All Chapters of นางร้ายไม่ตรงปก ของท่านประธาน: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 61 หลี่ซิน"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... คุณสามี""ท่านประธานครับ... ผมขอโทษจริงๆ ครับ คือคุณผู้หญิงท่านนี้เธอ..."เสียงของ 'ภพ' เลขาฯ หน้าห้องก็ดังแทรกขึ้น ชายหนุ่มเปิดประตูตามเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและลำบากใจที่ปล่อยให้คนนอกบุกรุกเข้ามาถึงห้องทำงานผู้บริหารสูงสุดได้ทว่าลีเจย์กลับไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่เลยสักนิด นัยน์ตาคมกริบยังคงจดจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ปลายปากกาในมือขยับเซ็นชื่อด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยแทรกขึ้นมา... ราบเรียบ ทว่าเยียบเย็นจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ"ไม่ต้องแก้ตัว..."ชายหนุ่มพลิกหน้ากระดาษอย่างใจเย็น แผ่รังสีความกดดันออกมากดทับจนคนฟังแทบหยุดหายใจ"คุณไม่รู้หรือไง... ว่าหน้าที่ของเลขาฯ คืออะไร""ขะ... ขอโทษครับท่านประธาน" ภพหน้าซีดเผือด ก้มหัวปะหลกๆ เสียงสั่นจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์"ออกไป" คำสั่งสั้นๆ ทำเอาภพสะดุ้ง ชายหนุ่มไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากอธิบายต่อ รีบถอยกรูดออกจากห้องและปิดประตูลงแทบไม่ทันทิ้งให้ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด...เมื่อประตูปิดลง ลีเจย์ยังคงจรดปลายปากกาเซ็นแฟ้มงานในมือต่อด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าผ่านไปเพียงอึด

ตอนที่ 63 ท่านประธานกำลังโกรธเข็มไมล์บนหน้าปัดรถสปอร์ตคันหรูแตะตัวเลขที่อันตรายเกินขีดจำกัด ทว่าชายหนุ่มหลังพวงมาลัยกลับพุ่งทะยานฝ่าความเร็วด้วยท่าทีที่นิ่งสนิทและเยือกเย็นจนน่าขนลุกลีเจย์ทิ้งการประชุมบอร์ดบริหารเอาไว้เบื้องหลัง เขาสั่งให้ภพคอยรับหน้าจัดการปัญหาทุกอย่างที่กรุงเทพฯ ส่วนตัวเองก็เหยียบคันเร่งรวดเดียวมุ่งหน้าสู่ประจวบคีรีขันธ์ตลอดเส้นทาง ภายในห้องโดยสารอัดแน่นไปด้วยความเงียบงันที่หนักอึ้ง สันกรามคมบดเข้าหากันแน่นจนนูนเป็นสัน ทว่าแทนที่จะตื่นตระหนกหรือกระวนกระวายจนขาดสติอย่างที่คนทั่วไปควรจะเป็น... อารมณ์ของเขากลับดำดิ่งและเย็นเยียบยิ่งกว่าจุดเยือกแข็งชายหนุ่มเพียงแค่เพ่งมองถนนเบื้องหน้า ประเมินสถานการณ์ทุกอย่างในหัวอย่างมีเหตุผล พร้อมกับคำนวณ บทลงโทษ สำหรับอุบัติเหตุในครั้งนี้เอาไว้เรียบร้อยแล้ว...โรงพยาบาลเอกชน ตัวเมืองประจวบคีรีขันธ์เสียงรองเท้าหนังดังก้องไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาลอย่างมั่นคง ร่างสูงใหญ่ของลีเจย์ปรากฏตัว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมบนออกหลวมๆ แขนเสื้อพับร่นขึ้นมาถึงข้อศอก ทว่ารังสีความกดดันและอำนาจที่แผ่กระจายรอบตัว กลับทำเอาพยาบาลและผู้คนบริเวณน

ตอนที่ 65 เราไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย...หลังจากลีเจย์กับหลี่ซินเดินออกไป มิลาที่รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำก็พยายามจะลุกจากเตียง ทว่าสายน้ำเกลือที่พันกันยุ่งเหยิงทำให้เธอต้องค่อยๆ เดินลากเสาน้ำเกลือไปที่ประตูเพื่อจะเปิดเรียกพยาบาลให้มาช่วยดูทว่าบานประตูห้องพักฟื้นที่ปิดไม่สนิทนัก กลับมีช่องว่างกว้างพอที่จะปล่อยให้เสียงสนทนาจากด้านนอกเล็ดลอดเข้ามา...มือเล็กที่กำลังจะเอื้อมไปจับลูกบิดชะงักกึก เสียงรองเท้าส้นสูงที่หยุดยืนอยู่หน้าห้องประกอบกับน้ำเสียงคุ้นเคยของคนทั้งคู่ ทำเอาร่างกายของเธอแข็งทื่อไปโดยสัญชาตญาณ"มีอะไรก็พูดมา ฉันมีเวลาไม่มาก" เสียงทุ้มของลีเจย์ดังขึ้น เจือความหงุดหงิดและรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง"ลีเจย์... ซินว่าคุณกำลังใช้อารมณ์มากเกินไป" หลี่ซินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงของคนที่ถือสิทธิ์ว่ารู้จักเขาดีกว่าใคร "คุณทิ้งการประชุมบอร์ด สั่งระงับกองถ่าย โปรยเงินทิ้งเป็นสิบๆ ล้านเพื่อผู้หญิงแค่คนเดียว... ตอนที่เรายังแต่งงานกัน คุณมีเหตุผลและแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ดีกว่านี้นะคะ"แต่งงานกัน...?คำสั้นๆ นั้นทำเอาลมหายใจของมิลาสะดุด หญิงสาวเบิกตากว้าง ความรู้สึกชาหนึบลามไปทั้งอก.

ตอนที่ 67 เป็นเมียฉันต้องอดทนสิ้นคำท้าทายแสนเย้ายวน แววตาที่เคยมองมาอย่างทะนุถนอมก็แปรเปลี่ยนเป็นดำมืดและดุดัน ลีเจย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าและอันตรายขั้นสุด"อย่ามาร้องไห้เสียใจทีหลังแล้วกัน... เพราะที่ผ่านมา ฉันยังไม่เคยรุนแรงกับเธอเลยสักครั้ง""เหรอคะ..." มิลาลากเสียงยาวอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาฉ่ำเยิ้มช้อนมองคนเหนือร่างอย่างท้าทาย "ขนาดนั้นยังไม่เรียกว่ารุนแรงอีกเหรอ ถ้ารุนแรงจริงๆ ... หนูไม่ตายเลยหรือไง"ลีเจย์ไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด ชายหนุ่มผละตัวออกห่างเล็กน้อย จัดการปลดกระดุมและถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกจนพ้นทาง เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ ซ้ำยังมีรอยเล็บจางๆ จากฝีมือเธอเมื่อครั้งก่อนทิ้งร่องรอยเอาไว้ชายหนุ่มโยนเสื้อทิ้งไปส่งๆ สายตากวาดมองร่างบอบบางที่กำลังนอนหอบหายใจระทวยอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดยิ้มร้ายกาจ"ก็ดีเหมือนกันนะ ที่วันนี้เราอยู่โรงพยาบาล..." เสียงทุ้มเอ่ยคุกคามขณะขยับตัวเข้าหาเหยื่อช้าๆ "ถ้าเกิดเธอจะตายขึ้นมา... ฉันจะได้เรียกหมอทัน"สิ้นประโยคอันตราย ฝ่ามือหนาก็เกี่ยวรั้งขอบกางเกงผู้ป่วยพร้อมกับปราการชิ้นสุดท

ตอนที่ 69 เก็บเป็นความลับแสงแดดยามสายลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยวีไอพี มิลาค่อยๆ กะพริบตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่พุ่งชนสติคือความปวดร้าวและอาการ ‘ระบม’ ที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งช่วงล่างและแผ่นหลังหญิงสาวครางอู้อี้ พยายามพลิกตัวหาท่าที่สบายที่สุด ทว่าแค่ออกแรงขยับ เรียวขาก็รู้สึกตึงและปวดแปลบจนต้องสูดปาก ร่องรอยจากกิจกรรมหนักหน่วงเมื่อคืนยังทิ้งหลักฐานเอาไว้ชัดเจน แม้จะถูกเช็ดทำความสะอาดไปแล้วบางส่วน แต่ความรู้สึกรุ่มร้อนยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำดวงตากลมโตปรับโฟกัสกวาดมองไปรอบห้อง สายน้ำเกลือที่หลังมือถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และเมื่อหันไปทางโซฟาหนังมุมห้อง เธอก็พบกับต้นเหตุของอาการปวดร้าวทั้งหมดกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้นลีเจย์อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ถูกรีดจนเรียบกริบ แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งและนาฬิกาเรือนหรู ชายหนุ่มกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารในแท็บเล็ตด้วยท่าทีนิ่งสงบ ท่วงท่าสบายๆ ดูสดชื่น ช่างแตกต่างจากคนที่เพิ่งรังแกเธอไปจนเกือบสว่างอย่างสิ้นเชิง‘คนบ้า... รังแกคนอื่นจนเจ็บตัวแท้ๆ ยังมีหน้ามานั่งเก๊กหล่ออยู่อีก’ มิลาได้