“แค่โดนบอกเลิก จะร้องไห้เพื่อ”“หึ...” แต่นั้นใบหน้าสวยน้ำตาคลอเบ้าถึงกับขมวดคิ้ว“นายเห็นด้วยเหรอว่าฉันถูกบอกเลิก” ให้ตายสิ ฉันเนี้ยที่โดนบอกเลิก ทั้งเสียใจ ทั้งน่าอับอายมาก“อืม” เสียงทุ่มเอ่ยผ่านลำคอ“แอบฟัง”“ป่าว ฉันยืนดูดบุหรี่ตรงนี้นานแล้ว เธอกับแฟนเธอไม่เห็นเอง”“ห๊ะ...” นี้เขาอยู่ตรงนี้นานแล้วเหรอ ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เห็นวาคิม“ตกใจเหรอที่เจอฉัน”“ป่าว”“แล้วจะหลบหน้า ทำไม...”“ปล่อยได้ยัง... ฉันไม่ได้หลบหน้านาย” เนเน่เอ่ยขณะที่สายตาจับจ้องที่แขนของตน มือหนาจับเข้าที่เรียวแขนเล็ก เมื่อเห็นท่าทีไม่พอใจ เขาจึงยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ“แน่ใจ๋...” วาคิมเอ่ยเสียงสูงรู้นะคับ ตั้งแต่เกิดเรื่องที่โรงแรมคืนนั้น วันก่อนผมบังเอิญเจอเนเน่เดินมากับไอ้โรม พอเจอผมเท่านั้นแหละ เธอกับเดินเหลี่ยงไปอีกทาง นี้เหรอคับคนที่บอกไม่ได้หลบหน้าผม“ฉันจะหลบหน้านายทำไม เราไม่ได้เป็น...” คำว่า อะไร ถูกกลืนหายคำไปในลำคอ เนเน่ที่ถูกวาคิมประกอบจูบอย่างรวดเร็วขณะไม่ทันตั้งตัว ร่างบางชะงักแน่นิ่งตาเบิกกว้างด้วยท่าทีตกใจ ถึงตอนนี้เป็นเวลาค่ำตะวันตกดิน แต่วาคิมไม่ควรจู่โจมจูบฉันแบบนี้ ร่างสูงดันแผ่นหลังเล็กติดผนักต
Zuletzt aktualisiert : 2026-04-13 Mehr lesen