All Chapters of เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ: Chapter 21 - Chapter 30

@คอนโดเนเน่ ด้านเนเน่หลังจากกลับมาถึงคอนโด ร่างบางรู้สึกปวดเมื่อยระบมไปทั้งตัว ฉันว่าที่นายนั้นพูดมาคงเรื่องจริงสินะ ต้องเป็นผู้ชายแบบไหน ถึงได้ดุดันมากขนาดนี้ นี้ขนาดครั้งแรกนะ เล่นเอาซะฉันหลอนเลยทว่าขณะที่ฉันอาบน้ำจะพักผ่อนนั้น ไลน์กับเด้งมา มือเรียวหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา สายตาไล่อ่านเมสเสจในไลน์ ยันน้องสาวตัวดีของฉัน คบเพื่อนแต่ละคนนี้นางไม่สแกนเลยหรือไง ฉันไม่ได้โง่ใส่อ่อนต่อโลกที่จะไม่รู้นะ ว่าคนที่วางยาฉันคือ ริกิ และดูนายนั้นไลน์มา ทำเหมือนเป็นห่วงฉัน ผู้ชายที่ไม่ใช้ใจมองฉัน หวังมองแต่ใต้สะดื้อฉันแบบนี้รีบบล็อคให้ไว จากนั้นก็ไม่ลืมที่จะเตือนยัยตัวดี ให้ห่างกับเพื่อนๆ ของเธอ“เพื่อนแบบนี้คบไม่ได้” เพราะที่ฉันระบมไปทั้งตัวแบบนี้ ก็เพราะเพื่อนยัยอัญญา ยัยตัวดีของฉันน่าหยุมหัวนัก เนเน่ได้แต่คิดแต่นั้นก็ไม่คิดที่จะปริปากเรื่องที่เธอพลาดมีอะไรกับวาคิม กับใคร เพราะเรื่องแบบนี้ไม่เล่าอยู่แล้ว ปิดให้มิด ต่างคนต่างอยู่ แต่ถ้าเจอนายนั้นละ เขาเห็นเรือนร่างฉันหมดแล้ว ก็เขินๆ อายอยู่นะ แต่คิดอีกที“เขาเห็นของฉัน ฉันก็เห็นของเขา” ถือว่าหายกัน ต่างคนต่างเห็น ถ้าไม่คิดแบบนี้ฉันคงไม่กล้าเอาหน้าส

@สนามบาสในสวนสาธารณะ วาคิมเมื่อช่วงบ่ายผมแกล้งเนเน่ใครจะคิด ไอ้เชี่ยซันเดย์แม่งมันเล่นผมกลับ แม่งเสือกถ่ายคลิปผมและเนเน่ที่เราจูบกัน แม่ง...มันวอนโดนตีนผมชิบหาย ขณะที่มีนชวนผมและไอ้เอเปคมาเล่นบาสเป็นเพื่อนมัน“มึง จูบ”“มันเป็นอุบัติเหตุโว้ย” วาคิมทั้งโกรธและโมโห ซันเดย์“อุบัติเหตุอะไร มึงเล่นขยี้ปากเขาซะขนาดนั้น สัสสนองอารมณ์ตัวเองล้วนๆ สัสคิม” ซันเดย์สวยกลับคนฟอร์มจัด เขาดูมันตาเดียวก็ดูออกมันสนใจสวยน้อยหน้าหวานคนนั้น เชี่ย เสือกปากแข็งด้านเนเน่หลังจากที่กลับจากมหาลัย ร่างบางที่ล้มตัวลงนอน ทว่าขณะที่คิดอะไรเพลินอยู่นั้นติ้งติ้งเสียง Line กับดังขึ้นมาใครกันใช้เสื้อช็อปสีแดงยืนแผ่นหลังรถฮาเล่ ทว่าขณะที่ซูมดูเจ้าของภาพไม่คุ้นตานั้น ดวงตาเบิกกว้าง“วาคิม นี้เขามีไลน์ฉันด้วยเหรอ เอามาจากไหนก่อน”Line {เป็นคลิปภาพเคลื่อนไหว ผู้หญิงคนนึ่งในชุดนักศึกษาที่คร่อมร่างคนตัวสูงในชุดเสื้อช็อปสีแดง} เนเน่ตาเบิกกว้าง รอบที่สอง“พระเจ้า นี้มันฉันกับวาคิมนิ” ใครกันที่มันถ่ายแบบนี้ไว้ ให้ตายสิ นิสัยเสียชะมัด จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก 3 ตัวนั้น เนเน่ที่เห็นเช่นนั้นใบหน้าสวยซีดเผือกลง ถ้าภาพพวกนี้ถ

!! อึก !!“ให้ตายสิ คบกับฉันนี้นะ” ใบหน้าสวยแดงซ่านขึ้นมาอย่างไม่เป็นตัวเอง ฉันรู้ความหมายของวาคิม ฉันไม่มีทางเอาชนะเขาได้อย่างแน่นอน ดูจากส่วนสูง กระดูกคนละเบอร์นั้นอีกด้านวาคิม ร่างสูงรู้ตัวอีกที เชี่ย...นี้เขาพูดอะไรออกไป และดูเหมือนเนเน่จะตกอยู่ในอาการช็อค เขาเนี้ยนะ ขอคบเธอ“ถ้าไม่อยากคบ ก็เอาชนะฉันให้ตายสิ เก่งนักนิ เริ่มจากแย่งลูกบาสจากฉันให้ได้ก่อนละกัน” วาคิมเอ่ยอย่างตัดบท ร่างสูงก็เลี้ยงลูกบาส โดยที่เนเน่วิ่งแย่งลูกจากเขา เนเน่ไม่ว่าฉันจะแย่งยังไง เขาก็ไม่ปล่อยให้ลูกบาสหลุดมาอยู่กับฉัน ฉันกระโดดปัดวิ่งแย่งไปทั่วสนาม แต่นั้นวาคิม กับชู๊ต ลูกบาสเข้าห่วง เริ่มใหม่อยู่เช่นนั้นหลายครั้ง“อย่าอ่อน ไม่อยากคบกับฉันก็ต้องพยายามอีก”“นายอะ แกล้งฉัน สูงเท่าเสาไฟฟ้า ฉันจะแย่งได้ยังไง” ร่างบางที่วิ่งหอบแดกเอ่ยหน้ามุ้ย ไม่ไหวละละ แค่ไม่กี่นาทีก็ได้เหงื่อเหมือนกัน“ระดับทีมมหาลัย ชาตินี้ฉันคงเอาชนะนายไม่ได้หรอก” แต่นั้นคนฟังถึงกับหลุดยิ้มร้าย“งั้นก็แสดงว่าเธอแพ้ฉัน”“ยังไม่แข่งจะแพ้ได้ไง” เธอเถียงเขา“อยากชนะฉันไหมละ” แต่นั้นคนแผนสูงไม่พูดป่าว ร่างสูงเลี้ยงลูกบาสมาหยุดตรงหน้าเธอ มือหนาจั

วาคิมไม่ถึง 10 นาที รถสปอร์ตคันหรูก็เคลื่อนตัวมาจอดที่ลานจอดรถในตลาดไนท์ ร่างสูงเดินออกจากรถพร้อมกับปิดประตูโดนไม่รอคนตัวเล็กเนเน่ที่วาคิมลงไปจากรถแล้วนั้น ทว่าเขากับล็อคเธอเอาไว้ ไม่ว่าเธอพยายามจะเปิดประตูยังไงมันก็เปิดไม่ออก“...วาคิมนี้เขาแกล้งฉันชัดๆ” ฉันหายใจไม่ออกเหมือนจะตายลงตอนนี้ แต่อีกคนกับเดินหน้าตั้งไปโน้นแล้ว“ทำไมเขานิสัยเสียแบบนี้” ด้านวาคิมที่แกล้งแหย่คนคอเชิดหน้าหยิ่งนั้น ชักพักร่างสูงยอมปลดล็อคประตูรถ ทว่าเนเน่พอลงจากรถได้นั้น“นายจงใจ แกล้งฉันชัดๆ ” ร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาเดฟขาดเข่า แต่นั้นเขากับไม่สน ใบหน้าอันหล่อเหลาหลุดยิ้มยักไหล่ให้เธอ“ตรงไหนที่บอกว่าฉันแกล้ง” วาคิมไม่พูดเปล่า ร่างสูงเดินมาซ้อนด้านหลังกระชิบเข้าข้างหูคนตัวเล็ก“ใครกันที่มันล็อกรถ ไม่ยอมให้ฉันลง”“อ้าว ฉันหรอกหรือ ไอ้เราก็คิดว่า เธอติดใจบรรกาศในรถ ไม่ยอมลง นี้ผิดที่ฉันเหรอไม่บอกก็ไม่รู้นะ” เขาเอ่ยหน้าตายเล่นลิ้นไม่หยุด“ทำไมนาย ต้องพูดถึงเรื่องคืนนั้นด้วย มันก็แค่ความผิดพลาดเท่านั้น”“แน่ใจ๋เหรอ...แต่ฉันไม่เชื่อ เนเน่เธอตั้งใจขืนใจฉัน ส่วนฉันตั้งใจเป็นของเธอ ให้เธอขย้ำฉัน”!!เพี้ยะ...

สัปดาห์ต่อมา เนเน่ร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงพีทสั้น หลังจากที่พี่เตเต้ชมฉันวันนั้น จากที่ใส่แว่นตาฉันก็เปลี่ยนมาใส่คอนแทคเลนส์และวันนี้ก็เป็นวันสอบไฟนอลวันสุดท้าย ร่างบางที่เดินออกจากห้องสอบ พร้อมกับเพื่อนๆ ร่วมคลาสนั้น“เย้...เป็นไทย สักทีนะฉัน เทอมนี้เกือบไม่รอด ยากโครต ข้อสอบคือหินสุดๆ” ยัยใบตองเอ่ยกับฉันและคู่แฝดของนางพร้อมโยนชีทแนวข้อสอบนั้นโยนขึ้นบนหัว ราวกับโบกลา“นั้นนะสิ แกดูสภาพฉัน อ่านหนังสือหนักมาทั้งสัปดาห์ สภาพยิ่งกว่าซอมบี้” ยัยใบเตยหันมาเอ่ยกับพวกฉัน ซึ่งฉันเองก็รู้สึกไม่ต่าง เพราะสัปดาห์สอบไฟนอลคือ สัปดาห์นรกของฉัน อ่านหนังสือติวหนัก นอนไม่เต็มอิ่ม ฉันคลั้นเนื้อคลั้นตัวเหมือนจะไม่สบาย“สภาพขอบตาคือไม่ไหวแล้ว เหมือนจะไม่สบาย” ฉันหันไปเอ่ยกับสองสาว“สอบเสร็จ สักทีโว้ยกู” เสียงที่แหกปากมาตามหลัง อย่างสามหนุ่ม สุดป่วนของห้องอย่างราม มอส โรมก็ไม่ต่าง ที่โยนชีทนั้นมือนั้นทิ้งลงในถังขยะ“โอ้...นี้สอบเสร็จ คือปาทิ้งเลยใช่ปะ ถ้าสอบไม่ผ่าน นายไม่เก็บไว้สอบเทอมหน้าเหรอ” ฉันหันไปถามราม“เอ้ย...เน่ ปากหรือนั้น ใครมันจะเรียนซ้ำละวะ เจ้อิงค์ ฉันไม่เอาด้วยหรอก” เจ้อิงค์ที่ว่า คืออา