All Chapters of ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อยามฟ้าสางมาเยือนจวนตระกูลม่อ แสงอาทิตย์แรกอรุณสาดส่องผ่านรอยแยกของบานหน้าต่าง บรรดาสาวใช้ต่างเริ่มปฏิบัติหน้าที่ตามกิจวัตรปกติ ทว่าเมื่อนางหนึ่งก้าวเข้าสู่เรือนพักของม่อหยวนฉีเพื่อปรนนิบัติผู้ป่วยอย่างที่เคยทำ ความเงียบงันที่เยือกเย็นผิดปกติกลับเข้าปกคลุมประสาทสัมผัสนางพบว่านายท่านของนางมิต้องทนทุกข์กับลมหายใจที่รินรดอีกต่อไป ใบหน้าของม่อหยวนฉีในยามนี้นั้นดูสงบและราบเรียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าดวงวิญญาณที่ถูกจองจำได้หลุดพ้นจากกรงขังที่เรียกว่าร่างกาย และหลีกหนีจากโลกอันแสนอัปยศไปสู่ความว่างเปล่าอย่างแท้จริง โดยทิ้งไว้เพียงร่างเย็นชืดที่เป็นประจักษ์พยานแห่งความลับดำมืดในคืนที่ผ่านมางานพิธีศพถูกเนรมิตขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติ เพื่อให้สมฐานะรองแม่ทัพผู้เกรียงไกร และในนามบุตรชายที่ ภาคภูมิใจที่สุดของแม่ทัพม่อคังเซิ่ง บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยกลิ่นธูปคละคลุ้งและเสียงคร่ำครวญตามมารยาทของเหล่าขุนนาง แขกเหรื่อคนสำคัญทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากันมาร่วมไว้อาลัย ณ สุสานประจำตระกูลม่อที่ดูโอ่อ่าแต่หนาวเหน็บม่อหราน และ เสวียนหนิง เดินทางมาร่วมงานในฐานะญาติสนิท ม่อหรานมองไปยังป้าย

องค์ชายหลี่ชิงอวี่ ในยามนี้ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอที่แห้งผาก แผ่นหลังของพระองค์ตั้งตรงแน่วด้วยความเกร็งเครียดจนแทบจะเป็นตะคริว สำหรับองค์ชายหนุ่มผู้ผ่านการแก่งแย่งในวังหลังมาไม่น้อย สามีภรรยาคู่นี้กลับเป็นบุคคลที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยพบพานหากจะเปรียบเปรย... แม่ทัพม่อหราน ก็คือศัสตราวุธที่อาบแสงตะวัน ทรงพลัง เปิดเผย และน่าเกรงขามจนผู้คนต้องสยบพ่าย ส่วน เสวียนหนิง นางกลับเปรียบเสมือนกริชสั้นที่เร้นกายอยู่ในเงามืด เยือกเย็น ไร้ร่องรอย ทว่าปลิดชีพผู้คนได้เพียงชั่วพริบตา ความน่ากลัวของคนทั้งคู่นั้นแตกต่างกัน แต่น่าแปลกที่ในยามที่ชีวิตพัวพันอยู่บนเส้นด้าย หลี่ชิงอวี่กลับมองเห็นพยัคฆ์สองสามีภรรยาคู่นี้เป็น ยันต์คุ้มครองชีวิตผืนสุดท้ายท่ามกลางกระแสธารแห่งเลือดในราชวงศ์ ที่ซึ่งพี่น้องร่วมสายเลือดสามารถถือดาบเข้าฟาดฟันกันได้เพื่ออำนาจ มีเพียงจวนแม่ทัพแห่งนี้เท่านั้นที่พระองค์รู้สึกว่าปลอดภัยที่สุด ด้วยเหตุนี้องค์ชายจึงพยายามอย่างยิ่งที่จะซื้อใจ สตรีตรงหน้าเป็นพิเศษ"พี่หญิง..." น้ำเสียงของหลี่ชิงอวี่นุ่มนวลและอ่อนน้อมผิดกับขัตติยมานะที่เคยมีหากเป็นเมื่อก่อน ยามพบหน้ากันครั้งแรก เ

ค่ำคืนนี้ ผืนนภาคลี่ตัวออกกว้างอวดแสงจันทร์ที่สว่างไสวที่สุดในรอบปี รัศมีสีเงินยวงอาบไล้ไปทั่วทุกสรรพสิ่งประหนึ่งจะปัดเป่าเงามืดมิดให้มลายหายสิ้น ณ จวนสองตระกูลใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ห่างกันคนละฟากฝั่งเมือง มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสอง ม่อคังเซิ่ง และ เฉินมั่วเหยา ต่างจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราและพากันหลับฝันไปอย่างพร้อมเพรียงทว่ามันกลับมิใช่ความฝันธรรมดาสามัญ เพราะดวงจิตทั้งสองดวงกลับถักทอเชื่อมถึงกันอย่างน่าประหลาด ราวกับมีเส้นใยแห่งโชคชะตาที่มองไม่เห็นชักนำให้มาบรรจบกันในดินแดนแห่งจินตภาพ ภายในห้วงนิมิตนั้น กาลเวลาได้หมุนย้อนกลับไปสู่อดีตเมื่อ 40 ปีก่อน...ภาพเหตุการณ์ค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น ณ ริมฝั่ง แม่น้ำเซี่ยลั่ว ชัยภูมิยุทธศาสตร์สำคัญที่ครั้งหนึ่งเคยคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของคาวเลือด ในเวลานั้น ม่อคังเซิ่งยังเป็นเพียงชายหนุ่มวัย 19 ปี ผู้มีรูปโฉมงดงามปานสลักแต่แฝงไว้ด้วยพละกำลังดุดัน ส่วน เฉินมั่วเหยาในวัย 25 ปี คือขุนพลหนุ่มผู้สง่างาม สุขุม และเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง"ท่านพี่เฉินมั่วเหยา หากพวกเราทั้งสองร่วมใจเป็นหนึ่งเดียว ต่อให้กองทัพศัตรูจะเกรียงไกรหรือแข็งแกร่งปานจะถล่มฟ้าทลายดินเพียงใด ก็หามีทา

เสวียนหนิงจ้องมองชายสูงวัยตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง นางค่อยๆ ยกจอกชาขึ้นจรดริมฝีปาก ลิ้มรสชาติฝาดละมุนที่ถูกจัดเตรียมมาให้อย่างเนิบช้าตามมารยาทอันพึงมี ก่อนจะแย้มรอยยิ้มบางเบาที่ดูนุ่มนวลทว่าเยือกเย็น แล้วจึงเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคู่สนทนา"ท่านแม่ทัพใหญ่... ในยามนี้ท่านคือมหาบุรุษผู้สง่างามที่เปรียบเสมือนไม้ใกล้ฝั่ง ผลงานและเกียรติยศที่ท่านฝากไว้ให้แผ่นดินนั้นยากจะหาผู้ใดเทียบเคียง ทว่า... มันช่างเป็นเรื่องที่น่าเวทนาและชวนให้โศกเศร้าใจนัก ที่วีรบุรุษเช่นท่านกลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อเสียงเพรียกหาในส่วนลึกของหัวใจตนเองเช่นนี้"คำพูดของนางเรียบง่ายทว่าทรงพลังประหนึ่งคมดาบที่แทงทะลุเกราะเหล็ก แม่ทัพเฉินมั่วเหยาถึงกับร่างสะท้านวาบ ความสุขุมที่เพียรสร้างมาพังทลายลงในชั่วพริบตา เพราะถ้อยคำเหล่านั้นกระแทกเข้ากับความลับที่เขาฝังรากลึกไว้ในใจอย่างแม่นยำ"สาวน้อย... เจ้าหมายความว่าอย่างไร!" น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นพร่า แฝงไปด้วยความระแวดระวังเสวียนหนิงยกยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยนิ่งสงบพลันประกายความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจออกมา ราวกับนางมองทะลุเห็นทุกซอกมุมในจิตใจข

รุ่งอรุณที่สมควรจะสดใสกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกหนาทึบและกระแสลมที่พัดกรรโชกประหนึ่งลางร้าย ทั่วทั้งเมืองหลวงและราชสำนักเกิดความปั่นป่วนวุ่นวายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อจู่ๆ มหาบุรุษผู้เป็นเสาหลักแห่งกองทัพอย่าง แม่ทัพใหญ่เฉินมั่วเหยา ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนด้วยการประกาศวางมือจากทุกตำแหน่งหน้าที่ และโอนถ่ายอำนาจบัญชาการทั้งหมดให้แก่บุตรชาย เฉินหมิงเจ๋อ อย่างกะทันหันข่าวนี้มิได้นำมาซึ่งความยินดีหรือคำแซ่ซ้องสรรเสริญ ทว่ากลับทำให้เหล่าขุนนางและข้าแผ่นดินต่างพากันระวังภัยขีดสุด บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความหวาดระแวงอันหนาวเหน็บ ผู้คนต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่า ชายผู้ยืนหยัดอยู่บนยอดเขาแห่งอำนาจมาค่อนชีวิต มีหรือจะยอมก้าวลงมาเพียงเพื่อพักผ่อน? ภายใต้ท่าทีที่ดูเหมือนการเสียสละนี้ ย่อมต้องซุกซ่อนแผนการที่ล้ำลึกและร้ายกาจยิ่งกว่าเดิมไว้เป็นแน่ทว่าความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านไหมในจวนแม่ทัพ กลับวิปริตผิดแผกไปจากที่ผู้ใดจะจินตนาการถึง...ภายในเรือนนอนส่วนตัวที่ปิดสนิท อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานอันร้ายกาจของฝิ่น ควันสีขาวหม่นลอยฟุ้งกระจายบดบังแสงสว่างที่พยายามรอดผ่านช่องหน้าต่าง เฉินมั