Semua Bab ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ: Bab 21 - Bab 30

แม่ทัพม่อคังเซิ่งหลงเชื่อมาโดยตลอดว่าชะตาชีวิตอันตกต่ำในอดีตของบุตรชาย คือของขวัญที่สวรรค์มอบให้แก่ตนเขาเชื่อมั่นอย่างไม่เคยลังเลว่า การที่ม่อหรานอ่อนแรง พลังลมปราณสูญสิ้น ถูกขับไล่ออกจากตระกูล ถูกผลักตกจากเส้นทางแห่งเกียรติยศและศักดิ์ศรีล้วนเป็นผลลัพธ์ของฟ้าลิขิตเป็นการชดเชยเป็นราคาที่สวรรค์จ่ายให้แก่เขาแต่สิ่งหนึ่ง…สิ่งเดียวที่แม่ทัพผู้นี้ไม่เคยล่วงรู้เลยก็คือตัวการที่อยู่เบื้องหลังความพินาศทั้งหมดนั้น มิใช่ฟ้า มิใช่โชคชะตา หากเป็นบุตรชายที่เขารักและภาคภูมิใจมากที่สุด ม่อหยวนฉีบุตรชายที่ถือกำเนิดจากฮูหยินใหญ่บุตรชายคนโตผู้เป็นความหวัง เป็นความภาคภูมิใจ เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของม่อคังเซิ่งและก็เป็นเขานั่นเองที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของม่อหรานม่อหยวนฉีคือผู้สั่งการทุกอย่างเป็นผู้จัดหายาพิษเป็นผู้วางแผนเป็นผู้ผลักน้องชายต่างมารดาของตนลงสู่นรกทั้งเป็นยาพิษสลายเอ็นและกระดูกหนึ่งในพิษต้องห้ามที่โหดเหี้ยมที่สุดในใต้หล้าพิษที่ไม่ฆ่าในทันทีแต่ค่อย ๆ กัดกินเส้นเอ็นกัดกร่อนกระดูกพรากพลังลมปราณไปทีละน้อยปล่อยให้เหยื่อมีชีวิตอยู่ในสภาพไม่ต่างจากซากศพที่ยังหายใจม่อหยวนฉีสั่งให้สาวใช้ภา

แววตาของ แม่ทัพม่อคังเซิ่ง ฉายประกายแห่งความเสียดายออกมาอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่คิดปิดบัง เขาเสียดายที่ประสาทสัมผัสของนางเฉียบคมเกินไป หากเพียงนางรู้ตัวช้ากว่านี้อีกสักชั่วเคี้ยวหมากแหลก หากเพียงนางยังคงยืนหันหลังให้เขาโดยไม่ระแวงระไว เขาคงได้สบโอกาสโอบกอดร่างระหงนั้นจากเบื้องหลัง ได้ฟอนเฟ้นสัมผัสและสำรวจเรือนร่างอันอ้อนแอ้นอรชรให้หนำใจสมกับความปรารถนาอันมืดดำที่สุมทรวงมานาน ในสายตาของเขา เสวียนหนิง ยังคงเป็นเพียงดรุณีน้อยผู้ไร้เดียงสา อ่อนโยน และไร้พิษสงจนไม่อาจขัดขืนอำนาจเขาได้ทว่าความจริงกลับตบหน้าเขาอย่างจัง เมื่อดวงตาคู่หงส์ที่หันมานั้นกลับนิ่งสนิท เย็นชา และว่างเปล่าเสียจนน่าใจหาย สายตาที่ไร้ซึ่งความสะทกสะท้านนั้นทำให้แม่ทัพผู้เกรียงไกรถึงกับชะงักไปชั่วครู่ แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณผู้ล่าในตัวเขา แทนที่จะล่าถอย ม่อคังเซิ่งกลับคลี่ยิ้มบางๆ ที่เขาหลงเชื่อมาตลอดว่ามันยังเปี่ยมด้วยเสน่ห์เหลือร้าย รอยยิ้มของชายที่ยังจมไม่ลงกับอดีตอันรุ่งโรจน์ หลงคิดว่าตนยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ ทั้งที่สังขารแท้จริงก้าวล่วงเข้าสู่วัยกลางคนมานานแล้ว รอยตีนกาที่หางตาและเส้นผมที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดอกเลาล้วนเ

เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวกลับมาถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลม่อ ท้องฟ้าเบื้องบนก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มแก่สลับม่วงหม่น แสงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำทิ้งไว้เพียงแสงสลัวรางที่ปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า เงายามเย็นที่ทอดยาวดูคล้ายลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบแม่ทัพม่อคังเซิ่งก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปจากตอนขาไปอย่างสิ้นเชิง บนใบหน้าที่เคยบึ้งตึงบัดนี้กลับประดับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม แววตาเปล่งประกายลุกวาวราวกับนักล่าที่เพิ่งได้ครอบครองเหยื่อโอชะ แม้สิ่งที่ปรารถนาจะยังไม่มากองอยู่ตรงหน้า แต่ในหัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและความคาดหวังที่พุ่งพล่าน“ท่านพ่อ...” เสียงหนึ่งทักขึ้นด้วยความสนิทสนมและคุ้นเคย “วันนี้เกิดเรื่องมงคลอันใดขึ้นหรือขอรับ ท่านจึงดูอารมณ์ดีนัก”ผู้ที่ก้าวเข้ามาทักคือ ม่อหยวนฉี บุตรชายผู้เป็นแก้วตาดวงใจ พยานแห่งความภาคภูมิใจที่ได้รับทุกสิ่งทุกอย่างมาโดยไม่ต้องออกแรงดิ้นรน เขามองผู้เป็นบิดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยแกมยินดี“สีหน้าของท่านดูมีความสุขจนปิดไม่มิดเชียว”คำทักทายนั้นทำให้ม่อคังเซิ่งระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ “ฮ่าๆๆ!” เขาไม่ได้เอ่ยปากอธิบายถึงความ

แสงไฟจากคบเพลิงในห้องโถงส่วนตัวโอนเอนไปตามแรงลม เงาเปลวไฟเต้นระริกบนผนังราวกับกำลังหัวเราะเยาะใครบางคน หน้าต่างที่ปิดไม่สนิทส่งเสียงกระทบกันแผ่ว ๆ สลับกับเสียงกรนขาด ๆ หาย ๆ ของคนเมาแม่ทัพม่อคังเซิ่งฟุบหลับคาโต๊ะ น้ำสุรายังคลออยู่ในถ้วย กลิ่นฉุนแผ่ซ่านไปทั่วห้อง คราบน้ำลายไหลย้อยจากมุมปาก ท่าทางไม่จืดนักในห้วงฝัน เขากำลังวิ่งโซซัดโซเซไล่ตามร่างบอบบางของเสวียนหนิง เสียงหัวเราะและเงาจันทร์ไล่ตามกันไปมา พอเขาเหมือนจะคว้าตัวนางได้แน่น ๆ อยู่แล้วกลับรู้สึกคันแปลบที่แก้มเพี๊ยะ!ยุงตัวเล็กเพียงหนึ่ง กลับกลายเป็นศัตรูตัวใหญ่ในฝัน เขาฟาดหน้าเองเสียงดังจนสะดุ้งตื่นเปลือกตาหนักอึ้งลืมขึ้นครึ่ง ๆ กลิ่นสุราผสมลมหายใจอุ่น ๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งขุ่นมัว เขาพึมพำเสียงยานคางเหมือนคนยังไม่ตื่นดี“อะ... อะไรกันนี่… ข้าเผลอ… หลับไปจริง ๆ เหรอ…”เขายกมือขยี้หน้า โงนเงนลุกครึ่งนั่งครึ่งนอน พลางหันไปมองนอกหน้าต่าง แสงจันทร์พาดผ่านฟ้าเป็นสีแดงเรื่อราวกับย้อมด้วยหมึกเลือดดวงตาที่พร่าเลือนหรี่ลงอย่างไม่แน่ใจ“ฮึ… ฟ้าอะไรกัน… แดง… แด๊งง… แบบนี้…”เขามองไปรอบห้องอย่างงง ๆ ก่อนคำหนึ่งจะหลุดออกมาพร้อมเสียงสะอึก“พวก

ในขณะที่พญาราชสีห์อย่างม่อคังเซิ่งต้องกบดานเลียแผลใจด้วยความหวาดระแวง อำนาจเบ็ดเสร็จภายในจวนกลับตกมาอยู่ในมือของ ม่อหยวนฉี ราวกับโชคชะตาประทานส้มหล่น บัดนี้เขาวางท่าพะเยิบพะยาบประหนึ่งผู้นำตระกูลคนใหม่ นั่งเอกเขนกอยู่ภายในศาลาทรงแปดเหลี่ยมอันวิจิตร มือหนึ่งโบกพัดจีบสะบัดไปมาด้วยท่วงท่าที่เขาคิดว่าดูสง่างามดุจขุนนางผู้สูงศักดิ์สายตาของเขาจับจ้องไปยังลานฝึกพลางส่งเสียงตวาดสั่งการให้ทหารฝึกซ้อมแปรขบวนรบ ทั้งขบวนพยัคฆ์จู่โจมที่แสนดุดันและการตั้งรับแบบกระดองเต่า ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับดูไม่จืด กองทหารที่เคยเข้มแข็งและเป็นระเบียบยามอยู่ใต้บังคับบัญชาของพ่อ บัดนี้กลับเดินแถวสะเปะสะปะ สับสนอลหม่านราวกับมดที่ถูกเขี่ยจนแตกตื่นนั่นมิใช่ความผิดของพลทหารแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะการบัญชาการที่ไร้ทิศทางและเบาปัญญาของตัวรองแม่ทัพเอง เขาไม่ได้มีความรู้ด้านยุทธศาสตร์แม้เพียงกระผีกริ้น ทว่าในยามที่มีฮูหยินและบุตรน้อยนั่งอยู่เคียงข้าง มีหรือที่เขาจะยอมรับความไร้สามารถของตน ม่อหยวนฉีปิดพัดฉับเสียงดัง ‘ปัง!’ ก่อนจะชี้หน้าทหารด้วยแววตาบึ้งตึง“พวกเจ้ามันไม่ได้เรื่อง!” เขาแผดเสียงลั่นหวังข่มขวัญทหารเพื