Semua Bab เจ้าของหัวใจรัตติกาล: Bab 81 - Bab 90

มาเก๊ากลิ่นดินปืนเจือกลิ่นนิโคตินฉุนจัดยังคลุ้งในอากาศ บนพื้นหินอ่อนของโถงกาสิโนชื่อดังใจกลางมาเก๊าเต็มไปด้วยหยดเลือดสีสดเงาร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามที่เสื้อเชิ้ตสีดำเปื้อนเลือดด้านข้างเอวของคุณชายรองตระกูลหวังยืนอยู่กลางโถง ไฟสีส้มปลายมวนบุหรี่สว่างวาบท่ามกลางแสงสลัวก่อนที่เกลียวควันสีขุ่นจะลอยฟุ้งแล้วกลืนเป็นเนื้อเดียวกับอากาศนัยน์ตาสีเดียวกับค่ำคืนรัตติกาลมืดมิดวางไว้ที่ร่างโชกเลือดของผู้นำมาเฟียท้องถิ่นที่เพิ่งขยายพรมแดนล้ำเข้ามาเกินเส้นที่ไม่ควรข้ามความผิดของมันคือแอบลักลอบขนของใต้โต๊ะ และแอบเจาะเส้นทางส่งออกสินค้าของพันธมิตรฝั่งฮ่องกงของตระกูลหวัง นั่นคือสิ่งที่เขาไม่เคยอนุญาตให้เกิดและจะไม่มีวันปล่อยผ่านไม่มีเสียงร้อง ไม่มีคำขู่ มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก ๆ ของเศษสวะที่เขายังปรานีให้พวกมันได้หายใจต่อ“กูให้โอกาสแล้ว แต่พวกมึงเลือกที่จะขุดหลุมฝังตัวเองก็สมควร” เสียงทายาทมาเฟียตระกูลใหญ่เย็นเยียบ ก่อนที่ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น เสียงปืนจะคำรามดังก้องโถงกาสิโนอีกครั้งร่างของหัวหน้าแก๊งมาเฟียท้องถิ่นนอนแน่นิ่งเมื่อถูกพรากลมหายใจสุดท้าย เลือดสีสดไหลรินจากช่องท้องนองเต็มพื้นกระเบื้องเนื

ค่ำคืนพิเศษนี้ทั้งสองต่างเติมเต็มกันและกันด้วยความรู้สึกที่พูดออกมาไม่ได้ทั้งหมด ในจังหวะของไวน์ ‘Shisa’ ที่หมักมาเพื่อค่ำคืนที่เขาได้กลับมาในอ้อมแขนของเธออีกครั้ง“เสร็จพร้อมกันนะคะ” เขากระซิบพร่า สองมือสอดประสานกับมือเธอขณะพาร่างทั้งสองแนบชิดกันอย่างแนบแน่นที่สุด เมื่อจุดสูงสุดของห้วงอารมณ์มาถึง คนทั้งคู่ก็ปลดปล่อยความคิดถึง ความรักผ่านร่างกายและทุกสัมผัสบรูคลินซบอยู่บนอกแกร่งเงียบ ๆ ราวกับกำลังฟังเสียงหัวใจเต้นเพื่อเยียวยาหัวใจที่กระตุกวูบไหวก่อนหน้า เปลวไฟจากเตาผิงใกล้ต้นคริสต์มาสไหวระริก แสงเทียนสีนวลทาบลงบนผิวคนทั้งสองที่เปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนามาร์คัสไล้ปลายนิ้วบนพวงแก้มใสเบา ๆ“คิดอะไรอยู่คะ” คนฟังไม่ตอบในทันที เธอเพียงสบประสานสายตากับเขานิ่ง ๆ สักพัก ก่อนจะกระซิบตอบกลับแผ่วเบา“กำลังอธิษฐานค่ะ…”“อธิษฐาน?” มาเฟียหนุ่มย่นคิ้ว พลางลูบศีรษะเล็กอย่างทะนุถนอมที่สุด“ค่ะ”“อธิษฐานอะไรคะ ทำไมเอาแต่มองพี่”“อธิษฐานว่าขอให้ตื่นมาเจอที่รักทุกเช้า แล้วคนที่จะทำให้คำอธิษฐานของน้องเป็นจริงก็มีแค่ที่รักคนเดียว”โลกเงียบลงในวินาทีนั้น…คุณชายรองตระกูลหวังชะงักเล็กน้อย เพราะคำพูดของคนตรง

“คนหื่น!” อีกครั้งที่หน้าขาแข็งแกร่งถูกเรียวมือเล็กที่เขาพร่ำจูบซ้ำ ๆ ฟาดอย่างแรง มาร์คัสรู้ดีว่ายัยเด็กของเขาตีแก้เขินแต่มันเกินไปหน่อยไหมครับคนสวยอ่า จริง ๆ เลยแม้แต่หม่าม้ายังไม่เคยฟาดเลยสักครั้งเมียเขานี่มัน…โคตรเซ็กซี่เลยว่ะให้ตาย“ยิ้มอะไร” คนฟังหัวเราะในลำคอ แล้วก้มลงกระซิบชิดใบหูซับสีระเรื่อ“หึ ถ้าเบบี๋มังกรโตมาแล้วหัวรุนแรงอย่ามาโทษพี่นะยัยเด็ก”“ที่รักอยากมีจริง ๆ เหรอคะ” เพราะการเลี้ยงคนคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วคนที่ไม่เคยถูกพันธนาการด้วยสิ่งใดอย่างเขาจะพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จริง ๆ เหรอ“อยากมีจริง ๆ ครับ” คำตอบรับผ่านน้ำเสียงแหบทุ้มกับคำพูดจริงจังนั้น สามารถปัดเป่าความกังวลก่อนหน้าของเธอได้อย่างง่ายดาย“อยากมากพอจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนที่เขาไม่อายที่จะเรียกว่าพ่อ และอยากมากพอที่จะอธิบายให้เขาฟังได้ทุกวัน ว่าพ่อรักแม่เขายังไง”“…” ประโยคเมื่อครู่ไม่ได้หวือหวา หากแต่มันเป็นความตั้งใจที่ลึกซึ้งและเปลือยเปล่าเสียจนบรูคลินต้องเบือนหน้าหนี แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเธอเขินอายเพราะเธอกลัว…กลัวจะร้องไห้กลางทุ่งมะเขือเทศนี่ต่างหากเรียวมือเล็กเคลื่อนไปวางทาบมือแกร่

กลิ่นอายของฤดูหนาวปีถัดมาไล้ผ่านกระจกบานใหญ่ของตึกกาสิโนสูงระฟ้าสาขาหลักตระกูลหวัง ทว่าบรรยากาศของห้องประชุมขนาดใหญ่ที่เคยอบอวลไปด้วยความนิ่งขรึมในแบบขององค์กรในโลกสีเทากลับเต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดในเช้าวันนี้เพราะคุณชายรองตระกูลหวังที่นั่งหัวโต๊ะประชุมมีสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก กลิ่นอายอันตรายและแรงกดข่มของมาเฟียใหญ่แผ่กำจายออกมามากผิดปกติจนคนในห้องต่างลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบากมาร์คัสขมวดคิ้วมองเอกสารในมือราวกับมันเป็นภาษาต่างดาวจากนั้นก็หยิบช็อกโกแลตออกจากกล่องขึ้นมากัดคำใหญ่ จนบรรดาลูกน้องที่นั่งร่วมประชุมอีกหกชีวิตต่างลอบสบตากันเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าพูดสิ่งใดใครมันจะไปกล้า?เพราะคุณชายรองที่ปกติไม่แม้แต่จะแตะของหวาน กลับนั่งเคี้ยวช็อกโกแลตกร้วม ๆ ราวกับเป็นของโปรดอย่างไรอย่างนั้นปึก!ฉับพลันแฟ้มเอกสารก็ถูกโยนลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่เสียงเข้มดุเจือไอสังหารจะดังแหวกความเงียบ“ทำไมรายงานนี่มันกลิ่นเหม็น ๆ วะ” สิ้นคำนั้นทุกคนในห้องต่างสะดุ้งเฮือก ก่อนที่หนึ่งในทีมวิเคราะห์จะเอ่ยเสียงสั่น“มะ…มันคือกระดาษรีไซเคิลครับ คุณชายเคยสั่งให้ใช้…”“เปลี่ยน!” น้ำเสียงแข็งก

ค่ำคืนนั้น ในครัวขนาดใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารอันคุ้นเคยของคนสองรุ่น เสียงหัวเราะของพ่อลูกจากห้องน้ำยังคงแว่วมาเป็นระยะ คลอเคล้าไปกับเสียงเคี้ยวของเด็กน้อยที่กำลังเพลินกับมื้อเย็นอย่างเอร็ดอร่อยองค์ประกอบภายในบ้านที่ถูกจัดวางอย่างดี กอปรกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาถูกเชื่อมโยงเข้าหากันด้วยสายใยแห่งความรัก ทุกอย่างหลอมรวมกันเป็นบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความหมายของคำว่า ‘บ้าน’“ปะป๊าช่วยยกกับข้าวทีค่ะ” เสียงหวานของหม่ามี้คนสวยเอ่ยจากหน้าเตาขณะอุ้มลูกสาวไปนั่งบนเก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็ก“ครับเมีย” มาเฟียหนุ่มตอบรับอย่างไม่ลังเล พร้อมรอยยิ้มที่เผยความภักดีที่มีให้อีกฝ่ายอย่างมั่นคงเสมอมา“อาหย่อยจัง” เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อยที่ยังพูดไม่คล่องนักดังขึ้นจากเก้าอี้สูงประจำตำแหน่ง เมื่อมือป้อมเล็กตักอาหารฝีมือผู้เป็นแม่เข้าปาก“หม่ามี้เหนื่อยไหมครับ” ขณะที่เด็กชายวัยสี่ขวบเงยหน้าจากจานข้าวตรงหน้าแล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนหัวใจของคนเป็นแม่อบอุ่นขึ้นในวินาทีนั้น“คุนคุนไม่ดื้อ หม่ามี้ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” บรูคลินยิ้มอ่อนโยนให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กเบา ๆ“คุนค