Lahat ng Kabanata ng ปรารถนารักสุดท้าย (Falling In Love) : Kabanata 81 - Kabanata 90

สายธารทำหน้าอึ้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เมื่อกี้เธอได้ยินอะไร ใครเป็นเด็ก? ใครดูแลใคร? นทีไม่กลัวคนเข้าใจผิดเหรอที่พูดแบบนี้อย่าว่าแต่เธอ วีวี่กับบะหมี่ก็ตะลึงจนอ้าปากค้าง นี่เท่ากับเผยสถานะให้คนนอกรู้เป็นครั้งแรกหรือเปล่า แล้วไม่ใช่เธอที่ผิดข้อตกลงก่อนด้วย เห็นกันอยู่ว่าฝ่ายที่ไม่ระวังคือเขาคนเดียวเลยหลังแม่สาวน้อยถูกพาไปต่อหน้าต่อตา บะหมี่ก็ยิ้มแห้งรีบคืนเสื้อกันหนาวให้กับภูวิน และเนื่องจากความสัมพันธ์ของสองสายรหัสสนิทสนมกันมาโดยตลอด พอถูกรุ่นพี่หนุ่มถามสองสาวจึงเล่าให้ฟังหมดเปลือกว่าสายธารกับนทีเป็นอะไรกันภูวินพอเข้าใจเรื่องทั้งหมดก็ไม่ได้แสดงออกมากมาย ยังคงนิ่งเฉยทว่าไม่ค่อยยินดีนักที่หลานรหัสคนโปรดถูกบังคับหมั้นเช่นนี้ เขารู้มาบ้างว่าสายธารแอบชอบนที แต่คงลงเอยกันไม่ราบรื่นเพราะคนๆ นั้นเป็นเสือผู้หญิง ย่อมไม่หยุดอยู่ที่เธอคนเดียวแน่“เมื่อกี้พี่หมอก็อยู่ด้วยนะคะ ไหนจะเพื่อนหนูอีก ทำไมพี่พูดแบบนั้น”ยังไงเธอก็ไม่เข้าใจระบบความคิดของนที เขากลัวคนอื่นรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเรากว่าใคร ที่ผ่านมาไม่เคยหลุดโป๊ะให้จับได้ แล้วเมื่อสักครู่…คนโดนถามมองไปบนถนน ไม่ยี่หระกังวลเ

ลิ้นอุ่นตวัดชิมปลายหัวหยัก ใบหน้ายั่วเย้าออดอ้อนของเด็กสาวประหนึ่งมีมดรังใหญ่รุมกัดเขา ทั้งทรมานทั้งสะเสียว วินาทีนี้ต่อให้พูดสิ่งที่เธออยากได้ยิน นทีก็ไม่สำนึกเสียดายทีหลังแล้ว ข้อแลกเปลี่ยนมันช่างหอมหวานเกินจะต่อต้านไหวสาวน้อยขยับโยกศีรษะให้ยกหนึ่ง รูดรั้งแกนกายจนขยายเป็นเท่าตัวก็คลานขึ้นมาคร่อม ช่วยชายหนุ่มถอดเสื้อออก“ถ้าอยากได้มากกว่านี้ พี่ต้องบอกมาว่าเวลาเห็นหนูอยู่กับผู้ชายคนอื่น พี่รู้สึกยังไง หื้ม?ไม่พูดเหรอคะ”“ยัยเด็กตัวร้าย อย่าท้าทายความอดทนของพี่ อืม”นทีเชิดหน้าหวามไหว ตัวยิ่งเกร็งเมื่อสาวน้อยดูดยอดอกของเขา เธอเลียนแบบวิธีที่เขาทำกับเธอ กระตุ้นจุดไวต่อการสัมผัสทั้งบนและร่างจนเกิดความตึงเครียด ชายหนุ่มเสียวจนหน้ามืด ทว่าไฟกำลังติดคนกลับหยุดมือ ใบหน้าสวยหวานกล่าวประชิดริมฝีปากราวกับเป็นผู้คุมเกม“หนูเห็นพี่อยู่กับผู้หญิงคนอื่น หนูหึงมากๆ แล้วพี่ล่ะคะ รู้สึกเหมือนหนูหรือเปล่า” เธอจูบริมฝีปากหยักอ้อยอิ่ง ขบกัดเขาเบาๆ เป็นเชิงยั่วเย้าสติรับรู้ของนทีอยู่ที่หว่างขาแล้วตอนนี้ พอแม่สาวน้อยไม่ทำให้เสร็จสมก็กอดรั้งเธอไว้ บังคับเกี่ยวแพนตี้ตัวบางไปด้านข้าง จากนั้นกดบั้นเอวคอดกิ่

ช่วงนี้อาจเป็นเพราะยามค่ำคืนมีคนมากวนให้เสียเหงื่อ จบสิ้นกิจกรรมเข้าจังหวะ หัวถึงหมอนก็หลับไปโดยที่ไม่รู้ตัวสมัยเรียนเล่นสนุกไปวันๆ ไม่ได้คิดว่าแรกเริ่มสืบทอดธุรกิจจากพ่อ จะเผชิญแรงกดดันจากหลายฝ่ายถาโถมเข้ามา เขาเป็นมือใหม่ ด้วยคำว่าทายาทและความเป็นผู้นำจึงไม่คิดจะระบายปัญหากับใคร อาศัยกินยาชนิดหนึ่งเป็นประจำต่อเนื่องกว่าสองปี ผลเสียที่ตามมาคือข่มตานอนยากกว่าเดิมที่สายธารวิเคราะห์สุขภาพเมื่อคราวนั้น เขาแปลกใจไม่น้อยเพราะเธอพูดถูกทุกคำ หนึ่งเดือนมานี้เลยเลิกยาแล้วหันมาดื่มเหล้าสักแก้ว ปรากฏว่าพอหมอขี้บ่นเห็นก็เทศนาหนักจนน่าเบื่อ พักหลังมานี้เลยใช้ร่างกายของเธอกับนมอุ่นๆ ทดแทน ไม่คาดว่าผลลัพธ์จะดีกว่าสายธารคลานขึ้นเตียง มอบจูบให้คนหล่อคนดีของเธอ “พรุ่งนี้ที่งานระดมทุนของคุณป้ากิ่ง พี่เอาอะไรไปประมูลคะ”“ทำไม”“หนูรู้ก่อนจะได้เตรียมเงินไปถูกไง”“เธอประมูลไม่ได้หรอก”นทีกางแขนให้สาวน้อยนอนหนุน วางมือกุมก้อนเต้าหู้นุ่มของเธอแล้วยกท่อนขาพาดก่ายเรือนร่างเล็กราวกับเป็นหมอนข้างการกระทำต่างๆ ล้วนหล่อหลอมมาจากความเคยชิน ยิ่งเมื่อสายธารมานอนด้วยทุกวัน ระยะลมหายใจระหว่างพวกเขาก็ขยับเข้าหากันโด

ความรู้สึกเดจาวู คลับคล้ายคลับคลาว่าวิธีการพูดแบบนี้ของเด็กสาวเหมือนจะเคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่ต้องขุดคุ้ยความทรงจำยากเย็นนทีก็นึกได้เมื่อตอนนั้นเธอแก้ต่างให้ไอ้หนุ่มหมอหน้าจืดเป็นพี่ชายที่ดีต่อกัน คราวนี้ให้เขาเป็นพี่ชายที่รู้จัก ระดับความสำคัญเห็นได้ชัดว่าแบ่งแยก อยากรู้เสียจริง ว่าปัจจุบันรวบรวมพี่ชายเข้าคอลเลคชันได้กี่คนแล้ว ไอ้หนุ่มคนนี้ล่ะเป็นพี่ชายสถานะไหน อุตส่าห์ทุ่มทุนเอาตัวเข้ามาช่วยทั้งเธอยังหายไปด้วยตั้งนาน ท่าจะไม่ธรรมดานทีมองเด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับสายธาร เกิดความกระจ่างวาบว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้า หมอนี่ก็คือคนในรูปที่อุ้มเธอว่อนไปทั่วอินเทอร์เน็ต เป็นคนๆ เดียวกับที่เมินเขาแล้วเลือกซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปด้วยในตอนนั้น ออกข่าวด้วยกันไม่พอ ยังตามมาเฝ้าถึงงานระดมทุนของแม่เขา เสน่ห์คู่หมั้นเด็กนี่เหลือล้นเสียจริงแก้วแชมเปญถูกยกจิบอ้อยอิ่ง นทีมองประเมินเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าแวบหนึ่ง กระตุกยกยิ้มอ่อนหางตาเชิดขึ้น คล้ายจะสื่อความนัยบางอย่างหากอยู่ในสถานการณ์อื่นเฟิร์สย่อมไม่คิดใส่ใจ ทว่าเขาเห็นนักธุรกิจรุ่นพี่มองไปยังแม่สาวหน้ากลมหลายต่อหลายครั้ง ด้วยสัญชาตญาณผู้ชายด้วยกัน ภาษากายเหล่

งานเลี้ยงพบปะคนในสังคมไม่ใช่ที่ที่จะให้อิสระด้านการกินเท่าไรนัก เมื่อช่วงเย็นไม่ได้รับประทานอะไรเลยด้วย จิบน้ำผลไม้กับขนมไม่กี่คำ และอีกตั้งสามชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานอน ซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรองท้องคงย่อยทันพอดีสายธารปิดเตายกหม้อบะหมี่มาวางบนโต๊ะ ขณะเป่าให้เส้นหายร้อนเสียงโทรศัพท์พลันดังขึ้น“ฮัลโหล มีอะไร”“ถึงห้องหรือยัง ส่งข้อความไปไม่เห็นอ่าน” ปลายสายมีความเป็นห่วง ปกติจะส่งข้อความหาเธอเท่านั้น ไม่เคยโทรคุยเลยเพราะไม่อยากรบกวนเสียงสูดเส้นน่าอร่อยดังลอดเข้าไปในสาย ตามมาด้วยเสียงสำลัก “แค่กๆ ถึงแล้วกำลังกินบะหมี่อยู่ โทรมามีอะไร”“คิดถึง”“อย่ากวน”“ทำการบ้านไม่เป็นอ่ะ ช่วยหน่อย”สายธารตอบตกลงแล้วบอกให้เฟิร์สโทรมาอีกครั้งหลังจากกินเสร็จ สิบห้านาทีต่อจากนั้นเด็กสาวกางหนังสือคอลสายวิดีโอสอนการบ้านเด็กหนุ่มอย่างตั้งใจ เขาถามเธอทุกครั้งเมื่อเกิดความเงียบล่วงเลยกระทั่งห้าทุ่มรู้สึกว่าหนังตาไม่ไหวแล้ว สายธารจึงคว้าโทรศัพท์มานอนยืดแขนยืดขาสอนบทสรุปอยู่บนเตียง เปลี่ยนโหมดจากวิดีโอคอลเป็นคุยเสียงธรรมดา กะว่าพูดจบก็จะปิดไฟพักผ่อนคืนนี้นทีน่าจะกลับดึกมาก เธอคงไม่ได้ขึ้นไปนอนด้วย หากแต่ง่วงเกิ