All Chapters of ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ: Chapter 51 - Chapter 60

รายงานความเคลื่อนไหวของม่อคังเซิ่งที่หลั่งไหลเข้าสู่หูในทุกวัน มิได้ช่วยให้ความโหยหาในใจบรรเทาลง แต่มันกลับทำหน้าที่ดุจเชื้อเพลิงที่ราดลงบนกองเพลิงแห่งกิเลส ยิ่งได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายกินอยู่อย่างไร นอนหลับยามไหน จิตใจของเฉินมั่วเหยาก็ยิ่งบิดเบี้ยวด้วยแรงปรารถนาจนแทบคลั่ง"ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน... คิดถึงจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว"เขารำพึงออกมาแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกคุกคามที่รุนแรง ในขณะที่ชายวัยเดียวกันส่วนใหญ่เริ่มปลงตกในสังขารและราคะ แต่เลือดลมในกายของพยัคฆ์เฒ่าผู้นี้กลับยังคงสูบฉีดพล่านอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณดิบที่ถูกเก็บกักไว้ภายใต้ชุดเกราะมานาน 40 ปี บัดนี้มันกำลังประท้วงและพร้อมจะระเบิดออกมาหากไม่ได้ครอบครองสิ่งที่ถวิลหา"ข้า... ทนรอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!"ยามสายของวันถัดมา ภายใต้ชุดเครื่องแบบทหารเลวสังกัดตระกูลม่อที่ดูเก่าคร่ำคร่าและจืดชืด เฉินมั่วเหยาได้แฝงตัวเข้ามาภายในจวนที่แน่นหนาได้อย่างแนบเนียน ใบหน้าที่เคยองอาจระเบียบจัดถูกอำพรางด้วยท่าทางค่อมตัวและแววตาที่ดูร่วงโรยราวกับทหารชราใกล้เกษียณ ทว่าภายใต้คราบทหารกระจอกผู้นี้ กลับซ่อนจอมทัพผู้โหดเหี้ยมที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อไว้ทุกวินา

เงาร่างของ เฉินมั่วเหยา เคลื่อนผ่านม่านราตรีอย่างเชื่องช้า เยือกเย็นและเงียบงันประหนึ่งมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อ ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาวไปสู่กระโจมใหญ่ รองแม่ทัพผู้ขายวิญญาณ ยืนรออยู่ด้วยอาการกระสับกระส่ายประหนึ่งหนูที่ติดจั่น เสียงลมหายใจของเขาสั่นพร่าสะท้อนถึงความประหวั่นพรั่นพรึงต่ออำนาจมืดเบื้องหน้าอำนาจที่เขาไม่อาจหยั่งรู้ถึงก้นบึ้งของความวิปริตได้"ท่านแม่ทัพ... ท่านมีสิ่งใดให้ข้าผู้น้อยรับใช้ต่อหรือขอรับ?" เขาเอ่ยถามพลางก้มหน้าต่ำจนคางชิดอก มิกล้าแม้แต่จะเหลือบสบสายตาที่ลุกโชนด้วยไฟกิเลสของพยัคฆ์เฒ่าผู้นี้เฉินมั่วเหยามิได้เอ่ยคำใด ทว่าเขากลับยื่นขวดแก้วเจียระไนใบเล็กที่บรรจุของเหลวใสบริสุทธิ์ออกมา มันคือ น้ำค้างจันทราวิปลาส โอสถปลุกกำหนัดในตำนานที่อาบย้อมด้วยศาสตร์มืด ยามที่ของเหลวนี้ต้อง แสงจันทร์ มวลสารภายในจะทำปฏิกิริยาจนเกิดเป็นหมอกควันจางๆ ลอยวนเวียนอยู่เหนือน้ำขวดประหนึ่งวิญญาณที่มีชีวิตและหิวกระหาย"เจ้าจงเอาสิ่งนี้ผสมลงในสุรา... แล้วให้ม่อคังเซิ่งดื่มมันเข้าไปเสีย"น้ำเสียงของเฉินมั่วเหยาแหบพร่าทว่าทรงอำนาจสั่งการ บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบลง ฤทธิ์ของโอสถชนิ

กาลเวลาผันผ่านไปกว่าหกเดือน ทั่วทั้งราชสำนักและพระนครต่างอบอวลไปด้วยถ้อยคำสรรเสริญเยินยอในความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของแม่ทัพเฒ่า ม่อคังเซิ่ง ข่าวคราวที่ถูกส่งมาเป็นระยะล้วนพรรณนาถึงภาพขุนศึกผู้ยอมละทิ้งความศิวิไลซ์ในเมืองหลวงเพื่อไปตรากตรำมุ่งพัฒนาพื้นที่ห่างไกลอันทุรกันดาร หวังเพียงให้ราษฎรมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เกียรติภูมิของเขาในยามนี้สว่างไสวรุ่งโรจน์ประหนึ่งดวงตะวันกลางหาวที่ไม่มีผู้ใดกล้าทอดเงาบดบัง ทว่าภายใต้ฉากหน้าแห่งความดีงามและม่านแห่งความรุ่งโรจน์นั้น กลับซ่อนเร้นความลับอันวิปริตที่ไม่มีใครคาดถึงไว้ในเงามืดในยามสายของวันที่อากาศปลอดโปร่งรื่นรมย์ องค์ชายหลี่ชิงอวี่ ทรงเสด็จมายังจวนของ ม่อหราน เพื่อสนทนาปราศรัยตามกิจวัตรที่ทรงกระทำอยู่เป็นนิจ การปรากฏวรกายขององค์ชายผู้ดูเหมือนจะไร้แก่นสารและรักความสำราญ ณ สถานที่แห่งนี้บ่อยครั้ง มิใช่เพียงเพื่อการหย่อนใจอย่างที่คนภายนอกเข้าใจ ทว่ามันคือการประกาศศิลาจารึกที่ไร้อักษรให้ทั่วทั้งแผ่นดินได้รับรู้ว่า ผู้ที่ถือหางสนับสนุนและเป็นเสาหลักเบื้องหลังกระดานอำนาจของพระองค์นั้นคือขุนศึกตระกูลม่อผู้เกรียงไกร หากปราศจากแรงหนุนอันแข็งแกร่งจากม

องค์ชายหลี่ชิงอวี่ ยังคงประทับยืนนิ่งราวกับถูกสาป พระพักตร์ที่เคยผุดผ่องบัดนี้บิดเบี้ยวจนเสียรูป ขนวรกายลุกเกรียวด้วยความขยะแขยงที่แล่นปราดเข้าสู่โสตประสาท ภาพการร่วมรักอันวิปริตระหว่างยอดขุนศึกเฒ่าทั้งสองเป็นดั่งภาพหลอนที่ทิ่มแทงเนตรมังกร จนพระองค์แทบจะกั้นลมหายใจไว้ไม่อยู่ด้วยความสะอิดสะเอียนที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด ทว่าในความโกลาหลทางอารมณ์นั้น กลับมีกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ผิดแปลกไป...ท่ามกลางทหารองครักษ์และเหล่าจิตรกรที่ติดตามมา บางคนมิได้แสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์อย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาของพวกเขาเริ่มฉายแวววาวโรจน์ด้วยตัณหาเร้นลับที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ลมหายใจเริ่มติดขัดไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหลงใหลในกามารมณ์ด้านมืดที่ถูกเปิดเปลือยต่อหน้า รสสัมผัสที่ป่าเถื่อนและอำนาจที่เหนือกว่าซึ่งเฉินมั่วเหยากระทำต่อม่อคังเซิ่ง กลายเป็นสลักสำคัญที่ไขประตูสู่รสนิยมอันบิดเบี้ยวในก้นบึ้งหัวใจของพวกเขาอย่างไม่อาจถอนตัว"พี่หญิงเสวียนหนิง... พวกเราสมควรที่จะทำอย่างไรต่อไปดี" องค์ชายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ทรงพยายามเบือนพระพักตร์หนีจากฉากทัศน์อันอุจาดตา แต่มิอาจลบเลือนเสียงครวญคราง

เฉินมั่วเหยาในยามนี้ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเป็นเกลียวหนา เสียงฟันกระทบกันดังกรอดสะท้านขวัญราวกับศิลาแกร่งที่กำลังแหลกละเอียด ภายในอกของเขารุ่มร้อนด้วยเพลิงโทสะที่โหมกระหน่ำยิ่งกว่าครั้งใดในชีวิต ทิฐิมานะของจอมทัพผู้ทรนงที่สู้อุตส่าห์สะกดกลั้นกามตัณหาอันมืดดำและรักษาภาพลักษณ์อันขาวสะอาดมาเนิ่นนานถึงสี่สิบปี กลับต้องมาพังทลายลงอย่างน่าอดสูเพียงเพราะถูกเด็กสาวรุ่นลูกใช้เล่ห์เหลี่ยมจูงจมูกราวกับโคกระบือ!"นางแพสยา! เจ้าเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า!"เขาคำรามก้องดุจพยัคฆ์บาดเจ็บ พร้อมโถมน้ำหนักกดดาบใหญ่ในมือให้จมลึกลงไป หมายจะบดขยี้ร่างบางเบื้องหน้าให้จมลงสู่ธุลีดิน ทว่าภาพที่ปรากฏกลับชวนให้พรั่นพรึงนัก เพราะดาบสั้นเล่มงามในมือนางที่ใช้ต้านทานขุนเขามหึมาของเขานั้น กลับนิ่งสนิทประดุจบรรพตศิลา ไม่แม้แต่จะสั่นสะท้านหรือไหวเอนตามแรงกดมหาศาล เสวียนหนิงดูภายนอกเป็นเพียงสตรีบอบบางที่ไร้พิษสง แต่ภายในกลับซุกซ่อนขุมพลังลมปราณอันล้ำลึกสุดหยั่งคาดแม้ใบหน้าของเสวียนหนิงจะยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ทว่าในใจนางรู้ดีว่าสถานการณ์ยามนี้หมิ่นเหม่เพียงใด นางต้องฝืนรีดเร้นพลังวัตรทั่วร่างออกมาต้านร