้หยาดน้ำหล่อลื่นสีใสที่ปริ่มอยู่ตรงส่วนหัวบานหยักเบาๆ ทำเอาลีเจย์สูดลมหายใจเข้าลึก สันกรามคมคายขบเข้าหากันแน่นหญิงสาวหยัดกายขึ้น จับส่วนหัวที่สั่นระ

ตอนที่ 46 รอยยิ้มที่เปลี่ยนโลกทั้งใบย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน...ลานหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจเต็มไปด้วยความวุ่นวายของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งที่กำลังจัดซุ้มกิจกรรม เรย์... นักศึกษาปีสามเอกภาพยนตร์ ยืนกอดอกพิงต้นไม้ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด ในมือม้วนกระดาษสตอรีบอร์ดโปรเจกต์จบเอาไว้แน่นเขาใช้เวลาแคสต์นางเอกมาเป็นสัปดาห์ แต่กลับไม่มีใครตรงกับภาพในหัวเลยสักคน สวยน่ะสวย... แต่มันฉาบฉวย ไม่มีใครมีแรงดึงดูดชนิดที่สะกดสายตาคนดูได้เลย"ไอ้เรย์ เลิกทำหน้าตึงสักทีเหอะ แค่นางเอกหนังสั้น มึงจะเอาเพอร์เฟกต์อะไรนักหนาวะ" เพื่อนสนิทที่เป็นตากล้องบ่นอุบ"กูต้องการคนที่มองแล้วละสายตาไม่ได้... ไม่ใช่พวก สวยแบนๆ ไร้มิติ ที่มองแป๊บเดียวก็เบื่อ" เรย์ตอบเสียงห้วน สายตายังคงกวาดมองไปรอบๆ"เออๆ พ่อผู้กำกับมือทอง เอาที่สบายใจ... เฮ้ย ระวัง!"โครม!เสียงของหล่นกระแทกพื้นดังขึ้นไม่ไกล ลังน้ำดื่มร่วงกระจัดกระจาย พร้อมกับร่างของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่ล้มลงไปกองกับพื้น เด็กผู้หญิงตัวเล็กในชุดนักศึกษาหลวมโคร่ง ผมรวบเป็นหางม้าลวกๆ ปลายผมชื้นเหงื่อ ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง มีเพียงรอยแดงจากแดดบนพวงแก้ม"เหมย!

ตอน 48 ฉันแค่หงุดหงิดนิดหน่อย 🔞รถตู้คันหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าล็อบบี้คอนโดมิเนียมแห่งใหม่ เพื่อส่งมิลาขึ้นไปจัดกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางไปต่างจังหวัดในวันพรุ่งนี้"ไว้เจอกันพรุ่งนี้เช้านะคะพี่เรย์"มิลาคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่งขึ้นคล้องไหล่ ยิ้มกว้างพร้อมยกมือโบกลาผู้จัดการส่วนตัว ทว่าจังหวะที่กำลังจะขยับตัว ฝ่ามือของเรย์กลับเอื้อมมารั้งต้นแขนเธอไว้"..." มิลาชะงัก หันกลับมามองด้วยความแปลกใจ"เหมย... จะไปหาท่านประธานเหรอ"แววตาหลังกรอบแว่นของเรย์สั่นไหว น้ำเสียงไม่ได้ดูจริงจังเหมือนเวลางาน แต่แฝงความเว้าวอนในแบบที่มิลาไม่เคยเห็นมาก่อน"ใช่ค่ะ เขาเพิ่งโทรตามเมื่อกี้นี้เอง เดี๋ยวเก็บของเสร็จหนูว่าจะขึ้นไปหาเลย" เธอพยักหน้ารับตามตรงมือที่จับแขนเธออยู่เผลอบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับเขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกบางอย่างข้างใน ก่อนที่ประโยคแผ่วเบาจะหลุดรอดออกมา"อย่าไป... เลยนะ"มิลากะพริบตาปริบ มองผู้จัดการที่จู่ๆ ก็ทำหน้าเครียด "มีอะไรหรือเปล่าคะพี่เรย์ งานพรุ่งนี้มีปัญหาอะไรเหรอ"คำถามซื่อๆ ที่สะท้อนชัดเจนว่าเธอมองเขาเป็นแค่ 'ผู้จัดการ' และ 'พี่ชาย' ดึงสติเรย์ให้กลับมา ชายหนุ่มกะพริบตาไล่ความรู

ตอนที่ 50 เดี๋ยวก็ขาดน้ำตายหรอกลีเจย์ถอนตัวตนออกจากความคับแน่นช้าๆ เสียงถุงยางอนามัยเสียดสีกับผนังนุ่มที่ชุ่มโชกดังแฉะชื้นชวนหน้าร้อน ชายหนุ่มจัดการทิ้งเครื่องป้องกันชิ้นเก่าลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหยิบซองฟอยล์อันใหม่ขึ้นมาฉีกด้วยฟันอย่างรีบร้อน จัดการสวมครอบความยาวใหญ่ที่ยังคงตั้งตระหง่านปวดหนึบอีกครั้ง นัยน์ตาคมดุจ้องมองร่างบางที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนโซฟาอย่างไม่คิดจะปรานีเขาช้อนอุ้มร่างของมิลาขึ้นมาในท่าที่เรียวขาคู่สวยเกี่ยวกระหวัดเอวสอบเอาไว้แน่น แม้ข้อมือเล็กจะยังถูกพันธนาการด้วยเนกไทพาดผ่านลำคอหนา แต่มิลาก็ทำได้เพียงซบหน้าลงกับบ่ากว้าง กอดโอบคอเขาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว“ปะป๊า... หนูหิวข้าว...” เสียงหวานประท้วงแผ่วเบา สภาพเธอตอนนี้ทั้งเพลียทั้งสั่นไปหมด “ตั้งแต่เลิกงาน... หนูนยังไม่ได้กินอะไรเลยน้า”ลีเจย์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองไปทางโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาวใจกลางห้องครัว ที่นั่นมีอาหารเลิศรสจัดเตรียมไว้รอต้อนรับเธอก่อนที่อารมณ์คุกรุ่นจะเข้าครอบงำจนเขาหลงลืมมันไป“งั้นเดี๋ยวพาไปกินข้าว”เขาแค่นเสียงเข้มแต่กลับอุ้มเธอเดินตรงไปยังห้องอาหารโดยไม่คิดจะปล่อยลง ลีเ