Lahat ng Kabanata ng ปรารถนารักสุดท้าย (Falling In Love) : Kabanata 71 - Kabanata 80

สาวน้อยที่ลงจากรถช้าสุดแบมือสองข้างออกไม่รู้สึกเสียดายสักนิด เธอไม่ชอบเป็นจุดเด่นอยู่แล้ว ดูได้จากการหยิบเอากางเกงยีนส์กับเสื้อครอปสายเดี่ยวสีขาวผูกโบว์บริเวณไหล่มาสวม ทั้งที่แต่งให้สวยได้มากกว่านี้ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอม ข้ออ้างคือกลัวคนมาจีบแล้วคู่หมั้นจะหึงทั้งสามเดินเข้างานเงียบๆ ไม่เอิกเหริก พอวีวี่พาไปสวัสดีเจ้าภาพซึ่งขณะนี้กำลังอำนวยความสะดวกให้แขกคนสำคัญ ภาพที่ชายหนุ่มหญิงสาวสองคนนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวเดียวกัน ทำให้ใบหน้าของสายธารเสียการควบคุมไปชั่วขณะหนึ่ง“ปู่ขา แขกเยอะเหมือนกันนะคะเนี่ย”วีวี่กับบะหมี่เห็นนทีกับน้ำใสนั่งด้วยกัน ความโกรธแทนเพื่อนพุ่งทะยานจนเผลอจิกตาแรง ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ใช่เรื่องที่พวกเธอนึกอยากยุให้สายธารอาละอาดก็จะทำได้ง่ายๆ หากพี่นทีไม่สลด ฝ่ายที่จะเดือดร้อนก็คือพวกเธอ เช่นนั้นวีวี่จึงรีบทักทายปู่รหัสกลบเกลื่อนอารมณ์คุกรุ่น“ไอ้หลานวีมาแล้ว ไม่เจอกันนานนม โตขึ้นเป็นกองเชียวนะ ไงจ๊ะน้องบะหมี่ คิดถึงพี่บ้างหรือเปล่า”บะหมี่ค้อนคว่ำเหลือบตาใส่คนเสียงเจื้อยแจ้ว สามสาวยกมือสวัสดีปกป้องกับรุ่นพี่ปีหกคนอื่นๆ พอหันไปทางนทีก็จำใจต้องมีมารยาททักทายทั้งที่อยากเ

โทรศัพท์สั่นเตือนอยู่ในกระเป๋า ระหว่างฟังหนุ่มๆ เล่าเรื่องน่าสนใจ สายธารล้วงออกมาดูเงียบๆ ครู่หนึ่งเผื่อจะเป็นข้อความสำคัญ ทันทีที่เห็นตัวอักษรเอ็นเด่นหราบนหน้าจอ สาวน้อยตาเดียวเลิกคิ้วสูงนึกถึงใครบางคน แต่ไม่ค่อยอยากเชื่อนักเพราะเวลานี้ไม่มีเหตุผลเลยที่เขาจะส่งข้อความมาหา“ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ฝากดูสองคนนั้นด้วย”“ไปคนเดียวเหรอครับ” คนที่ถามคือมังกรเขานั่งอยู่ฝั่งทางซ้าย ส่วนเฟิร์สนั่งอยู่ฝั่งทางขวา สองสายรหัสคอยวางท่าข่มขวัญไม่ให้ผู้ชายอื่นเข้าใกล้สายธาร เธอไม่ได้เมามากแต่ก็น่าเป็นห่วงเพราะอาการบาดเจ็บยังไม่หายดี“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่กลับมา”สายธารบอกกล่าวจบก็เดินออกไป ปลดล็อกอ่านข้อความคนเดียว ใบหน้ายิ่งฉงนกว่าเดิม ห้องทางฝั่งซ้ายขึ้นบันไดมาอย่างนั้นเหรอ เจ้าของบ้านไม่ได้จัดส่วนนั้นให้แขกเข้าไปยุ่งนี่เด็กสาวมองป้ายเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกซึ่งมีลูกศรกำกับชี้ไปทางขวา บอกว่าสระว่ายน้ำและสุขาบนชั้นสองอยู่ตรงนั้น ส่วนทางซ้ายไม่ทราบแน่ชัดว่าหลังประตูมีอะไรรออยู่อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจสายธารรีบก้าวไปยังบานประตู หมุนลูกบิดแล้วแทรกตัวผ่านช่องว่างเข้าด้านใน หันมองอีกทีก็พบว่ามีกลุ่มก้อนสี

คนที่ได้ล่วงรู้ความลับต่างสะพรึงจุกแน่นคับอก แตกต่างจากชายหนุ่มผู้ก่อเรื่องให้พบเห็นสิ้นเชิง นทีเดินออกจากงานไปพลางผิวปากอารมณ์ดี ระหว่างทางมีหญิงสาวส่งเสียงทักทายไม่ขาด แต่เขาก็ไม่ได้หยุดคุยเล่นกับพวกเธอ เพียงส่งยิ้มชวนขาอ่อนระทวยแล้วมุ่งไปยังรถยนต์คันหรูซึ่งจอดอยู่ด้านนอกรั้วขณะยืนรออยู่แถวนั้นก็มีคนๆ หนึ่งตามออกมา พอหล่อนส่งเสียง นทีก็หันไปมองทว่าไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ“พี่นทีอยู่นี่เอง คือว่ายัยน้ำใสเมาแล้วค่ะ แยมเองก็ขับรถไม่ไหว พี่นทีไปส่งพวกเราหน่อยได้ไหมคะ”“เมา?” นทีทวนคำจากนั้นล้วงโทรศัพท์มากดเร็วๆ ครู่หนึ่ง นี่เป็นโอกาสให้เขาเผด็จศึกแม่สาวงานยากก็จริง แต่วันนี้พอแล้ว เขากินไปรอบหนึ่งจึงไม่ค่อยอยากเท่าไรก็เลยเรียกรถมารับพวกเธอแทน จ่ายเงินให้เสร็จสรรพจะได้ไม่ต้องวนหลายรอบ“เรียกรถให้แล้ว อีกสิบนาทีคงมา ไม่ว่าง”“คะ? ...ออค่ะ ที่ไม่ว่างเพราะพี่นทีจะไปต่อกับรุ่นพี่คณะแยมหรือเปล่าคะ”“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”เขามีความอดทนกับคนที่ไม่ได้เป็นอะไรกันน้อยมาก เพียงแค่โดนจับนมครั้งเดียวหล่อนก็คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ถามเรื่องส่วนตัวเหรอ ให้ตายสิ คนแบบนี้น่าหงุดหงิดชะมัดนทีไม่คุยให้มากความ แยมส้

สายธารยิ้มบางแล้วเดินเข้าไปในห้องล้างแผล ในใจบังเกิดความคิดชั่วร้าย อย่างเช่นว่าใช้เส้นสายตัวเองไม่รับน้ำใสเข้ามาทำงานถ้าเธอตัดสินใจลงมือเพียงแค่คำเดียวก็ขจัดปัญหารบกวนออกไปได้ ทว่ามันไม่ถูกต้อง ผู้หญิงคนนั้นทำงานหนักทั้งกลางวันกลางคืนเพื่อเลี้ยงดูส่งเสียตัวเองเรียน ในอนาคตจะต้องเป็นหมอที่เก่งกาจช่วยเหลือผู้คนมากมาย หากเพราะความหึงหวงทำลายว่าที่หมอดีๆ ไป เธอคงไม่สบายใจแน่“เฮ้อ!ช่างเถอะ ก็แค่มาทำงานที่โรงพยาบาลเอง เราไม่ไปยุ่งกับเขา เขาก็ไม่ยุ่งกับเรา เลิกคิดนะสายธาร”วันหยุดเพียงพริบตาเดียว เปิดเรียนก็เข้าสู่ช่วงฝึกซ้อมประกวดดาวเดือนคณะ รวมไปถึงกิจกรรมช่วงซัมเมอร์สำหรับนักศึกษาปีหนึ่ง ลานใต้ตึกมีเสียงอึกทึกของกลองและนักศึกษาสายวิทยาศาสตร์สุขภาพล้อมวงเต้นสนุกเฮฮาส่วนห้องว่างบนชั้นสองใกล้เคียงกัน เนื่องจากไม่ใช่ช่วงสอบโต๊ะเก้าอี้ที่ไม่ถูกใช้งานจึงโดนคุณแม่บ้านขยับไปรวมกันยังมุมหนึ่ง ห้องทั้งห้องสีขาวโล่ง สายธารกับเพื่อนจึงเห็นถนัดว่าปีนี้ตัวแทนคณะบุคลิกภาพเป็นยังไงน้ำใสตัวแทนประกวดดาวมหาวิทยาลัยฝึกซ้อมผ่านฉลุย ส่วนเฟิร์สไม่ต่างจากจับปูใส่กระด้งนักสายธารบอกให้เขาเดิน เขาก็เดิน แต่ติ

เธอเพียงเปิดอ่าน แต่ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าชายหนุ่มต้องการจะสื่ออะไรจึงไม่ได้ตอบกลับ ปิดโทรศัพท์ดังเดิมแล้วเพลิดเพลินกับบทเพลงรักอกหักที่แว่วมาต่อไปประมาณหนึ่งชั่วโมงให้หลังก็กลับคอนโดฯ จัดขนมที่ยังไม่ได้กินเข้าตู้เย็น ทำกิจวัตรประจำวันอาบน้ำบำรุงผิวครบหมดก็มานั่งอ่านหนังสือ ต้องใช้สมาธิมากทีเดียว ไม่อย่างนั้นอาจความคิดฟุ้งซ่านจนไม่รู้เรื่องสายธารนั่งพลิกหน้าหนังสือเรื่อยเปื่อยพักใหญ่ พอหยิบโทรศัพท์มาดูก็พบว่าตอนนี้ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว ผ่านมาสามชั่วโมงไม่ได้พักสายตาเลย รู้สึกล้าเอามากๆเธอหาวหวอดใหญ่บิดขี้เกียจแล้วเดินไปห้องครัวเพื่อหาเครื่องดื่มช่วยให้หลับสบาย เจอน้ำเต้าหู้อุ่นที่ซื้อมาจากตลาดพอดีก็กัดก้นดูดจนเกลี้ยง เนื่องจากไม่ใส่น้ำตาลจึงไม่ต้องกังวลว่าจะน้ำหนักขึ้น สายธารดื่มหมดแล้วก็มองน้ำเต้าหู้อีกถุงอย่างลังเล ให้กรอกลงไปอีกคงไม่ไหว ถ้าเอาไปให้เขา เจ้าตัวจะนอนหรือยังนะ“เอาไปให้ หรือว่าไม่เอาไปให้ เฮ้อ…น้อยใจจะตายแต่ก็ยังตามจีบเขาสม่ำเสมอ เรานี่ไม่หลาบจำเอาเสียเลย”ถกเถียงกับตัวเองสักพักเด็กสาวก็ตัดสินใจหิ้วถุงน้ำเต้าหู้ออกจากห้อง พอขึ้นไปถึงชั้นสูงสุดของคอนโดฯ กลับไม่กล้ากดกริ่