All Chapters of นางร้ายไม่ตรงปก ของท่านประธาน: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนที่ 72 คำโกหกอาการปวดหัวตุบๆ แล่นริ้วขึ้นมาจนแทบระเบิด คือความรู้สึกแรกที่ปลุกมิลาให้ลืมตาตื่น หญิงสาวนิ่วหน้า ครางประท้วงในลำคอขณะพยายามปรือตาขึ้นสู้แสงแดดที่ลอดผ่านรอยแยกของม่านทึบแสงเข้ามา ภาพเพดานห้องสีขาวสะอาดตาที่ไม่คุ้นเคย ทำให้คนที่ยังมึนหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ถึงกับชะงักกลิ่นสะอาดของเครื่องปรับอากาศและสัมผัสจากเตียงนอน บอกชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่คอนโดของเธอ... แต่มันคือโรงแรมสักแห่งมิลาดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวด สติที่เคยหลุดลอยถูกกระชากกลับเข้าร่างทันทีที่ก้มมองตัวเอง แล้วพบว่าชุดเดรสที่ใส่ออกไปเมื่อคืนหายไปแล้ว ตอนนี้บนร่างมีเพียงชุดคลุมอาบน้ำของโรงแรมสวมทับไว้หลวมๆ...เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหญิงสาวยกมือขึ้นนวดขมับ พยายามเค้นสมองนึกย้อนเหตุการณ์ ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเธอดื่มหนักมากจนโลกหมุนคว้าง เลยขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่ดันหน้ามืดจนทรุดลง... หลังจากนั้นก็มีอ้อมแขนของใครบางคนเข้ามาประคองไว้"ระวังครับคุณมิลา"น้ำเสียงนุ่มนวล... กับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยศรันย์!ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันที หัวใจหล่นวูบไปกองที่ตาตุ่ม สองมือกำคอเสื้อคลุมอาบน้ำเข้าหากันแน่น ความคิดฟุ้งซ่านตีรวนจนแทบค

ตอนที่ 74 แฟนครับสามเดือนผ่านไป...แสงแฟลชสว่างวาบสลับกับเสียงรัวชัตเตอร์ดังก้องไปทั่วลานอีเวนต์ใจกลางห้างสรรพสินค้าชื่อดัง วันนี้คือวันแถลงข่าวเปิดตัวและเตรียมออนแอร์ตอนแรกของซีรีส์ฟอร์มยักษ์แห่งปีอย่าง ‘สัญญารักซ่อนเงา’บนเวที การสัมภาษณ์รวมเต็มไปด้วยความคึกคักศรันย์พระเอกหนุ่มของเรื่องยังคงรักษามาตรฐานความอบอุ่นและตอบคำถามสื่อได้อย่างเป็นมืออาชีพ ในขณะที่ยี่หวานางเอกหน้าหวานพยายามแย่งซีนด้วยชุดเดรสลูกไม้ฟูฟ่องและรอยยิ้มออดอ้อน ทว่าปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สปอตไลต์และเสียงกรี๊ดจากแฟนคลับในวันนี้ กลับสาดส่องไปที่ 'นางร้าย' อย่างมิลาแบบเต็มๆมิลาในชุดเดรสสูทสีขาวเปิดไหล่เรียบหรู ก้าวเดินและยืนโพสท่าด้วยความมั่นใจ ออร่าความสวยเฉี่ยวสะกดทุกสายตา ชีวิตของเธอในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาเรียกได้ว่าพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากนางร้ายเกรดบีที่เคยต้องวิ่งหนีห่านในรายการวาไรตี้ ตอนนี้เธอกลายเป็นนักแสดงคิวทอง แบรนด์แอมบาสเดอร์ระดับท็อป และพรีเซนเตอร์เครื่องสำอางที่มีคิวงานรัดตัวเจ็ดวันต่อสัปดาห์ กราฟชีวิตพุ่งทะยานจนแทบไม่มีเวลานอน"น้องมิลาคะ! ซีรีส์จะออนแอร์ตอนแรกคืนนี้แล้ว คาดหวังกับฟีดแบ็กยังไงบ้างคะ

ตอนที่ 76 ผู้คุมเกมร่างสูงใหญ่ของท่านประธานมาดขรึมตอนนี้ถูกพันธนาการอยู่บนโซฟาหนังตัวกว้าง ข้อมือหนาทั้งสองข้างถูกมัดด้วยเชือกเกลียวสีดำตรึงติดกับพนักวางแขนอย่างแน่นหนา ขณะที่ดวงตาคมดุที่มักจะใช้ปราบพยศเธออยู่เสมอ ถูกปิดทับด้วยเนกไทผ้าไหมสีเข้มจนมืดสนิทเมื่อถูกตัดขาดจากการมองเห็น ประสาทสัมผัสทางกายและการได้ยินของลีเจย์ก็ยิ่งตื่นตัวขึ้นเป็นทวีคูณมิลานั่งคุกเข่าคร่อมทับอยู่บนหน้าขาแกร่ง เธอมองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มซุกซนแบบฉบับนางร้ายตัวท็อป ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบ 'แส้หนังปลายพู่' ขนนุ่ม ซึ่งเป็นหนึ่งในคลังแสงของเล่นที่เขาเคยเอามาใช้แกล้งเธอขึ้นมาถือไว้"เตรียมรับบทลงโทษของคนขี้หึงหรือยังคะ... ปะป๊า"เสียงหวานกระซิบแผ่วเบา ทว่าจงใจขยับริมฝีปากให้เฉียดใกล้ใบหูของคนถูกมัด ลมหายใจอุ่นที่รดรินทำเอาลีเจย์เผลอเกร็งหน้าท้อง สันกรามคมบดเข้าหากันแน่นปลายพู่นุ่มนิ่มถูกนำมาลากไล้ไปตามแผงอกกว้างอย่างอ้อยอิ่ง ความนุ่มของเส้นพู่เสียดสีกับผิวเนื้อที่กำลังร้อนผ่าว มิลาลากมันผ่านไหปลาร้า วนเวียนหยอกเย้าอยู่รอบยอดอกที่เริ่มหดเกร็งสู้สัมผัส ก่อนจะลากต่ำลงมาตามลอนกล้ามเนื้อหน้าท

ตอนที่ 78 เจ้านาย กับ สัตว์เลี้ยง"ถ้าไม่อยากเจ็บตัวแต่แรก... เธอควรจะเชื่อฟังฉันนะมิลา"คำขู่กระซิบชิดริมหูพร้อมกับภาพของเล่นชิ้นใหม่ในมือเขา ทำเอามิลาที่กำลังสะลึมสะลือเบิกตากว้าง ร่างกายที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ พยายามจะขยับหนี แต่ความเหนื่อยล้าที่เกาะกินไปทุกสัดส่วนทำให้เธอทำได้แค่พลิกตัวซุกหน้าลงกับหมอนแล้วหลับตาปี๋ หวังว่าถ้าแกล้งตายหรือแกล้งหลับไปซะ ผู้ชายเอาแต่ใจคนนี้คงจะยอมปล่อยเธอไปแต่ความสงบก็อยู่ได้เพียงไม่กี่อึดใจ...ความรู้สึกเปียกชื้นสากระคายที่ค่อยๆ ลากไล้ไปตามฝ่าเท้าปลุกคนที่พยายามหนีความจริงให้ต้องปรือตาขึ้นมามอง ก่อนจะเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้าลีเจย์ในสภาพเปลือยเปล่า ลำตัวหนาชื้นไปด้วยเหงื่อกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ปลายเตียง มือใหญ่ช้อนข้อเท้าเล็กของเธอเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะก้มลงใช้ปลายลิ้นสากตวัดเลียตามง่ามนิ้วเท้าอย่างเชื่องช้า"อ๊ะ... ปะป๊า ทำอะไรคะ..."มิลาสะดุ้ง พยายามจะชักเท้าหนี แต่ความเสียวแปลบที่แล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นมาตามแนวสันหลังทำเอาเธอสะท้านไปทั้งตัว การกระทำที่ดูเหมือนจะยอมสิโรราบ แต่แท้จริงกลับเต็มไปด้วยการควบคุม ปลายลิ้นร้อนสลับกับฟันคมที่ขบเม้มเบาๆ ตรงนิ้

ตอนที่ 80 ใช่…แล้วทำไม"เลิกกองได้! ขอบคุณทุกคนมากครับ!"สิ้นเสียงประกาศจากผู้กำกับ มิลาโค้งพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณทีมงานรอบด้านด้วยรอยยิ้มการค้า ทว่าทันทีที่หันหลังเดินกลับมายังห้องแต่งตัว รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไปแทบจะทันทีความเหนื่อยล้าทางกายจากการถ่ายทำที่ลากยาวมาทั้งวัน ยังไม่เท่าความหนักอึ้งในใจที่เธอกำลังแบกรับ คำนินทาของกลุ่มสไตลิสต์หน้าห้องน้ำเมื่อช่วงบ่ายยังคงดังก้องอยู่ในหัว ซ้ำไปซ้ำมาราวกับตั้งใจจะตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามมองข้าม‘นางเป็นเด็กของท่านประธานบอร์ด...’‘ที่ช่วงนี้งานชุกๆ ก็คือป๋าดันปะ...’‘วงการนี้เส้นสายมันก็สำคัญกว่าฝีมืออยู่ดี...’หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งหน้ากระจกบานใหญ่ ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าจัดการเช็ดเครื่องสำอางออกเงียบๆ ดวงตากลมโตที่เคยมั่นใจ ทอดมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ความภูมิใจที่คิดว่าตัวเองกำลังจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดด้วยฝีมือ ถูกคำพูดพวกนั้นทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี"มิลา... ไหวไหม ให้พี่เดินไปส่งที่รถหรือเปล่า" เรย์ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเด็กในสังกัดนั่งซึมและหน้าซีดมาตั้งแต่ช่วงบ่าย"ไม่เป็นไรค่ะพี่เรย์" มิล