All Chapters of เจ้าของหัวใจรัตติกาล: Chapter 31 - Chapter 40

บรูคลินเดินใจลอยเรื่อยมาจนถึงเรือนรับรองที่ตั้งแยกตัวออกมาจากบ้านใหญ่ไม่ไกลนัก รู้ตัวอีกทีก็มีแอลกอฮอล์ดีกรีแรงติดมือมาด้วย ในเมื่อต้องการผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างไม่ฟุ้งซ่านนัก ก็จำเป็นจะต้องพึ่งเครื่องดื่มดีกรีแรงพวกนี้เพราะเรื่องที่เจอมาวันนี้มันถาโถมเข้ามาใส่เธอพร้อมกันจนตั้งรับไม่ทัน แม้จะยังระบมจากอุบัติเหตุเมื่อตอนกลางวันแต่เธอ…ไม่อยากสนมันแล้วบรูคลินย่อตัวนั่งลงริมระเบียงไม้ช้า ๆ น้ำตกจำลองไหลเอื่อยตกกระทบผิวน้ำเบื้องล่างเกิดเป็นระลอกคลื่นที่แผ่ขยายออกไปทั่วทั้งบ่อปลาคราฟ แสงสีนวลจากโคมไฟญี่ปุ่นที่แขวนอยู่ตามระเบียงไม้สะท้อนลงบนพื้นน้ำ ราวกับแสงสว่างน้อยนิดที่ผุดขึ้นในใจเธอ ก่อนจะอันตรธานไปในที่สุดคนคออ่อนหย่อนเรียวขาข้างหนึ่งห้อยลงแตะผิวน้ำเบา ๆ พร้อมกับใช้ปลายเท้าไล่วนตามกระแสน้ำ ราวกับกำลังปล่อยให้ความคิดสับสนฟุ้งซ่านล่องลอยไปกับเกลียวคลื่นเล็ก ๆ นั่นแก้วเหล้าใบเล็กที่บรรจุของเหลวสีอำพันถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากอิ่มครั้งแล้วครั้งเล่า จนพวงแก้มใสอ่อนเริ่มร้อนระอุเรียกเลือดฝาดขึ้นมาแต่งแต้มบนผิวขาวจัดนั้น“พวกแกไม่ต้องคิดอะไร ดีจัง” คนที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เล่นงานพึมพำกับปลาคราฟที่ว

โดยไม่ทันตั้งตัว ร่างบอบบางก็ถูกกระตุกเข้าหาอกแกร่งกะทันหัน มาเฟียหนุ่มทำในสิ่งที่อีกฝ่ายบอกว่ามันเป็นวิสัยของสิ่งมีชีวิตช่างฉกเดี๋ยวนั้น ด้วยการจูบบ้าระห่ำราวกับจะกลืนกินคนในอ้อมกอด จูบที่เต็มไปด้วยการวางอำนาจเหนือทุกสิ่งบรูคลินที่จู่ ๆ ถูกจู่โจมนิ่งค้าง เรียวมือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น กลิ่นแอลกอฮอล์เบาบางที่เจือปะปนกับกลิ่นขมปร่าของนิโคติน พลิกสติสัมปชัญญะของคนเมาให้ยิ่งหมุนคว้างไร้ทิศทางมาเฟียหนุ่มใช้มือประคองดวงหน้าหวานไว้ ก่อนจะบดจูบให้หนักหน่วงขึ้น สลับกับขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ปราศจากความผ่อนปรนและไร้ซึ่งความอ่อนโยนใด ราวกับจูบนี้เป็นจูบของคนที่อดทนอดกลั้นมานาน“อะ…อื้ม~”เสียงลมหายใจคนที่งคู่สอดประสานกันในความเงียบ มือแกร่งข้างหนึ่งกอบกุมเอวบาง แล้วดึงรั้งให้แนบชิดกับร่างกายสูงใหญ่ของเขามากขึ้นริมฝีปากเล็กถูกอีกฝ่ายดูดกลืนครั้งแล้วครั้งเล่า การรุกล้ำที่หนักหน่วง เฉียบขาด ไม่ยอมให้ขัดขืน ทำสติสัมปชัญญะของฝ่ายถูกจูบลอยฟุ้งกระจัดกระจาย ทว่าความเจ็บแปลบบนริมฝีปาก เป็นเครื่องตอกย้ำว่าเธอยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้างทันทีที่ได้รับอิสรภาพ อากาศบริสุทธิ์ก็ถูกโกยเข้าปอด

“อะ…อ๊า~” เสียงครางหวิวดังประสานไปกับเสียงเฉอะแฉะเมื่อถูกกระทั้นเร่งเร้าที่จุดเดิมซ้ำ ๆ สะโพกบางบดเบียตัวตนที่ตึงตัวอยู่ข้างหลังครั้งแล้ว ครั้งเล่า…“มัน…”“มันอะไร” จุมพิตหนัก ๆ ของคนข้างหลังกดลงบนซอกขาว ไอร้อนจากลมหายใจและริมฝีปากของเขายิ่งสุมให้เชื้อไฟราคะในกายเล็กลุกโชนบ้าคลั่ง“จะ…ไม่ไหว” สะโพกบางร่อนเข้าใส่ก้านนิ้วร้อนอย่างลืมตัว เมื่อเข้าใกล้เส้นขอบของความปรารถนา มือเล็กทั้งสองข้างบีบคลึงเนินเต้าตัวเองซ้ำ ๆ“เสียวมากเลยเหรอ หืม” มาเฟียหนุ่มยกยิ้มพึงพอใจพลางไล้เลียติ่งหูอ่อนของคนตัวนุ่มช่วยสุมอารมณ์ราคะให้ยิ่งโหมกระหน่ำมากขึ้น ยิ่งยัยเด็กไล่ตามความปรารถนามากเท่าไหร่ สะโพกบางก็แอ่นรับสิ่งที่เขาส่งเข้าไปมากขึ้นเท่านั้นกระทั่งโพรงเนื้อนุ่มบีบเกร็งโอบรัดก้านนิ้วร้อนถี่กระชั้น“อื้อออ~” ที่สุดแล้วในจังหวะสุดท้ายที่จุดกระสันภายในถูกเร่งเร้าซ้ำ ๆ ร่างทั้งร่างก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยธารปรารถนาออกมาจนมันเปรอะเปื้อนไปทั้งฝ่ามือของคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง บรูคลินหอบหายใจถี่ทิ้งตัวลงบนอกแกร่งอย่างลืมตัวริมฝีปากร้อนกดลงหนัก ๆ ที่ข้างขมับชื้นเหงื่อ ขณะยกมือที่เต็มไปด้วยคราบความปรารถนาน่าอายขึ

ร้าน La Serenaกลิ่นสีจาง ๆ ยังคงลอยคลุ้งไปทั่วร้านอาหารขนาดกลางของบรูคลินและโมกะที่กำลังอยู่ในช่วงตกแต่ง แสงแดดช่วงบ่ายอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านกระจกบานใหญ่ ส่งให้บรรยากาศภายในร้านดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวา ผิดกับเจ้าของร้านในตอนนี้ที่ไม่ได้มีท่าทีร่าเริงแม้แต่น้อยบรูคลินนั่งอยู่ริมหน้าต่างในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนเรียบง่าย ปลายนิ้วเรียวเคาะลงบนขอบแก้วกาแฟเบา ๆ ขณะที่สายตาเหม่อมองออกไปยังท้องถนนด้านนอกเธอกำลังรอใครบางคน...ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ราวร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก็ก้าวเข้ามาในร้าน เครื่องหน้าประณีต คมคายปรากฏรอยยิ้มสว่างที่สามารถย้อมโลกทั้งใบให้สดใสขึ้นมาได้ไม่ยาก ร่างสูงสง่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกับกางเกงยีนทรงหลวม ยิ่งส่งให้เขาดูมีเสน่ห์ยากจะละสายตา“ขอโทษที่ให้รอนาน”บรูคลินคลี่ยิ้มต้อนรับผู้มาใหม่ก่อนจะพยักหน้ารับแผ่วเบา คนตัวสูงทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนหัวคิ้วเข้มจะยกขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ามีสีหน้าราวกับคนกำลังแบกโลกไว้ทั้งใบซึ่งนั่นดูแปลกตาสำหรับเขาเพราะคุณหนูคนเล็กตระกูลฮาเซงาวะที่เขารู้จักไม่ใช่คนที่จะแบกอะไรไว้บนบ่านาน ๆชายหนุ่มพยักหน้าน้อย

กาสิโนสาขาหลักตระกูลหวังเสียงใบมีดสเกตไถลไปบนพื้นน้ำแข็งดังก้องไปทั่วทั้งลานสเกตส่วนตัวชั้น 36 อุณหภูมิที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งทำให้ลมหายใจของคุณชายทั้งสองของตระกูลกลายเป็นไอจาง ๆ ใต้แสงไฟสีนวลที่สาดลงมาจากเพดานมาร์คัสหวังควงไม้ฮอกกี้ในมือเบา ๆ ขณะที่เคลื่อนตัวไปตามพื้นน้ำแข็งอย่างชำนาญ นัยน์ตาสีรัตติกาลเย็นชานิ่งขรึมราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้ ขณะที่ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องอย่างลาห์มคลี่ยิ้มกว้างอย่างหย่อนอารมณ์“เฮ้ มึงจะตั้งท่าจ้องกูทั้งเกมเลยเหรอเฮีย?” ลาห์มเปรยขึ้นท่ามกลางความเงียบพลางเลิกคิ้วเข้ม ถ้าให้เขาเดามันคงรู้เรื่องที่บรูคลินมาขอร้องให้เขาช่วยแล้วแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคนอย่างมันไม่มีทางนัดเขาลงสนามฝ่ายถูกถามไม่ตอบ เขาทำเพียงกระแทกลูกพัคด้วยไม้ในมือ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ผู้เป็นน้องเต็มแรงปั้ก!ลูกพัคกระเด็นไปสุดสนาม ลาห์มหัวเราะในลำคอขณะที่ไถลตัวตามไปติด ๆ“อะไรของมึง?”“ไม่มีอะไร” มาร์คัสตอบเสียงเรียบ ก่อนจะไถลตัวกลับไปรอตั้งรับขณะที่ลาห์มประเมินคู่ต่อสู้ของตัวเองครู่หนึ่งแล้วเปรยต่อ“กูรู้ว่าคนอย่างมึงไม่เคยปล่อยอะไรไปง่าย ๆ แต่ดูเหมือนจะมีเรื่องนึงที่มึงปล่อยง่า