MasukShare
บทที่ 17 พิสูจน์
Tanggal publikasi:
2026-04-28 19:07:41
Bab terbaru
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 3 วางแผน 2
เมื่อเข้ามาภายในห้องที่ให้เหล่านางกำนัลเตรียมไว้ แม้จะไม่ได้ใหญ่โตอย่างห้องนอนท่านอ๋อง แต่หลี่หมิงก็อยู่ได้ ร่างเล็กค่อย ๆ วางของของตัวเองลงบนเตียง ก่อนจะค่อย ๆ เก็บเข้าที่ทีละอย่าง เสร็จแล้วเจ้าตัวก็เริ่มเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้องอย่างพอใจ ที่นี่เหมาะที่จะเป็นที่พักใจไม่น้อยหลี่หมิงเอนกายลงบนที่นอน ค่อย ๆ คิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา ท่านอ๋องหาใช่ไม่เคยมีชายาอื่น ๆ เสียเมื่อไหร่ หากท่านอ๋องจะมีอีกคนหลี่หมิงก็ไม่แปลกใจ เพียงแค่รู้สึกน้อยใจก็เท่านั้นที่ท่านอ๋องมีท่าทีเฉยเมยไม่สนใจ อีกทั้งยังทำตัวห่างเหิน หากเป็นเช่นนั้นเขาคงไม่อาจทำใจได้…ท่านกลางแสงจันทรา หยางหลิวกลับเข้ามาภายในห้องก็พบว่าพระชายาของตนเองยามนี้ไม่ได้นอนอยู่บนเตียงเช่นเคย หยางหลิวรู้สึกแปลกใจไม่น้อย หากปกติดึกขนาดนี้เขาจะต้องเห็นภรรยาของเขานอนหลับอยู่บนเตียงทุกคืน แต่ยามนี้กลับไม่พบใคร คิ้วหนาเริ่มขมวดเป็นปมก่อนจะเรียกบ่าวใช้ทั้งหมดออกมาสอบถามเมื่อได้ยินสิ่งที่นางกำนัลและบ่าวใช้รายงาน คิ้วหนาก็ขมวดขึ้นเป็นปมหนักกว่าเดิมเสียอีก ทว่าในอกของหยางหลิวกลับรู้สึกเหมือนมีดอกไม้กำลังบานอยู่ด้านในเสียอย่างนั้นร่างหนาไม่รีรอเข
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 3 วางแผน 1
แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ยามเช้า สาดกระทบเสี้ยวใบหน้าหวานล้ำ หลี่หมิงนั่งทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่ผู้เดียวภายในห้องนอน หลายวันมานี้หลี่หมิงรู้สึกว่าท่านอ๋องเริ่มทำตัวแปลก ๆ อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนว่าหยางหลิวกำลังพยายามทำตัวห่างเกินไม่สนใจ เมื่อเช้านี้ตอนที่หลี่หมิงตื่นขึ้นมาก็ไม่พบกับสามีเสียแล้ว และในวันก่อน ๆ หน้า ยามค่ำท่านอ๋องก็ยังกลับมาช้า จนหลี่หมิงต้องเข้านอนก่อนตลอด ครั้นละอยู่รอเขาก็หลับไปเสียอย่างนั้นหลี่หมิงรู้สึกกังวลใจหลายอย่างในหลายวันที่ผ่านมา ในห้วงความคิดหลี่หมิงอดที่จะคิดไม่ได้ว่าท่านอ๋องอาจจะเริ่มเบื่อเขา หรือไม่ก็อาจจะเริ่มปันใจให้กับคนอื่นหรือไม่ แต่หลี่หมิงก็พยายามคิดว่าท่านอ๋องอาจจะมีงานมากมาย และกลัวว่าท่านอ๋องจะเหนื่อยเขาเลยไม่อยากยุ่งวุ่นวายนัก“พระชายาเพคะ วันนี้ท่านอ๋องแจ้งว่าจะกลับมาไม่ทันอาหารค่ำนะเพคะ” นางกำนัลแจ้งคำสั่งที่ท่านอ๋องสั่งไว้แก่หลี่หมิงให้ทราบ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกเสียเมื่อไหร่ หลี่หมิงถอนหายใจเบา ๆ ทั้งกังวลทั้งสับสน ได้แต่นั่งทำใจยอมรับ“ข้าอยากไปเดินเล่นด้านนอก หากมีสิ่งใดค่อยไปถามข้าก็แล้วกัน”สวนดอกไม้ที่หลี่หมิงเป็นคนดูแลเองกับมือ ตลอดเวลาที่อยู่กั
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 2 ตำราเล่มเดิม การเลี้ยงลูกและปรนนิบัติสามี 2
ทั้งสองผลัดกันรูดรั้งของอีกฝ่าย ตามจังหวะอารมณ์ หยางหลิวผละจูบออกให้หลี่หมิงได้พักหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าลงมาปรนเปรอส่วนชูชันบนยอดอกนูน ที่มีน้ำขุ่น ๆ ไหลเป็นทางยาว จากแรงบีบเคล้นของตนเอง ริมฝีปากอุ่นชื้นครานี้ได้ครอบครองยอดอกภรรยาสมใจ น้ำนมที่ไหลเยิ้มออกมาถูกดูดอย่างไม่กลัวว่าจะหมดหลี่หมิงกัดปากแอ่นหน้าอกให้สามีได้ดอมดม ไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยของเหลวออกมาเต็มฝ่ามือของสามี “ทะ…ท่านพี่ ขะ…ข้าขอปรนนิบัติท่านบ้างได้หรือไม่” หลี่หมิงร้องขอ “ปรนนิบัติหรือ?” “ขอรับ”หลี่หมิงชันตัวลุกขึ้น และผลักไหลกว้างของหยางหลิวให้นอนราบกับเตียง หยางหลิวเองก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เขานอนมองว่าภรรยาตัวเล็กของเขาจะทำสิ่งใดต่อด้วยความตื่นเต้น มือเล็กปล่อยมือจากท่อนรักก่อนจะค่อย ๆ ปลดกางเกงของหยางหลิวออกแท่งมังกรที่อยู่ภายใต้กางเกงดีดผึงออกมา พร้อมกับกระตุกนิด ๆ ปลายหัวหยักเคลือบด้วยน้ำรักที่ไหลออกจากอารมณ์ที่คั่งค้าง หลี่หมิงมองแท่งมังกรของสามีก่อนจะลอบกลืนน้ำลายเบา ๆ มือเล็กจับที่แท่งมังกรจ่อกับปากอวบอิ่ม ก่อนจะตวัดลิ้นเลียไปรอบ ๆ ท่อนรักข
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 2 ตำราเล่มเดิม การเลี้ยงลูกและปรนนิบัติสามี 1
ลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดพัวพันจนเกิดเสียงชื้นแฉะ ร่างเล็กถูกผู้เป็นสามีคร่อมทับพร้อมกักขังให้อยู่ใต้ร่าง มือหนาลูบไล้ตามเรือนร่างจนผู้ที่ถูกสัมผัสบิดเร่าไปมาหน้าอกแบนราบนูนขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากเพิ่งคลอดบุตร ยามนี้ถูกมือสามีบีบเคล้นเสียจนเจ็บไปหมดหยางหลิวมองหน้าอกหลี่หมิงที่ตนบีบตุ่มไตแข็ง ๆ จนมีน้ำนมสีขุ่น ๆ ไหลออกมาเป็นทาง ลิ้นชื้นผละออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม หมายจะครอบครองเม็ดบัวสีชมพูชูชันชวนหน้าสัมผัสบนเนินอก แต่แล้ว …“แอ้” เสียงร้องทักท้วงไม่ให้ผู้เป็นบิดาได้ครอบครองส่วนที่เป็นของตนเอง หลี่หมิงพลันได้สติผลักผู้เป็นสามีออกให้พ้นจากตัว ก่อนจะลุกขึ้นไปอุ้มร่างเด็กชายที่นอนดูดนิ้วป้อม ๆ อยู่ไม่ห่างจากเขานัก“ทะ…ท่านพี่ข้าบอกแล้วว่าลูกจะตื่นท่านก็ไม่ฟัง” หลี่หมิงเอ็ดสามีหยางหลิวนั่งไม่สบอารมณ์อยู่บนเตียง“เหตุใดเจ้าไม่ให้แม่นมดูแลเล่า” ความจริงหยางหลิวได้หาแม่นมเตรียมไว้แล้ว เนื่องจากหลี่หมิงเป็นบุรุษ มีข้อจำกัดหลายอย่าง ที่ไม่สามารถทำเพื่อการเลี้ยงบุตรได้เหมือนอย่างสตรีทำได้ เช่นการให้นม“ท่านพี่นี่ลูกของเรานะขอรับ”หยางหลิวมองภรรยาและบุตรชายด้วยความขัดใจ ตั้งแต่หลี่หมิงคลอดบุตรมานั
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 1 ตำราเล่มนั้นกับบทลงโทษ 2
หลี่หมิงเสียวสะท้าน เพราะเขาน่าจะเริ่มมีอารมณ์ตั้งแต่ตอนที่นั่งดูภาพวาดในตำรา ยิ่งถูกปลุกเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัวแล้วด้วยมีหรือจะทนทานไหว ร่างเล็กหอบหายใจหนัก ๆ ตามจังหวะการรูดรั้ง เผลอครางเสียงหวานออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ “ทะ…ท่านพี่ ข้าไม่ไหว อื้อ…” ร่างเล็กครางกระเส่า ท้องน้อยหดเกร็งอย่างที่พร้อมจะปลดปล่อย“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าโดนลงโทษอยู่” คนโดนทำโทษ หยางหลิวมีหรือจะปล่อยให้ภรรยาแสนดื้อของเขาสุขสมง่าย ๆ เช่นนั้นจะเรียกว่าลงโทษได้อย่างไร มือหนาหยุดลงทันทีก่อนจะใช้นิ้วปิดรูตรงส่วนหัว ที่ยามนี้มีน้ำเหนียว ๆ สีขาวใสไหลเยิ้มออกมา บ่งบอกได้ว่าเจ้าของส่วนชูชันนี้เตรียมพร้อมจะปลดปล่อยอย่างที่สุดแล้วหลี่หมิงเหมือนถูกฉุดกระชากให้ลงเหว อารมณ์สุขสมก่อนหน้าหายวับไปทันที ร่างเล็กบิดเร่าไปมาบนตัก พลางกดสะโพกกลมเข้ากับหน้าขา ราวกับกำลังอ้อนวอนให้หยางหลิวชักนำตนเองต่อหยางหลิวเห็นร่างเล็กบนตักทรมานก็พึงพอใจ เขาปล่อยมือจากส่วนอ่อนไหวด้านล่าง ปลดอาภรณ์ของหลี่หมิงออกจนหมด เผยให้เห็นเนื้อผิวเนียนขาวที่เขาหลงใหล เขาอุ้มร่างเล็กให้เปลี่ยนท่า หันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขาหยางหลิวมองร่างภรรยาที่
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 1 ตำราเล่มนั้นกับบทลงโทษ 1
สายลมพัดพลิ้วแผ่วเบา พอให้อากาศไม่ร้อนอบอ้าวจนเกินไป พระชายาหลี่หมิงถูกสั่งให้คัดตำรา 10 จบ เนื่องจากเจ้าตัวที่ตั้งใจเล่าเรียนอ่านเขียนกับท่านอ๋องมาหลายเดือน กลับเขียนอ่านไม่คล่องเสียทีผู้เป็นสามีจึงต้องลงโทษภรรยาผู้ไม่ได้ความอย่างโหดร้าย ทว่าการลงโทษคัดตำรา 10 จบภายใน 1 วันกลับไม่ได้ทำให้ผู้ที่ถูกลงโทษร้อนรนแต่อย่างใดหลี่หมิงนั่งพิงหลังอย่างสบาย มือหนึ่งหยิบขนมเข้าปาก มือหนึ่งจับพู่กันคัดตำราตามที่สามีสั่ง เจ้าของใบหน้าและดวงตากลมโต ยิ้มแย้มร่าเริงไม่เหมือนกับคนที่ถูกลงโทษแม้แต่น้อยยามนี้ท่านอ๋องไม่อยู่หลี่หมิงจึงแอบใช้โอกาสเพื่อผ่อนคลาย ที่จริงก็เริ่มเบื่อ ๆ เพราะตนเองนั่งคัดตำรามาครึ่งค่อนวันแล้ว ขนมที่กินไปก็เล่นเอาเจ้าตัวจุกจนลุกไม่ขึ้นหลี่หมิงวางพู่กันลงก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น มือเล็ก ๆ ลูบท้องตัวเองที่นูนออกมาเพราะความกินจุ ร่างเล็กนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างอารมณ์ดี หากยามนี้ท่านอ๋องอยู่ด้วยเห็นทีคนที่นอนสบายอยู่บนพื้น มีหวังได้นั่งคัดตำราจนหลังขดหลังแข็งแน่ ๆดูท่าคำว่ากินให้อิ่มนอนให้หลับนั้นจะมีผลไม่น้อย เมื่อนอนเล่นไปมาสายลมที่พัดพาเข้ามาจากทางด้านหน้าต่างกระทบกับเ
พระชายาว่าจ้าง บทที่ 24 สุขสันต์ 2
หลี่หมิงที่อารมณ์ไม่คงที่ได้ยินอาลู่กล่าวลาจะจากไป น้ำตาเจ้าตัวก็ไหลเอาเสียอย่างนั้น “อาลู่ ขะ…ข้าไม่อยากให้เจ้าไปเลย อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือ ท่านอ๋องกับคุณชายเหยียนอี้ไม่ว่าอันใดหรอกจริงไหมขอรับ” หลี่หมิงพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะหันไปหาสามีเพื่อให้ช่วยรั้งอาลู่หยางหลิวที่เห็นน้ำตาของภร
พระชายาว่าจ้าง บทที่ 23 สุขสันต์ 1
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดทุกคนต่างเสียใจ แต่เมื่อคิดแล้วทุกอย่างล้วนเกิดจากความริษยาของตนเองแทบทั้งนั้น หลังจบปัญหาทั้งหลายท่านอ๋องก็ดูแลหลี่หมิงอย่างดี และต่างไม่มีใครพูดถึงเรื่องนั้นอีกหลายวันก่อนท่านอ๋องส่งขบวนรถม้าไปรับครอบครัวของหลี่หมิงมาที่ตำหนัก เหตุผลก็เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์ต่าง ๆ
พระชายาว่าจ้าง บทที่ 22 ความจริงคลี่คลาย 2
“เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้า”เขาเองไม่ใช่คนใจร้าย หากนางบอกสักคำว่านางมิได้เต็มใจที่จะแต่งเข้าตำหนัก เขาหรือจะบีบบังคับ “ท่านเป็นถึงท่านอ๋อง ข้าเป็นแค่บุตรสาวขุนนางตำแหน่งเล็ก ๆ มีหรือจะกล้าบอกปฏิเสธว่าไม่ยินดี หากข้าทำเช่นนั้นบิดาของข้าจะเป็นเช่นไร”นางพูดด้วยน้ำตา ใช่ว่านางอยากให้เป็นเช่น
พระชายาว่าจ้าง บทที่ 21 ความจริงคลี่คลาย 1
“แล้วเจ้า…เลิกแสร้งทำได้แล้วเหมยหลิน” มือหนาชี้ไปที่ นางกำนัลคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพระชายาหวงลี่ ทุกคนที่ได้ยินต่างจับจ้องไปที่นาง นางกำนัลคนที่หยางหลิวบอกว่าเป็นพระชายาเหมยหลิน นางก้าวเท้าออกมายืนตรงหน้า รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าอ่อนหวาน นางแสยะยิ้มเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบั
Anda juga akan menyukai
ทะลุมิติมาเป็นคู่อริของอ๋องตัวร้าย
One of สายหมอก2.3K Dibacaลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.5K Dibacaแค่ FWB ทำไมต้องรัก
ริตต้า6193.2K Dibacaคนของข้าคือจอมมารไร้ใจ
นักเขียนบ้านนา1.5K Dibacaหมอชอบแมวหรือชอบหนู
นรกสร้าง111 Dibacaเฮียครับผมรับไม่ไหว Yaoi
กาสะลอง5.5K Dibacaมหาโจรมาหาใจ
นรกสร้าง168 Dibacaชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ
SophiaPsp124 Dibaca
