All Chapters of เจ้าของหัวใจรัตติกาล: Chapter 41 - Chapter 50

สองสัปดาห์ให้หลังงานหมั้นระหว่างบรูคลินและลาห์มหวังถูกจัดขึ้นภายในคฤหาสน์ฮาเซงาวะ ในรูปแบบของงานเล็ก ๆ เรียบง่ายที่มีเพียงญาติสนิทและคนใกล้ชิดสองฝ่ายเข้าร่วมเท่านั้นแม้บรรยากาศภายนอกจะดูเหมือนราบรื่น ทว่าคนที่อยู่ภายในงานต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่งานหมั้นทั่วไป หากแต่เป็นการปูทางสร้างความปลอดภัยให้ครอบครัวฝ่ายหญิงเท่านั้นบรูคลินในชุดเดรสสีขาวยืนเคียงข้างคู่หมั้นที่อยู่ในสูทสีเข้มเป็นทางการ ทั้งสองคนต่างวางตัวได้ดี หากแต่แววตาของบรูคลินยังคงว่างเปล่าและเย็นชามือของลาห์มกอบกุมเรียวมือเล็กของเธออย่างสุภาพ เขาทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีราวกับเป็นคู่หมั้นตัวจริง“ขอบคุณนะคะพี่ลาห์ม”“วินวินค่ะ”ลาห์มกระซิบชิดใบหูคนน้อง ขณะที่ทั้งคู่ยืนรับคำอวยพรจากญาติผู้ใหญ่ ดวงหน้าสวยปรากฏรอยย่นจาง ๆ ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเท่าไหร่นัก ต่างจากอีกคนที่เบนนัยน์ตาสีเข้มมองไปทางใครบางคนที่นั่งนิ่งขรึมอยู่มุมหนึ่งของงานแววตาคู่คมสีรัตติกาลที่เหมือนมองมาคล้ายปราศจากคลื่นอารมณ์ยินดียินร้าย ทว่าภายใต้ริ้วน้ำแข็งบาง ๆ หลายชั้นกลับมีธารลาวาไหลวนอยู่ในนั้น และเหมือนมันพร้อมจะปะทุได้ตลอดเวลาหึคู่หมั้นคุณหนูฮาเซงาว

“อะ อื้ออ~” ปลายนิ้วอุ่นร้อนค่อย ๆ ชำแรกผ่านม่านน้ำหวานเข้ามาเบิกทาง ร่างบางสะท้านวาบเมื่ออีกฝ่ายเริ่มขยับก้านนิ้วพร้อม ๆ กับที่ริมฝีปากร้ายงับลงบนเนินเต้าอวบเต่งผ่านเนื้อผ้า ขณะที่มือแกร่งอีกข้างที่โอบหลังบางก่อนหน้าก็ค่อย ๆ รั้งซิปลงนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มพร่าเบลอจ้องมองเครื่องหน้าคมคายภายใต้เรือนผมสีดำธรรมชาติที่ซุกอยู่ตรงหน้าอกอวบ ริมฝีปากร้อนของเขางับเข้าที่เสื้อเกาะอกสีขาวแล้วรั้งมันลงอย่างเอาแต่ใจ“ซิลิโคนนี่มันควรหายไปจากโลกใบนี้เธอว่าไหม” คำถามไร้ซึ่งตรรกะมาพร้อมกับจังหวะขยับนิ้วเข้าออกที่กลีบดอกไม้ฉ่ำเยิ้มกลางกาย ลมหายใจที่ถี่กระชั้นกับการพยายามสะกดกลั้นเสียงครางหวิวเอาไว้ทำให้คนใต้ร่างไม่อาจตอบคำถามเมื่อครู่ได้กระนั้นมาเฟียหนุ่มก็ใจดีขยายความให้พร้อม ๆ กับขยายช่องทางอุ่นนุ่มเบื้องล่างด้วยการค่อย ๆ ชำแรกนิ้วที่สองฝ่าความคับแน่นเข้าไป“อ๊ะ~” คนใต้อาณัตินิ่วหน้าซับสีระเรื่อ เมื่อความอึดอัดคับแน่นที่มาพร้อมกับกระแสเสียวซ่านเล่นงานเธออย่างหนัก“นมสวย ๆ ของเธอมันควรโดนปากฉันดูดคนเดียวยัยเด็ก” เพราะสติที่พร่าเบลอค่อย ๆ ดิ่งลึกลงไปในห้วงทะเลแห่งราคะ บรูคลินไม่รู้ว่าเขาจัดการกับสิ่งที

“มะ...มาร์มัส” เสียงหวานแหบพร่าถูกเปล่งออกจากลำคออย่างยากลำบาก ครั้นจะขยับตัวออกห่าง เขากลับรั้งเอวบางไว้แน่น มือแกร่งกดท้ายทอยให้ซุกอยู่กับอกของเขา“อยู่นิ่ง ๆ” เสียงกระซิบเฉียบขาดดังข้างใบหู แม้เวลานี้เขาจะเลือดออก ทว่ากลับยังคงไว้ซึ่งสีหน้าเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้านแต่คนที่กำลังสติแตกคือเธอ…ปัง!กระสุนนัดที่สองที่ห่างจากนัดแรกเพียงไม่กี่วินาทีพุ่งจากปลายกระบอกปืนของตงหยางเข้าสู่กลางกบาลคนยิงที่แฝงตัวเข้ามาอย่างแม่นยำ มาเฟียเจ้าของงานสั่งคนกระจายกำลังหาหนอนบ่อนไส้อย่างรวดเร็ว โดยมีคนของหวังบางส่วนตามไปสมทบรอบตัวพวกเขาวุ่นวายไปหมด เสียงปืน เสียงตะโกนของทีมรักษาความปลอดภัย และเสียงผู้คนแตกตื่นแต่สำหรับคุณหนูฮาเซงาวะ ทุกอย่างถูกกลืนหายไปกับความกลัวจนสิ้น ดวงหน้าหวานเงยขึ้นจ้องมองอีกฝ่ายที่ยังคงกวาดสายตาประเมินสถานการณ์รอบตัวอย่างสุขุม ใจเย็นให้ตาย…คนคนนี้คิดจะห่วงตัวเองบ้างไหม!“นายถูกยิง”“อืม ไม่ถึงตายหรอก” เขาตอบเสียงต่ำพลางขยับตัวเล็กน้อยขณะที่เลือดอุ่น ๆ ยังคงไหลออกจากแผลบริเวณหัวไหล่“ฉันเป็น…”…ห่วง“ไม่ต้องทำซึ้ง ฉันแค่พลาด ไม่ได้โง่รับกระสุนแทนใคร” วินาทีนั้นท้ายประโยคถูกกลื

เผา…ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งโถงกลางบ้าน ก่อนที่บรรดาสมาชิกของตระกูลหวังจะเริ่มส่งสายตาให้กัน ป้าสะใภ้กับบรรดาสาวใช้ที่อยู่บริเวณนั้นแอบยิ้มขำให้กับความเล่นใหญ่ของหลานชาย“หวงขนาดนี้ก็บอกไปตรง ๆ เลยสิวะไอ้ห่า” คุณชายเล็กพึมพำกับตัวเองพลางเท้าคางมองพี่ชายอย่างสมเพช ขณะที่บรูคลินที่เริ่มเครียดเม้มริมฝีปากแน่นเข้า เพราะสถานการณ์เริ่มไปกันใหญ่“ตงหยาง” น้ำเสียงเย็นเยือกเอ่ยสั่งมือขวาคนสนิทอีกครั้ง“เอาล่ะ ชายเล็ก คืนเมียให้พี่เอ็งไป” ที่สุดแล้วมังกรเฒ่าตระกูลหวังก็ต้องยอมถอยให้ไอ้หลานทรพี เพราะรู้ดีว่ากมลสันดานของมันนั้นไม่ได้ต่างจากผู้เป็นตาของมันอย่างตาเฒ่าบ้านหลี่ที่เคยตามมาเผาบ้านหลังนี้แล้วครั้งหนึ่งเอากับมันสิวะเพิ่งเตือนว่าอย่าฉุดลูกสาวบ้านไหนมาจนพ่อแม่เขาตามมาเผาบ้าน แต่เป็นมันเองที่จะเผาเสียเองไอ้โคตรหลานเวร!ที่สุดแล้วมาร์คัสก็ทวง ‘ของ’ คืนจากบ้านใหญ่แล้วกลับไปที่ไร่ไวน์ของเขาจนได้แสงไฟจากโคมระย้าหน้าคฤหาสน์หลักสะท้อนเงารถ Aston Martin DB11 ที่แล่นออกไปอย่างเงียบเชียบ โดยมีรถของผู้ติดตามขับนำและขับตามหลังอีกสามคันภายในรถอบอวลด้วยกลิ่นหนังแท้ผสานกับกลิ่นป่าฤดูฝนหอ

“ขยับมาอีก...ใกล้กว่านี้” จบประโยคนั้น มือแกร่งข้างหนึ่งก็กระตุกเอวบางเข้ามาเบียดชิดกับร่างกายสูงใหญ่ยิ่งกว่าเดิม ความกลัวก่อนหน้าอันตรธานไปจนสิ้น เพราะถูกความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่จนหัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติดีดเต้นเร็วรัวอย่างน่าอายบรรยากาศรอบตัวคนทั้งคู่อบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ยากในการตีความ ทว่ายากที่จะยอมรับ เสียงย่ำเท้าของม้ากระทบพื้นดิน กอปรกับเสียงสายลมเอื่อยเฉื่อยดังคลอไปกับเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นสับสนไม่เป็นจังหวะ แม้ทั้งคู่จะจะพยายามหาข้ออ้างว่าเป็นเพราะการนั่งบนหลังม้าด้วยกันก็ตาม“อยากกินแอปเปิล” ประโยคเมื่อครู่ถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงราบเรียบ ปราศจากการออดอ้อนใด ๆ มือแกร่งของเขากระตุกบังเหียนเบา ๆ นัยน์ตาสีรัตติกาลจดจ้องไปข้างหน้า“ป้อนผัวหน่อยยัยเด็ก”“นี่…”“ชู่ว ตงหยางกับเล่ยหานมันหูตาไว คำว่า ‘ผัว’ ถ้าฉันพูดอีกรอบมันจะไม่ใช่แค่การกระซิบ” บรูคลินเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เก่งแค่ขู่ สุดท้ายแล้วแอปเปิลหวาน ๆ ก็ถูกป้อนใส่ปากคนที่เกยคางไว้บนไหล่ของเธอแม้จะไม่ได้สบตาอีกฝ่ายทว่าบรูคลินกลับรับรู้ได้ถึงความพึงพอใจจากคนข้างหลัง เวลาบนหลังม้านั้น