Semua Bab ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ: Bab 31 - Bab 40

ภายในจวนตระกูลม่อที่ดูสง่างามและเต็มไปด้วยเกียรติยศ แท้จริงแล้วกลับซ่อนเร้นความเน่าเฟะที่ลึกจนสุดหยั่ง ความมักมากของพญาราชสีห์เฒ่าอย่าง ม่อคังเซิ่ง มิได้หยุดลงเพียงแค่ครรภ์ของหรงเฟยเท่านั้น แต่มันลามปามไปราวกับไฟลามทุ่งที่แผดเผาศีลธรรมของคนทั้งตระกูลบรรดาสะใภ้จากบุตรชายคนอื่นๆ ต่างก็พากันแวะเวียนมาที่เรือนนอนของท่านแม่ทัพอย่างไม่ขาดสาย พวกนางต่างสวมหน้ากาก ลูกสะใภ้กตัญญู อ้างตนว่ามาปรนนิบัติพัดวีดูแลพ่อสามีที่กำลังทรุดโทรม ทว่าเบื้องหลังบานประตูที่ปิดสนิท กลับเป็นฉากกามราคะที่แลกมาด้วยผลประโยชน์อันมหาศาลม่อคังเซิ่งมิใช่บุรุษรูปงามผู้มีเสน่ห์ดึงดูดใจ ร่างกายของเขาโรยราไปตามกาลเวลาและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของตัณหาที่หยาบโลน ทว่าเขามีสิ่งที่สตรีผู้ลุ่มหลงในกิเลสต้องการ นั่นคือ ทรัพย์สินเงินทองและอำนาจพรรณราย ที่เขายอมให้พวกนางอย่างไม่อั้น เครื่องประดับล้ำค่า ผ้าไหมจากต่างแดน หรือแม้แต่สิทธิพิเศษภายในจวน ล้วนเป็นเหยื่อล่อชั้นดีที่ทำให้บรรดาสะใภ้ผู้ละโมบยอมก้าวเท้าเข้าสู่บ่วงตัณหาของพ่อสามีอย่างเต็มใจความเน่าเฟะนี้ส่งผลให้เหล่าทายาท ที่วิ่งเล่นอยู่ในจวนตระกูลม่อ กลายเป็นปริศนาที่น่าพิสวง เด

ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนสงบริมศาลาน้ำ แสงจันทร์ทอดเงาลงบนใบหน้าของ ม่อหราน ที่ยามนี้ดูสง่างามสมเป็นยอดแม่ทัพดังเดิม ร่างกายของเขาฟื้นฟูจนสมบูรณ์ ทว่าสิ่งที่เสวียนหนิงมองเห็นกลับไม่ใช่เพียงพละกำลังที่กลับมา แต่นางเห็น ความใจอ่อน ที่ยังคงฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่ที่ซื่อสัตย์นั้นม่อหรานอาจจะพร้อมสู้กับข้าศึกนับหมื่นกลางสมรภูมิ แต่เขาไม่เคยพร้อมสู้กับความชั่วช้าในสายเลือดของตนเองเขาหารู้ไม่ว่าศัตรูที่เขากำลังเผชิญไม่ใช่ยอดฝีมือที่ถือดาบพุ่งเข้าหาตรงๆ แต่เป็น พยัคฆ์เฒ่า ผู้เป็นบิดาที่มักมากในกามราคะจนย่ำยีศีลธรรม และ พี่ชายร่วมสายเลือด ที่จิตใจคับแคบ อิจฉาริษยาจนกล้าวางยาพิษทำลายชีวิตน้องชายตนเอง เรื่องราวที่โสมมเหล่านี้คือคมดาบที่จะทิ่มแทงหัวใจของม่อหรานให้แตกสลายยิ่งกว่าแผลสดบนร่างกายเสวียนหนิง กระชับมือกุมมือชายคนรักไว้แน่น สายตาที่มองม่อหรานนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่เมื่อนางเหลือบมองไปยังทิศทางของจวนใหญ่ แววตาของนางพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบราวกับบ่อน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย‘ท่านพี่... ท่านเป็นคนดีเกินไป ดีเสียจนไม่ควรต้องมารับรู้เรื่องความโสมมพวกนี้’ นางคิดในใจพร้อมกับระงับจิตสังหารไม่ให้

แสงสุริยันยามเช้าสาดแสงสีทองล่วงล้ำเข้ามาในเรือนใหญ่ ทว่าบรรยากาศภายในกลับอึดอัดเสียจนหายใจลำบาก หรงเฟย สตรีผู้ซุกซ่อนความโสมมไว้ใต้ชายกระโปรงกำลังตกอยู่ในสภาวะอกสั่นขวัญแขวน ความเฉยชาดุจน้ำแข็งของ ม่อหยวนฉี เมื่อคืนที่ผ่านมาเปรียบเสมือนสัญญาณเตือนภัยที่ทำให้นางไม่อาจนิ่งนอนใจ นางรู้ดีว่าบุรุษที่เคยรักใคร่นางอย่างบ้าคลั่ง หากเปลี่ยนแปรเป็นความแค้น ย่อมกลายเป็นเพชฌฆาตที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดนางรีบเยื้องกรายเข้าสู่ห้องพักของ ม่อคังเซิ่ง พยัคฆ์เฒ่าผู้ลุ่มหลงในกามราคะ ทันทีที่เห็นร่างบางของลูกสะใภ้ เขาก็ปรี่เข้าหาด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้าย มือหนาตระกองกอดนางไว้อย่างย่ามใจ ก่อนจะโน้มตัวลงอุดริมฝีปากนางด้วยจุมพิตที่หยาบโล้น หวังจุดเพลิงราคะให้ลุกโชนโดยไม่สนผิดชอบชั่วดี“หยุดก่อน! อย่าเพิ่งทำเช่นนี้ ข้ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับท่าน!”หรงเฟยรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักแผ่นอกกว้างของพ่อสามีออกห่าง น้ำเสียงของนางสั่นพร่าทว่าจริงจังจนม่อคังเซิ่งต้องชะงัก สายตาที่เคยฉายแววหื่นกระหายแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบขุ่นมัว เขามองนางด้วยความหยิ่งยโสตามแบบฉบับผู้กุมอำนาจ“เจ้าจะเรียกร้องสิ่งใดอีกเล่าหรงเฟย? แพรพรรณชั

ข่าวคราวเรื่องอาการป่วยประหลาดของ ม่อหยวนฉี แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงดุจไฟลามทุ่ง คำประกาศจากตระกูลม่อที่อ้างว่ารองแม่ทัพหนุ่มเพียงแพ้อาหารอย่างรุนแรง กลายเป็นหัวข้อสนทนาในทุกหัวระแหง ชาวเมืองต่างพากันเวทนาและชื่นชมในตัว ม่อคังเซิ่ง บิดาผู้แสนดีที่เฝ้าดูแลบุตรชายด้วยความโทมนัส ภาพของพยัคฆ์ชราที่ดูซูบผอมลงเพราะความกังวลช่างสมบทบาท จนไม่มีใครคาดคิดเลยว่าภายใต้คราบน้ำตานั้นคือเขี้ยวเล็บที่เพิ่งขย้ำลูกในไส้จนแหลกลาญทว่า... ท่ามกลางคำลวงที่ถูกถักทออย่างประณีต กลับมีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้นในเช้าวันหนึ่งภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด หนึ่งในหมอประจำตระกูล ที่มีความซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าหนักใจยิ่งกว่าครั้งใด เขาประสานมือคารวะก่อนจะเอ่ยความจริงที่เขาค้นพบจากการตรวจร่างที่เหม่อลอยของม่อหยวนฉีอย่างละเอียด"ท่านแม่ทัพ ข้าคิดว่าอาการของบุตรชายท่าน... ไม่น่าจะมาจากเพียงการแพ้อาหาร" น้ำเสียงของหมอผู้เฒ่าสั่นเครือด้วยความกังวล "จากประสบการณ์ของข้า ข้าเกรงว่ารองแม่ทัพอาจจะถูกพิษร้ายชนิดหนึ่งที่หายากยิ่ง มันมิได้มุ่งหมายเอาชีวิต แต่กลับกัดกินเส้นลมปราณและสติปัญญาอย่างโหดเหี้ยม พิษชนิดนี้

ทันทีที่แม่ทัพ ม่อคังเซิ่ง ล่วงรู้ว่าบุตรชายที่เขาไม่เคยปรายตามองอย่างม่อหรานมาเยือนถึงจวน เขาก็รีบจัดการอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่เข้าทาง กลิ่นอายของกามราคายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ หลังจากที่เขาเพิ่งผ่านสมรภูมิสวาทบนเตียงอันหนักหน่วงกับสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็น ลูกสะใภ้ของตนเอง"แต่งกายให้เรียบร้อยเสีย"ท่านแม่ทัพเอ่ยกำชับด้วยเสียงต่ำพร่ากับ หรงเฟย ผู้เป็นเจ้าของเรือนร่างเย้ายวนในอ้อมกอด ใบหน้าของนางในยามนี้ซับสีเลือดและหอบถี่จากการร่วมรักที่มิอาจเรียกได้ว่าถูกต้องตามทำนองคลองธรรม นางลอบสังเกตเรือนร่างของพ่อสามีอย่างไม่ ระอายใจ ทั้งที่ในห้องถัดไปนั้น ม่อหยวนฉีผู้เป็นสามีของนางกลับนอนเป็นผักปลา สิ้นสภาพติดเตียงอย่างน่าเวทนา"ม่อหรานมาอย่างนั้นหรือเจ้าคะ..."นางเอ่ยชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไปด้วยแรงอารมณ์และเสน่ห์ที่เปี่ยมล้น แววตาที่จ้องมองไปที่ประตูสะท้อนความมักมากราวกับต้องการจะรวบยอดบุรุษทุกระดับชั้นในตระกูลม่อมาไว้ใต้ร่างของนางให้สิ้น แม่ทัพม่อคังเซิ่งมิได้ตอบคำ แต่นัยน์ตาที่กร้านโลกกลับจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง"ข้ารู้นะว่าในใจเจ้ากำลังเพ้อฝันถึงสิ่งใด"หรงเฟยมิได้