All Chapters of เจ้าของหัวใจรัตติกาล: Chapter 51 - Chapter 60

“จ้องขนาดนี้จะตัดใจจากฉันไหว?” ดวงหน้าสวยรีบเบือนหนีสายตาคู่คมทันที ทว่าก่อนที่จะคิดหาวิธีหลีกหนีสายตาของเขาได้น้ำเสียงแหบทุ้มก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง“อุ๋ง ๆ อะไรนั่นมันทำยังไง?” บรูคลินหันขวับมามองอีกฝ่ายก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แม้จะพอเดาได้ว่าเขาหมายถึงอะไร ทว่าเธอกลับไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างเขาจะอยากรู้เรื่องพวกนี้“ไม่เข้ากับนายหรอก” สิ้นประโยคนั้น มาเฟียหนุ่มก็เปลี่ยนอิริยาบถหันมาจดจ้องเธอด้วยสีหน้าจริงจัง“ต้องเป็นหมาถึงจะสอน?” แม้จะไม่ค่อยเข้าใจในการที่จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาจากการชมพระจันทร์มาเป็นวิธีการเล่นกับสุนัขเท่าไรนักทว่า…“ก็ลองหมอบ ส่ายหาง เห่าบ้อกแบ้ก ไม่ก็ครางหงิง ๆ ดูก่อนสิ” กว่าจะรู้ตัวว่าประโยคเมื่อครู่เสมือนการขุดหลุมฝังตัวเองทั้งเป็น ก็ตอนที่มุมปากหยักของอีกฝ่ายกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งมาให้และกว่าจะไหวตัวทัน มันกลับ…ไม่ทัน…ร่างกายสูงใหญ่โน้มตัวข้ามช่องกลางมา ก่อนจะประทับริมฝีปากลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ จูบครั้งนี้ไม่ได้วางอำนาจอย่างทุกครั้ง ไม่โถมเข้าใส่ด้วยอารมณ์โทสะ หากแต่กลับเต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมของความรู้สึกบางอย่างที่คลุมเคลือระลอกแล้ว ระลอกเล่

เหนื่อยจัง…แต่เธอจะยืนหยัดด้วยตัวองให้ได้ ให้สมกับที่มีเลือดของฮาเซงาวะและภัควัฒน์สิริไหวเวียนอยู่ในร่างกายนี้เธอไม่อยากให้ใครต้องมาเสี่ยงกับเรื่องนี้นานเกินไปมาร์คัสหวังไม่ควรจะต้องมารับลูกปืนหรือมือเปื้อนเลือดเพื่อเธอและครอบครัวด้วยซ้ำน้ำตาหยดสุดท้ายถูกปาดออกไปอย่างหนักแน่น ก่อนที่สมองจะเริ่มประมวลผลเรียบเรียงในสิ่งที่แอบได้ยินมาวันนี้แผนการของเธอไม่ว่ามันจะออกดอกออกผลเมื่อไหร่ แต่เธอมั่นใจว่ายาเร่งที่เธอกำลังจะเทลงไปมันจะต้องทำให้ทุกอย่างจบในเร็ววันค่ำคืนของปลายเดือนตุลาคม ไร่องุ่นของตระกูลหวังถูกประดับไปด้วยไฟวอร์มไลต์พาดยาวราวกลุ่มดาว เทศกาลเก็บเกี่ยวองุ่นประจำปีเริ่มขึ้นพร้อมกับการเปิดตัวไวน์สูตรใหม่กลางหุบเขาของ Wang Wineryไร่ไวน์ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ประกอบด้วยโรงบ่มไวน์โบราณตั้งตระหง่าน และไฟประดับส่องสว่างทั่วทั้งงาน แน่นอนว่างานสุดหรูภายใต้บรรยากาศอบอุ่นนี้เต็มไปด้วยแขกผู้ทรงอิทธิพลในโลกธุรกิจและมาเฟียหนึ่งในนั้นคือราฟาเอล ลูเธอร์และผู้หญิงของเขาอย่างธารเดือน ศิรวศินบรรยากาศภายในงานอบอวลไปด้วยกลิ่นไวน์เก่าและเครื่องหนังจากเฟอร์นิเจอร์สไตล์ยุโรป ไวน์ขาวรุ่นใหม่ที่ใช้อ

“อื้ออ” บรูคลินดิ้นสุดแรง ผลักเขาออก ทว่ามือแกร่งกลับเลื่อนลงมาล็อกสะโพกเธอไว้กับขอบโต๊ะ เสียงไวน์ในขวดที่วางอยู่สั่นสะเทือนก่อนจะล้มลง ไวน์สีเข้มไหลไปตามเนื้อไม้ เปียกชื้นราวกับเลือดที่กำลังหลอมรวมกับโทสะของเขาร่างบางถูกกระตุกขึ้นมาขณะที่เสื้อเชิ้ตสีสะอาดของเขาถูกโยนลงไปบนโต๊ะตัวใหญ่ กว่าจะรู้ตัวว่าข้อมือสองข้างถูกเนกไทมัดรวบไว้รวมกันก็ตอนที่ความรู้สึกเจ็บแล่นลิ่วขึ้นจากข้อมือขาว“เพราะเธอเอาแต่บั่นทอนความอดคนของฉันยัยเด็ก” มาเฟียหนุ่มกระซิบชิดใบหู เสียงของเขากดต่ำจนเธอรู้สึกสะท้านไปถึงกระดูก สิ้นประโยคนั้นบรูคลินก็ถูกผลักแนบเข้ากับโต๊ะไม้เทสไวน์ทันทีท่ามกลางกลิ่นหมักของไวน์เก่าและแสงสลัว ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงครอบครองเธออย่างคนขาดสติ มาร์คัสกระทั้นตัวตนเข้าออกพร้อม ๆ กับขบเม้มสร้างความเจ็บแปลบไปทั่วทั้งร่างกายเล็กตรงหน้า“เจ็บ ขอร้องล่ะ พอถอะ อื้อออ” เสียงเว้าวอนไม่อาจส่งไปถึงคนที่อยู่ในภวังค์โทสะ ความบ้าคลั่งที่บรูคลินไม่เคยเจอถูกสาดระบายใส่จนเธอแทบขาดใจมันแล้วจริง ๆ“มาร์คัส…”“ชู่ว ฉันเพิ่งเริ่มเองยัยเด็ก” น้ำเสียงเย็นเยือกแช่แข็งสติของคนใต้ร่าง มาร์คัสหวังเลียริมฝีปากขณะมือแกร่ง

อีกฟากหนึ่งของเมืองมือหนากำพวงมาลัยรถแน่นจนขึ้นข้อขาว ขณะที่เสียงรอสายดังเป็นระยะก่อนจะตัดไปเองทุกครั้งปึก!!“แม่งเอ๊ย!!” เสียงตะโกนของมาร์คัสหวังดังสะท้อนก้องในห้องโดยสาร เขาแทบจะพังทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเป็นห่วงและโทสะ Aston Martin DB11 พุ่งตรงขึ้นบนทางด่วนด้วยความเร็วเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำแหวกความเงียบบนท้องถนนมือของมาเฟียหนุ่มกำพวงมาลัยแน่น นัยน์ตาที่เคยเย็นเยือกตอนนี้ราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชนในนั้น“เคลียร์ทาง” เขาสั่งลูกน้องที่อยู่คันหน้าด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด ไร้ปรานี เพียงไม่กี่วินาที ทางเข้าเพนต์เฮาส์หรูก็ถูกบล็อกพื้นที่ รวมไปถึงลิฟต์ทุกตัวและทางเข้าออกทุกทางเมื่อรถจอดสนิท เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระจกเรียบกริบก็ดังขึ้นอย่างเยือกเย็น“คุมโถงไว้ คุณชายฮาเซงาวะและตำรวจกำลังตามมา” เขาสั่งเสียงต่ำกับตงหยาง ก่อนจะรีบสาวเท้าตรงไปยังลิฟต์ตัวที่พาเขาไปยังพิกัดที่ได้รับการยืนยันว่าบรูคลินอยู่ที่นั่นภายในห้องโดยสารเงียบงันไร้เสียง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวขึ้นทุกวินาที เส้นเลือดข้างหมับคุณชายรองตระกูลหวังเครียดตึง กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นเข้าหว

ท้องฟ้ายามดึกฉาบด้วยสีเทาหม่นของเมฆฝนหนาครึ้ม บรรยากาศภายในรถยนต์สีดำขลับนั้นอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความกังวล ทั้งอารมณ์ที่ต้องสะกดกลั้น อุณหภูมิภายในรถเย็นเยือกกว่าทุกครั้งเนื่องด้วยต้องคลายร้อนให้กับร่างกายเล็กที่ยังมีฤทธิ์ยาคั่งค้างภายใน“ดีขึ้นไหม” เสียงทุ้มของเขาเอ่ยแผ่วเบาคล้ายจะพูดกับตัวเองขณะใช้ผ้าสะอาดเช็ดตัวให้อีกฝ่ายไปด้วย ก่อนที่เปลือกตาสีอ่อนจะปรือขึ้นมองสบตากันด้วยสายตายากจะอ่านวินาทีนั้นหัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกไหววูบซ้ำ ๆ เมื่อก้นบึ้งนัยน์ตาคู่สวยยังคงสะท้อนภาพเขาชัดเจน หากแต่…“มันจบแล้วจริง ๆ …” ท้ายประโยคถูกเว้นไว้ ขณะที่หยาดน้ำใสค่อย ๆ รื้นขึ้นมาในดวงตาคู่ที่สวยที่สุดในชีวิตเขา ก่อนที่มันจะร่วงลงมาอาบสองแก้มนวลเนียนพร้อม ๆ กับที่อีกฝ่ายพูดประโยคถัดมา“ให้ฉันแค่นั้นเถอะนะ ให้ฉันแค่สถานะพี่ชายก็พอ” เสียงแหบพร่าที่ดังแหวกเสียงเครื่องยนต์เข้ามาเสียดแทงหัวใจของเขาทำเอาคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าทุกอย่างมันคล้ายจะสายเกินไปเนื้อตัวชาวาบเดี๋ยวนั้นพี่ชาย…อะ..ไร?มือแกร่งสั่นเบา ๆ แม้จะพยายามบังคับให้มั่นคงขณะที่เช็ดเนื้อตัวอีกฝ่ายไปด้วย“ไว้หายดีเราค่อยคุยกัน” ผ้าใน