All Chapters of BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

"อีกไม่กี่วันฉันต้องบินไปทำงานที่อังกฤษ ไปสองอาทิตย์หรืออาจจะนานกว่านั้นเธออยากไปด้วยกันไหม"โนอาห์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่ทั้งสามกำลังนั่งทานอาหารเช้า "ไปค่ะ""ไม่ค่ะ"สองสาวตอบออกมาอย่างพร้อมเพรียงด้วยคำตอบที่แตกต่างกันออกไป เมเบลก้มหน้ามองอาหารในจานของตัวเองก่อนจะตักเข้าปากทานอย่างเงียบ ๆ ไม่สนใจว่าชายหนุ่มจะมองเธอด้วยสายตายังไง"นายใหญ่ให้โซเฟียไปด้วยได้ไหมคะ""เธอ อยากไปเหรอ""ค่ะ อยากไป""แล้วเธอล่ะเมเบล อยากไปเที่ยวด้วยไหม""ฉันตอบนายไปแล้ว"เธอไม่อยากไปเที่ยวที่ไหน อยากใช้ชีวิตอยู่ในห้องอยู่เงียบ ๆ แค่เพียงคนเดียว และอีกอย่างตอนนี้ดูเหมือนว่าอาการของกวินจะเริ่มฟื้นตัวดีขึ้นหลังจากปรับเปลี่ยนยาตัวใหม่ตามข่าวที่ทางโรงพยาบาลแจ้งเธอมา'เธอใกล้จะหลุดพ้นจากพันธนาการในอีกไม่ช้า'"ทำไมไม่ไปเที่ยวด้วยกันล่ะ ไปหลาย ๆ คนสนุกดีออกนะเบล""เบลไม่ชอบเที่ยวค่ะพี่โซเฟีย ชอบอยู่กับตัวเองมากกว่า ไม่ชอบเดินทางไปเที่ยวไกล ๆ แต่ถ้าพี่โซเฟียชอบดูงานจบนายก็พาพี่โซเฟียไปเที่ยวด้วยกันสิโนอาห์"เคร้ง"มาคุยกันหน่อยเมเบล"ชายหนุ่มวางช้อนกระแทกจานอาหารจนเกิดเสียงดัง ถ้อยคำพูดจาของเมเบลนั้นทำให้เขาหมดความอดทนจ

บรรยากาศภายในห้องทำงานบนตึกสูงใหญ่ใจกลางเมืองลอนดอน เต็มไปด้วยความแรงกดดันและความตึงเครียดติดต่อกันหลายวัน นับตั้งแต่โนอาห์ก้าวขามาเยือนสถานที่แห่งนี้ก็ว่าได้ ฟู่ควันสีขาวลอยฟุ้งกระจายหลังจากชายหนุ่มใช้บุหรี่เพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ในใจของเขาในตอนนี้ ทันทีเมื่อลูคัสเปิดประตูห้องทำงานก้าวขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่นัยน์ตาแอบแฝงไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นยากจะอธิบายออกมาได้ แต่มีหรือที่โนอาห์จะไม่สัมผัสถึงได้ความรู้สึกเหล่านั้น"เหมือนเดิมสินะ""ครับ"ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะยกบุหรี่อีกมวนขึ้นมาจุดสูบพ่นควันสีขาวลอยเข้าสู่ในอากาศ"กูควรจะทำยังไงกับคนที่เลี้ยงไม่เชื่องดี""...""จับล่าม หรือ ขังในกรงไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันดีไหม""นายครับ""มึงก็รู้ว่ากูเกลียดการโกหก แต่เธอก็ยังโกหกกู"ชายหนุ่มจัดการขยี้มวลบุหรี่ลงบนจาน สายตาเฉี่ยวคมตวัดมองรูปถ่ายหลายสิบใบที่ลูคัสพรินต์ออกมาให้ภาพถ่ายทุกการกระทำของเมเบล ตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวขาออกจากห้องเดินทางไปยังโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ซึ่งเธอทำแบบนี้ตลอดทุกวันตั้งแต่ที่เขาออกเดินทางมาทำงานที่นี่'อยู่ที่บ้าน กำลังดูหนังอยู่ กำลังหาอะไรทาน'ค

'ทางเราขอแสดงความยินดีกับคุณโนอาห์ด้วยนะครับ สำหรับการชนะประมูลที่ดินในค่ำคืนนี้ ด้วยยอดประมูลที่สูงกว่าใคร''หนึ่งพันเจ็ดร้อยล้านบาท ที่ดินผืนนี้ตกเป็นของคุณโนอาห์ครับ'แปะ แปะ แปะเสียงปรบมือของแขกที่มาร่วมงานดังกระหึ่มทันทีเมื่อพิธีกรกล่าวแสดงความยินดีกับคนที่สามารถประมูลที่ดินผืนนี้ไปได้สายตาของโนอาห์ตวัดหันไปมองบิดาและน้องชายต่างมารดาด้วยความสะใจ ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยสีหน้ามีความยินดี ท่ามกลางสายตาที่แสดงออกมาถึงความเจ็บใจของสองพ่อลูกที่ยืนอยู่ด้านล่าง "มัันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ไหนคนของแกบอกว่าโนอาห์ใส่ราคาประมูลไม่ถึงหนึ่งพันล้านไง แล้วทำไม...""ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"ฟาโรห์ก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของบิดาที่มองมาอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะรีบล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายหาใครบางคนที่เขาส่งไปสอดแนบสืบหาความลับของอีกฝ่าย"รับสิวะ ตายห่าไปแล้วหรือไง"ฟาโรห์อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา การกระทำทุกอย่างของสองพ่อลูกตกอยู่ในสายตาของลูคัสและโนอาห์ทั้งหมด"ทำไมไม่รับสายวะ""แกพลาดแล้วรู้ไหม"ชายวัยกลางคนใจสั่นแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ตอนนี้ลูกชายคนโตที่เขาไม่ต้องการสามารถปีนขึ้นไปอยู่เหนือกว่าอำ

ชีวิตที่ไม่มีพันธะ เธอได้รับอิสระหลุดพ้นจากพันธนาการที่ผูกมัดมานานหลายปี ความรู้สึกที่ไม่ต้องคอยมาตามรับผิดชอบชีวิตใครทำให้เธอรู้สึกหายใจโล่งทันทีหลังจากที่ได้ทำบุญกรวจน้ำให้กับเจ้ากรรมนายเวรหน้าที่และภาระของเธอหมดไปทันทีหลังจากที่กวินฟื้นตื่นขึ้นมา เธอขีดเส้นตายเอาไว้แล้วว่าทันทีเมื่อเขาฟื้นตื่นขึ้นมาบุญคุณที่เขาเคยช่วยเธอไว้เป็นการหายขาดกัน'เขาช่วยให้เธอรอดจากความตาย เธอช่วยให้เขาหายจากการเป็นเจ้าชายนิทรา'ริมฝีปากสวยของเมเบลยิ้มบาง ๆ ออกมา สิ่งที่หนักอึ้งอยู่ภายในใจมาตลอดหลายปีบัดนี้ถูกยกออกไป เหลือเพียงสิ่งเดียวที่เธอยังตัดขาดมันไม่ได้ นั่นก็คือพันธะที่ผู้ชายอีกคนได้ผูกมัดเธอเอาไว้'รอเขากลับมาเมื่อไหร่ คงถึงเวลาที่เธอจะต้องปลดโซ่อีกเส้นที่พันธนาการขาออกไปให้ได้'เมเบลก้มมองไปยังสร้อยข้อเท้าที่โนอาห์เป็นคนใส่ให้ด้วยหัวใจที่เต้นสั่นระรัว ความหวาดกลัวค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาในใจด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งที่ตัวของเขาไม่ได้อยู่เมืองไทยแต่ทำไมเธอถึงได้รู้สึกถึงกลิ่นไอของความอันตรายยังไงก็ไม่รู้'คงไม่มีอะไรหรอก เธอคงจะคิดมากไป ตอนนี้เขาคงมีความสุขอยู่กับผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่อังกฤษน

'ถ้าอยากจะไป ก็ไปได้เลยนะเพราะฉันก็ไม่อยากที่จะให้เธอต้องมาทนลำบากใจอยู่ข้างกายฉันในสถานะผู้หญิงที่ฉันเป็นคนซื้อมาแล้วเหมือนกัน'คำพูดชองชายหนุ่มนั้นยังคงลอยวนเวียนอยู่ในสมองของเมเบลทันทีเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมา แววตาคู่สวยดูอ่อนล้าหันไปมองใบหน้าของชายหนุ่มซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายของเธอภายในห้องนอน'ไหนบอกว่าไม่อยากให้เธอเดินออกไปจากชีวิตของเขาไง แล้วทำไมเมืื่อคืนเขาถึงได้พูดแบบนั้นออกมา'ความสับสนแทรกซึมเข้ามาภายในใจทำให้เมเบลไม่รู้ว่าเธอควรจะตัดสินใจยังไงดี โซ่เหล็กเส้นใหญ่หนาที่เขาใช้คล้องคอเอาไว้เมื่อตอนนั้นถูกปลดพันธนาการออกไปหลังจากกิจกรรมเข้าจังหวะรอบสุดท้ายของเขาและเธอจบลงครืด ครืด ครืดเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดึงสติของเมเบลให้กลับมา เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้ามากดรับสายแม้ร่างกายจะรู้สึกหนักหน่วงแทบจะขยับไปไหนมาไหนไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาคิ้วทั้งสองข้างของเมเบลก็ขมวดเข้าหาด้วยความสงสัยว่สอีกฝ่ายโทรมาหาเธอทำไม'หมอนิพล'"สวัสดีค่ะ"เมเบลเอ่ยเสียงแผ่ว เหลือบสายตามองหน้าชายหนุ่มที่ยังคงนอนหลับไม่ตื่นขึ้นมา"สวัสดีครับคุณเมเบล""ค่ะคุ