Lahat ng Kabanata ng ปรารถนารักสุดท้าย (Falling In Love) : Kabanata 61 - Kabanata 70

เอ๋? ปวดหัวงั้นเหรอจนป่านนี้เขาน่าจะหายแล้วนี่ สายธารไม่นึกสงสัยอะไรมากมายเพราะเป็นห่วงทางนั้นมากกว่าจึงขึ้นไปดูสักหน่อย พอมาถึงประตู กดกริ่งเรียกแล้วรอไม่กี่อึดใจ นทีก็เปิดให้เข้าไปสามสี่วันมานี้เขาทำงานอยู่ในห้อง มีผู้ช่วยคอยนำเอกสารสำคัญมาให้เซ็นสามเวลาหลังอาหาร ทั้งที่เจ็บป่วยก็ไม่อาจวางมือจากบริษัทได้ นี่ก็คือหน้าที่ผู้สืบทอดอันหนักอึ้ง พี่ชายก็ประสบเหตุการณ์คล้ายกัน เธอจึงเข้าใจว่าช่วงเปลี่ยนถ่ายอำนาจนั้นยุ่งยากพอสมควร“ปวดหัวเหรอคะ อาการเป็นยังไง หรือว่ากลับมาป่วยอีกแล้ว”สายธารคลำหน้าผากของชายหนุ่ม พบว่าอุณหภูมิของเขาเป็นหนึ่งเดียวกับสภาพอากาศโดยรอบก็ฉงน อุ่นๆ ค่อนไปทางเย็นเล็กน้อย เท่าที่ดูก็ไม่น่าจะมีไข้นี่“ยังไม่ได้กินข้าวเย็น”“ยังไม่ได้กินเหรอคะ รอแป้บนะ เดี๋ยวหนูไปทำอะไรให้กิน หรือว่าจะสั่งมาดีคะ”“แล้วแต่เธอ”นทีไม่ได้อธิบายว่าอาการปวดหัวของเขามีความเป็นมาอย่างไร พอบอกว่ายังไม่ได้กินข้าว สายธารก็ตรงไปยังห้องครัวทันที หยิบนั่นจับนี่ออกมาจนได้เมนูไข่เจียวกับข้าวสวยร้อนกรุ่น อีกเมนูคือแกงจืดหมูสับน้ำซุปสีทอง หน้าตาน่ารับประทานทีเดียว“กินข้าวค่ะจะได้กินยา ถ้าพี่ยังปวดหั

เสียงอาจารย์หมอตำหนิเมื่อมองรอยเย็บไม่สละสลวยของนิสิตแพทย์คนเก่ง สายธารเหม่อคิดเรื่อยเปื่อยทั้งวัน พอมาช่วยงานที่โรงพยาบาลตอนเย็นก็ไม่วายเลินเล่อจนทำผิดไป“ขอโทษค่ะอาจารย์ หนูจะระวังให้มากขึ้นค่ะ”“อืม เย็บแบบนี้ก็ไม่เป็นหรอก แต่ปกติคุณทำได้เป็นระเบียบกว่านี้ เรื่องไม่สบายใจอื่นควรขจัดออกไปก่อน ตรงหน้าคือผู้ป่วย เคสเบาหรือหนักก็ไม่ควรประมาท”สายธารรับปากแล้วสอยเข็มปิดปากแผลให้ผู้บาดเจ็บต่อจนเสร็จ จากนั้นคิวถัดมาเป็นเด็กหญิงตัวเล็กหัวแตกเหวอะกำลังร้องไห้ทรมาน อายุเพียงห้าหกขวบ เกิดอุบัติเหตุแบบไหนถึงได้เลือดอาบขนาดนี้ขั้นแรกเธอฉีดยาชาบรรเทาความเจ็บให้คนน้ำตานองหน้าก่อน พอล้างฆ่าเชื้อทำการซับเลือดออกจนเห็นปากแผลจึงลงมือเย็บอย่างเบามือที่สุด“เห็นไหมเสร็จแล้ว ไม่เจ็บเลยเนอะคนเก่ง”“จะ…เจ็บ” เด็กหญิงสะอึกสะอื้น ทว่าไม่ได้ร้องไห้จ้าเหมือนสิบนาทีก่อน ยาชาช่วยให้คนสงบลงมากทีเดียว“เจ็บน้อยลงแล้วใช่ไหมล่ะ พี่มีขนมให้คนเก่งด้วยนะ ไหนบอกมาซิว่าไปเล่นซนยังไงให้มาหาหมอได้”เด็กน้อยคล้ายหวาดผวาขึ้นมาในที เหมือนไม่ใช่เรื่องราวที่อยากนึกถึงนัก สายธารใช้จิตวิทยาเด็กมาตะล่อมกล่อมชวนคนคุย เกือบจะได้รู

นิ้วมือเล็กจิ้มปิดประตูลิฟต์รัวๆ หากแต่ลืมกดชั้นที่พักจึงไม่ขยับไปไหน เธอเอาแต่ถอนหายใจโล่งอก พอมีเสียงเตือนประตูเปิดก็เดินขึ้นก้าวหนึ่งจะออกไป ทว่าได้ประจันหน้ากับชายหนุ่มสวมชุดสูทสะท้อนความเรียบหรูของอามานีทั้งตัวแทนนทีก้าวเข้ามายืนอยู่ด้านข้าง สายธารคิดว่าหมวกกับแว่นตาปกปิดตัวตนได้จึงไม่กล่าวทักทาย เอาแต่ก้มหน้างุดแล้วยื่นนิ้วไปกดชั้นที่พัก ทำราวกับไม่รู้จักกัน คนตัวสูงกว่าเหล่ตามองเด็กสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หลายวันมานี้ไม่ขึ้นไปเซ้าซี้ สงสัยรู้ตัวแล้วว่าน่ารำคาญ“เป็นอะไร” เขาถามขึ้นมาเมื่อพบความไม่ปกติ“พี่ถามไม่ได้ยินเหรอ”สายธารยอมตายแต่ไม่ยอมให้เขาเห็นสภาพตอนขี้เหร่เด็ดขาด เธอเลือกที่จะไม่ตอบ แสร้งเฉไฉปลอมตัวเป็นคนอื่นแล้วก้าวออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิดกลับไม่คาดว่านทีจะตามมาดึงแขน ด้วยแรงอันน้อยนิดของเขา เพียงกระตุกรั้งเบาๆ คนตัวเล็กก็พลิกหมุนกะทันหัน แว่นสีดำอันใหญ่ล่วงลงพื้น เผยให้เห็นผ้าพันแผลปิดเบ้าตาข้างหนึ่งเอาไว้“อ้าว!พี่นทีหรอกเหรอคะ เมื่อกี้หนูไม่เห็น” เห็นเต็มตาแต่ตีหน้าซื่อทำไม่รู้ไม่ชี้ไว้ก่อน สายธารรีบหันไปทางอื่น ถามเขาด้วยน้ำเสียงสดใส “มีอะไรเหรอคะ หรือ

เช้าตรู่ ละอองแสงแดดกระทบผ้าม่าน เกิดเป็นเงาสะท้อนอาบไล้ห้องกว้างให้อบอุ่น บนเตียงนอนผ้าปูสีขาวสะอาด สายธารใต้ผ้าห่มบุนวมตื่นขึ้นมา ขยี้ดวงสะลึมสะลือแล้วมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งขณะนี้กำลังเป่ารดลมหายใจอุ่นกระทบผิวแก้มของเธอเท่าที่จำได้เหมือนว่าเมื่อคืนจะถูกปลุกกะทันหัน สติในตอนนั้นไม่แจ่มชัดนัก เปิดประตูให้เขาเข้ามาก็กลับขึ้นเตียงนอนต่อ ส่วนรายละเอียดอื่นความจำสะเปะสะปะ ลืมตาอีกทีก็เช้าแล้วอู้วหู้ว!โอ้มายก็อด!โอ้พ่อจ๋าแม่จ๋าเด็กชายนทีเวลาหลับน่ารักน่าชังอะไรอย่างนี้ ขนตาทั้งยาวทั้งหนา คิ้วดกดำขลับรับกับเส้นผมสีเดียวกัน จมูกคมโด่งผสมผสานเข้ากันดีกับใบหน้าโครงเด่น ริมฝีปากชมพูอ่อนชวนชิม รูปลักษณ์เย้ายวนเหมือนผลไม้ต้องห้ามในสวมอีเดน ไม่แปลกใจเลยที่หญิงสาวมากมายจะต้านทานเสน่ห์เหลือร้ายนี้ไม่ไหว แม้แต่ตัวเธอยังลุ่มหลงจนหน้ามืดตามัวสาวน้อยพลิกตัวนอนคว่ำยันมือเท้าคาง ตาข้างเดียวสำรวจลูกรักจอมมารจนพอใจจึงใช้นิ้วจิ้มลงบนผิวหน้าของเขา จิ้มหนึ่งที จิ้มสองที หว่างคิ้วเส้นโค้งสวยพลันขมวดย่นเข้าหากันจากนั้นสายธารลองจิ้มแก้มตัวเอง เมื่อพบว่าความนุ่มไม่ต่างกันเลยก็แอบตกใจ อายุห่างกันหกปี นทีดูแล

เสียงฝ่ามือตีเนื้อเน้นๆ บะหมี่ถึงกับชักสีหน้าเดือดดาล ไอ้บ้านั่นพอเมาก็เรื้อน กล้าดียังไงมาขโมยจูบแรกของเธอ วีวี่ที่โดนตีลูบแขนปอยๆ หันไปกอดสายธารป้องกันตัว“ธารช่วยเค้าด้วยนะ ยัยหมี่จะฆ่าเค้าแล้ว”“อย่าคิดว่าเกาะสายธารแล้วฉันจะไม่ตีแกนะวี ขุดมาล้อได้ทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่ช้ำเลือดช้ำหนองไม่หยุดใช่ไหม”“แง~ ธารจ๋าช่วยด้วย”สองสาวพัวพันกันวุ่นวาย จนสายธารยกมือบีบไปที่ขมับอย่างแหนงหน่าย ไม่รู้จะห้ามคนยั่วยุหรือคนโกรธหน้าเขียวก่อน พอกันทั้งคู่เลยเธอตกลงไปร่วมงานปาร์ตี้เพราะถูกวีวี่รบเร้า สุดสัปดาห์อาการน่าจะทุเลาลงไม่มากก็น้อย ไปพักผ่อนหน่อยคงไม่เลวทีเดียว แต่เรื่องนี้ห้ามให้พี่หมอภูวินรู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอดสนุกหลังเลิกเรียนภูวินมารับสายธารไปตรวจที่โรงพยาบาลก่อนกลับคอนโดฯ เขากำชับให้เธอรักษาสุขภาพอย่าโหมอ่านหนังสือนอนดึก จนวางใจจึงขับรถออกไปเวลานี้ประมาณหนึ่งทุ่มแล้ว ยังคงเร็วเกินไปที่นทีจะเลิกงาน ทว่าพอสายธารเห็นรถของเขาขับเข้ามาจอด ก็อมยิ้มแล้วยืนที่หน้าลิฟต์รอขึ้นไปข้างบนพร้อมกัน“พะ…พี่นทีคะ”ชายหนุ่มสีหน้านิ่งเฉย กดลิฟต์แล้วก้าวขาเข้าไป ดวงตาคมลึกหรี่มองคู่หมั้นเด็กโดยไม่แสดงอา