Semua Bab ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ: Bab 91 - Bab 100

องค์ชายใหญ่หลี่ชิงเฟิงตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ทั่วร่างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ความมึนเมาจากฤทธิ์สุรามลายหายไปเป็นปลิดทิ้งในวินาทีที่สัมผัสได้ว่ามัจจุราชมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้า พระองค์แผดร้องออกมาเสียงหลงด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด "ใครก็ได้! ช่วยข้าด้วย! มีมือสังหาร!""นี่หรือ... องค์ชายใหญ่ผู้เกรียงไกรที่ใต้หล้าลือกันว่าอำมหิตนักหนา" น้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นยะเยือกดังขึ้นจากเงามืด "เหตุใดในยามนี้กลับคร่ำครวญน่าสมเพช มิต่างจากสตรีแรกรุ่นที่ขวัญกระเจิงเล่า?"เสวียนหนิงค่อยๆ ก้าวพ้นจากเงามืด แววตาที่จ้องมองมานั้นปราศจากร่องรอยแห่งปุถุชน มีเพียงความว่างเปล่าที่ชวนให้เสียวสันหลัง"เจ้าเป็นใคร! ต้องการอะไรจากข้า!" หลี่ชิงเฟิงตะโกนถามด้วยสุรเสียงสั่นพร่า แม้เบื้องหน้าจะเป็นเพียงสตรีร่างบาง ทว่ากลิ่นอายมรณะที่แผ่ซ่านออกมากลับทำให้บรรยากาศรอบกายอึดอัดจนแทบสิ้นใจเสวียนหนิงมิได้เอื้อนเอ่ยคำใด นางเพียงสืบเท้าเข้าหาอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดัน สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้องค์ชายใหญ่หันหลังวิ่งหนีสุดกำลัง มุ่งตรงไปยังประตูตำหนักเพื่อไขว่คว้าหาทางรอด ทว่า... เพียงนางสะบัดมือเบาๆ ในอากาศ พลันเกิดกระแสลมปรา

ในระหว่างที่ความโกลาหลภายในตำหนักองค์ชายใหญ่กำลังถูกจัดระเบียบ พลนำสารม้าเร็วคนหนึ่งก็ควบตะบึงฝ่าความมืดเข้ามาด้วยท่าทีเร่งร้อน กระโดดลงจากหลังม้าพลางโผเข้ามารายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"รายงานท่านแม่ทัพ!" เสียงของเขาแหบพร่าและหอบเหนื่อยจากการเดินทางที่ไร้การพักผ่อน "แม่ทัพเฉินหมิงเจ๋อ... ไหวตัวทันและหลบหนีไปจากจวนแล้วขอรับ!"ม่อหรานพยักหน้าช้าๆ แววตาคมกริบมิได้สั่นคลอนด้วยความตระหนก เขารู้อยู่เต็มอกว่าคนอย่างเฉินหมิงเจ๋อเปรียบดั่งหมาป่าที่จมูกไวต่อกลิ่นอันตราย การที่อาญาสิทธิ์ถูกประกาศออกมาอย่างกะทันหันย่อมทำให้หูตาที่กระจายอยู่ทั่วเมืองของมันส่งข่าวแจ้งเตือนได้ไม่ยาก"เจ้าทำดีแล้ว ไปพักผ่อนเถิด" ม่อหรานเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปสั่งการกองกำลังที่เหลือด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น"ถ่ายทอดคำสั่งออกไป... จับกุมเฉพาะผู้ที่มีอำนาจทางการทหารและสมรู้ร่วมคิดใกล้ชิดเท่านั้น ส่วนข้ารับใช้และทหารชั้นผู้น้อยที่เพียงทำตามหน้าที่ จงอย่าได้ล่วงเกินหรือทำอันตรายพวกเขา"เขาเลือกที่จะใช้ไม้อ่อนและไม้แข็งควบคู่กัน การเด็ดหัวผู้บงการคือการถอนรากเน่าทิ้ง แต่การละเว้นผู้บริสุทธิ์คือการซื้อใจคนและรักษาความสงบข

บรรยากาศภายในกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่าที่หมู่บ้านต้วนหยา พลันเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาที่บ้าคลั่งของ เฉินหมิงเจ๋อ ขณะที่เขาจ้องมองแผ่นประกาศจับนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งเขากวาดสายตาคมกริบดุจสุนัขจิ้งจอกระแวงภัย ลอบมองบรรดาสหายร่วมอุดมการณ์ที่นั่งอยู่รายรอบ ทั้งนายกองและรองแม่ทัพที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานานปี ในใบประกาศนั้นมีเพียงชื่อและรูปวาดของเขาเพียงผู้เดียวที่มีค่าหัวสูงเสียดฟ้า ส่วนคนอื่นกลับไร้ค่าไร้ราคาในสายตาของราชสำนัก‘หากข้าตาย พวกเจ้าย่อมรวยล้นฟ้า... แต่หากพวกเจ้าตาย ข้าย่อมหลับลงได้สนิทใจ!’สัญชาตญาณความชั่วช้าปลุกเร้าให้เขาลงมือก่อนที่ภัยจะมาถึง เฉินหมิงเจ๋ออาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับตัวเลขในกระดาษ กระชากดาบข้างกายออกพุ่งทะยานเข้าหาเงาร่างที่คุ้นเคยฉวะ! ฉวะ! ฉวะ!เสียงคมดาบกรีดผ่านเนื้อดังสนั่นในความเงียบ นายกองสามคนดับดิ้นสิ้นใจไปในดาบเดียวโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนฝาผนังและใบประกาศจับใบนั้น ทว่ากลับเหลือเพียงคนเดียวที่ยังคงนอนพะงาบ หายใจรวยรินอยู่บนพื้นไม้ เขาคือ รองแม

เช้านี้ที่จวนตระกูลม่อ แสงแดดที่ทอประกายสดใสกลับดูหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับบรรยากาศขมุกขมัวภายในใจของเจ้าบ้าน แม่ทัพม่อหราน นั่งทอดถอนใจอยู่หน้าสำรับอาหารเช้าด้วยท่าทีที่กระสับกระส่าย แม้สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจจะนั่งเคียงข้าง ทว่าความกังวลที่เกาะกินใจกลับทำให้รสชาติอาหารเลิศรสกลายเป็นเพียงธาตุอากาศเสวียนหนิง ลอบสังเกตอาการนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางยกยิ้มบางเบาพลางเอ่ยเย้าหวังทำลายความเงียบที่แสนอึดอัด "ท่านพี่... เหตุไฉนสีหน้าจึงเคร่งเครียดนัก หรือรสมือทำกับข้าวของน้องไม่ถูกปากท่านเสียแล้ว?"คำถามนั้นทำให้ม่อหรานได้สติในทันที เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยพลางคลายสีหน้าลง "เจ้าอย่าได้ล้อพี่เล่นเลยเสวียนหนิง... เจ้าก็รู้ว่าอาหารทุกจานที่ผ่านมือเจ้า พี่ล้วนรับประทานมันด้วยความยินดียิ่ง" เขาวางตะเกียบลงแล้วทอดถอนใจยาวอีกครา "เพียงแต่... เฉินหมิงเจ๋อ ผู้นี้มันดำดินได้หรือไร? ผ่านไปหลายวันกลับยังไร้ร่องรอย หากจัดการเสี้ยนหนามที่ซ่อนในเงามืดนี้ไม่ได้ พี่คงไม่อาจข่มตาหลับได้อย่างเป็นสุข""ท่านพี่อดใจรอสักพักเถิด..." เสวียนหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าแววตากลับลึกล้ำยากจะหยั่งถึง "อีกประเดี๋ยวท่า

ภายหลังการสิ้นชีพอย่างอนาถของแม่ทัพกบฏเฉินหมิงเจ๋อ คลื่นใต้น้ำที่เคยปั่นป่วนในราชสำนักก็พลันสงบนิ่งลงทันตา เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันเก็บงำความทะเยอทะยาน มิกล้าแม้แต่จะขยับตัวออกนอกแถวหรือคิดคดชิงอำนาจ ด้วยเกรงกลัวในบารมีอันเฉียบขาดของ ม่อหราน แม้ในยามนี้เขาจะมีอายุเพียงสามสิบสาม ทว่าความเด็ดเดี่ยวและสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งกลับสร้างความยำเกรงไปทั่วทั้งแผ่นดิน ในขณะเดียวกัน ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวน ก็ทรงสถาปนา องค์ชายหลี่ชิงอวี่ ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ เพื่อรอเวลาอันควรในการสืบทอดราชบัลลังก์สืบไป ม่อหรานมิได้เข้าไปก้าวก่ายกิจการภายในราชสำนักมากนัก ทว่าตัวเขาในยามนี้กลับกลายเป็น เสาหลักที่ค้ำจุนแผ่นดินไว้แน่นณ ศาลาริมน้ำอันเงียบสงบภายในจวนตระกูลม่อ กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารคาวหวานโชยมาตามลม เสวียนหนิง บรรจงจัดเตรียมสำรับด้วยฝีมือของนางเองอย่างตั้งใจ ม่อหรานเดินเข้ามากอดนางจากเบื้องหลังอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงไออุ่นและความอ่อนโยนที่นางมอบให้เสมอมา"ในช่วงเวลานี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์... กิจธุระเหล่านี้ให้พวกเด็กรับใช้จัดการแทนก็ได้" เขาเอ่ยชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดกับยามที่