All Chapters of เจ้าของหัวใจรัตติกาล: Chapter 1 - Chapter 10

การครอบครองกะทันหันทั้งหนักหน่วงและเผด็จการ ปราศจากการทะนุถนอมอย่างจูบชวนฝันที่เคยสัมผัส กลิ่นอายลุ่มลึกที่มาพร้อมกับเรียวลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาวางอำนาจเหนือกว่าเสมือนเถาวัลย์ที่พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหุบเหวลึก เกี่ยวรัดให้คนในอาณัติร่วงหล่นลงไปในห้วงอันตรายอย่างไม่มีโอกาสขัดขืนเวลานี้ มาร์คัส หวัง คนที่ไม่เคยแม้จะแตะต้องปลายเส้นผมเธอเลยสักครั้งกำลังบดจูบยัดเยียดความป่าเถื่อน ทั้งดูดกลืนเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณของเธอราวกับเธอไม่ใช่เพื่อน…บ้าน…บัดซบสิ้นดี!สติสัมปชัญญะที่เร้นหายไปพักใหญ่ถูกเจ้าตัวฉวยดึงกลับมาได้ในที่สุด การดิ้นขืนเริ่มขึ้นอีกครั้ง ทว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บแปลบที่ริมฝีปาก ฝ่ามือแกร่งที่ออกแรงตรึงเธอไว้ยิ่งเพิ่มแรงบีบจนปวดร้าวไปทั่วทั้งกะโหลกศีรษะหะ…หายใจไม่ทัน…“อึก…อื้อออ”และก่อนที่ลมหายใจจะถูกช่วงชิงไปจนหมด กระทั่งไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงดิ้นขืนอีกต่อไปเธอจึง…“อ่า…เล่นเอาเลือดฉันซิบเลยนะยัยเพื่อนบ้าน”ได้ผล บรูคลินเค้นแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลือกัดริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายเต็มแรง หวังดึงสติไอ้หมาบ้าให้หยุดการกระทำป่าเถื่อนนั้นเสียที ที่สุดแล้วเธอก็เป็นอิสระจากริมฝีปากเขา ทว่าเอ

ฟาร์มภัควัฒน์สิริทันทีที่รถไฮเปอร์คาร์หรูจอดสนิทและได้รับการยืนยันตำแหน่งของบุคคลที่เขาตามหาเรียบร้อยแล้ว ช่วงขายาวของแขกผู้มาใหม่ก็เดินตรงเข้าไปในโรงเรือนปลูกมะเขือเทศ พลางกวาดสายตามองหาว่าที่คู่หมั้น ก่อนที่ไม่นานร่างสมส่วนในชุดสำหรับทำงานในไร่ก็สะท้อนในนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่คมใช้เวลาไม่นานมาร์คัสหวังก็เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังทายาทเจ้าของฟาร์ม ที่กำลังขะมักเขม้นเก็บผลผลิตตรงหน้า สายตาคมไล่กวาดมองคู่หมั้นจากทางด้านหลังเพื่อหาร่องรอยผิดปกติอย่างใจเย็นแม้พนินห์จะจัดการหนอนที่วาเลนเซียส่งมาชอนไชเก็บข้อมูลแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ทว่าเขาต้องการเช็กให้แน่ใจด้วยตัวเองอีกครั้งว่าคนตรงหน้าและภัควัฒน์สิริจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากข้อมูลที่ได้รับจากพนินห์มา ไอ้คนที่มันแฝงตัวเข้ามาในนี้เป็นสมาชิกระดับกลางที่มีทักษะการแฝงตัวที่ดีเยี่ยม นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงเข้ามาในฟาร์ม ที่เป็นพื้นที่ดูแลของฮาเซงาวะและหวังได้ แม้จะเพียงระยะสั้น ๆ ก่อนจะถูกไอ้ตัวที่อยู่ชั้นใต้ดินตึกฮาเซงาวะซัดทอดเข้า ทว่าก็นับว่าวาเลนเซียภายใต้อุ้งมือของไอ้เวรผู้นำคนปัจจุบันไม่กระจอกอย่างที่เขาประเมินไว้อีกอย่าง เพราะเขามัวแต่

หมับ!ไวกว่าความคิด ข้อมือเล็กของคนที่กำลังจะเดินแทรกระหว่างเขากับต้นมะเขือเทศที่ออกผลเรียงกัน ก็ถูกฝ่ามือแกร่งคว้าเอาไว้ มาร์คัสหวังออกแรงกระตุกเพียงเล็กน้อย ร่างบอบบางก็เซถลาเข้ามาแนบกับแผงอกแกร่งของเขาโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว“ว่าจะปล่อยไปแล้วแท้ ๆ” นัยน์ตาสีรัตติกาลมืดมิดเวลานี้ปราศจากอุณหภูมิ จนทำให้คนที่กำลังจะกล่าวถ้อยคำผรุสวาทถึงกับต้องกลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงลำคอที่เริ่มแห้งผากไปในที่สุด“อะไร…อีก” วินาทีนั้นเรียวมือเล็กกำรวบเข้าหากันแน่นเข้าจนขึ้นข้อขาว รู้สึกราวกับจะหายใจไม่ออกไปทุกขณะ เมื่ออีกฝ่ายหลุบตาลงมองริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ แม้จะปราศจากแววเสน่หาใด ๆ ทว่าการกระทำของเขากลับดึงเอาภาพเหตุการณ์ริมลำธารเมื่อวานวนกลับมาด้วยให้ตายเถอะ…คุณหนูภัควัฒน์สิริเม้มริมฝีปากแน่น หวังหลีกหนีสายตาคมดุของคนตรงหน้า ทว่าแทนที่มาเฟียหนุ่มจะเบนนัยน์ตารัตติกาลคู่คมไปทางอื่น เขากลับทำในสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสับสนไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง ด้วยการ…“อยากตายหรือไง หายใจให้มันดี ๆ หน่อย” ประโยคคำสั่งผ่านน้ำเสียงราบเรียบเจือความหงุดหงิด กระตุกหัวใจคนฟังที่เผลอลืมหายใจตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้คนเด็กก

“อิ่มแล้วก็ไป…” ที่สุดแล้วคุณหนูภัควัฒน์สิริที่เพิ่งเรียกสติกลับมาได้บางส่วนก็กล่าวเสียงเย็นชา พร้อมกับพยายามขืนตัวลงจากตักแกร่งของคนบ้าไร้หัวใจ ขณะที่เรียวคิ้วเข้มของคุณชายรองตระกูลหวังเลิกขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของอีกฝ่าย“…หมาบ้าที่มันกินศักดิ์ศรีความเป็นคนของคนอื่นมันก็ทำได้แค่นี้แหละ…”“…”“ทำได้แค่แทะเล็มเศษทานที่เขาโปรยให้” สายตาดูถูกที่มาพร้อมกับประโยคก่นด่าราบเรียบ ทว่ากรีดแทงลึกเข้าไปในโสตประสาทคนฟัง ทำให้มาเฟียหนุ่มต้องแค่นหัวเราะในใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายกลั่นวาจาเสียดแทงอีกฝ่ายกลับไปบ้าง“โปรยจนแฉะเลยมั้งบรูคลิน” มาร์คัสหวังจงใจเน้นหนักที่คำว่า ‘แฉะ’ แม้เขาจะไม่ได้พิสูจน์ว่ามันเป็นจริงดังนั้นหรือไม่ก็ตามเพียะ!!มุมปากหยักผุดรอยยิ้มร้ายเมื่อถูกเรียวมือเล็กฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตามคาด“ตบนี่แปลว่าแฉะจริง?”เพียะ!!ฝ่ามือนุ่มฟาดลงมาซ้ำตำแหน่งเดิมอีกครั้ง ก่อนที่นัยน์ตาคมดุจะตวัดมองนิ่ง ๆ ทว่าสามารถกดดันลมหายใจคนบนตักได้เดี๋ยวนั้นแล้วเปรย“ตบอีกทีฉันจับถ่างขาพิสูจน์”“ไอ้หมาบ้าติดสัด”“หึ หมาบ้าอย่างฉันมันเลียเก่งซะด้วยสิ อยากให้ช่วยสงเคราะห์ไหมล่ะ”“ฉันสะดวกใช้นิ

ซ่า!!! ไวกว่าความคิด ค็อกเทลในมือถูกสาดใส่อีกฝ่ายตามสัญชาตญาณทันที ทว่ารู้ตัวอีกทีคุณชายรองตระกูลหวังก็ย้ายตำแหน่งมานั่งข้าง ๆ เธอแล้ว รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากหยักนั่นเป็นสิ่งยืนยันว่าเมื่อครู่เธอพลาดเป้าไอ้มังกรชั่วมันหลบทัน!“ยัยคุณหนูฮาเซงาวะแม่งโคตรหัวรุนแรง”“ใช่ และครั้งหน้าฉันไม่พลาดแน่” เครื่องดื่มที่เพิ่งรับมาจากบาร์เทนเดอร์ถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากสวย ก่อนเจ้าตัวจะกระดกลงคออึกใหญ่ หวังดับมวลอารมณ์ด้านลบที่เริ่มก่อในใจ ทว่ายังไม่ทันจะได้สงบจิตสงบใจน้ำเสียงยียวนก็ดังเข้ามากระทบโสตประสาทอีกระลอก“ที่จริงเธอน่าจะไปกับไอ้คุณชายนั่นนะ…” ยังไม่ทันจบประโยค บรูคลินก็รู้ได้ทันทีว่าถ้อยคำต่อจากนี้ของอีกฝ่ายคงไม่พ้นการเสียดสีถากถางเธอให้ตายปีศาจยังน่าขนลุกน้อยกว่าคนคนนี้ถ้าให้เดา ตั้งแต่ที่เธอก้าวเข้ามาในคลับ มาร์คัสหวังคงให้คนสืบจนรู้แล้วว่าเธอมาที่นี่เพราะอะไร แน่นอนว่าเขาต้องรู้ว่าเธอจะไปต่อกับเพื่อนของเพื่อน“อ่า แต่ถ้ามันเห็นรอยที่ฉันทำไว้ล่ะก็…”ทว่าเขาไม่รู้จักเธอเลยสักนิดเธอไม่ได้จะไปต่อกับผู้ชายคนนั้นเพื่อที่จะไปทำเรื่องอย่างที่คนจิตใจสกปรกอย่างเขาคิดสักหน่อย“…มันจะกล้ากินเธอต