All Chapters of BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

เปลือกตาสวยขยับเปิดในช่วงเช้าของวันต่อมา สิ่งแรกที่เธอได้เห็นหลังจากลืมตานั่นก็คือใบหน้าขาวใสดูสะอาดตาราวกับเด็กน้อยของชายหนุ่มซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่ตรงหน้าคิ้วเข้มดูดกหนา จมูกโด่งเป็นสัน ผิวพรรณขาวผ่องใสดูสะอาดตาไม่ต่างอะไรกับผิวกายของผู้หญิง ริมฝีปากได้รูปสีธรรมชาตินั้นเป็นสิ่งแรกที่เมเบลยังนึกอิจฉา ไม่ว่าจะกวาดสายตามองตรงส่วนไหนบนใบหน้าของโนอาห์เธอยังไม่เห็นจุดที่เรียกว่า'ด้อยค่า'ปรากฏอยู่บนใบหน้าของผู้ชายคนนี้และยิ่งเขาไว้ทรงผมที่ดูกี่ทีก็ไม่ต่างอะไรกับบอยแบนด์เกาหลี ทรงหล่อใสสไตล์เกาหลีที่ใครต่อใครก็หมายปองแบบนี้ เสียอย่างเดียวที่เขาเป็นผู้ชายบ้าอำนาจ อีกทั้งยังบ้ากามอีกด้วย เพียงชั่ววูบเมเบลนึกอยากจะยื่นฝ่ามือไปสัมผัสใบหน้า แต่ทว่าอีกฝ่ายดันลืมตาขึ้นมาเสียก่อน ตอนนี้เธอทำได้เพียงแต่นอนลืมตาจ้องหน้าอีกฝ่าย ตรงบริเวณหน้าท้องสัมผัสได้ถึงท่อนแขนใหญ่ที่วางพาดเอาไว้และเขาคงจะนอนกอดเธอแบบนี้มาตลอดทั้งคืน"ตื่นนานแล้วเหรอ""อืม""หิวหรือยัง""ยังไม่หิว แต่อยากอาบน้ำ"เธอพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเพื่อแสดงอาการมีพิรุธให้เขาจับได้ว่าเธอลืมตาตื่นขึ้นมาจ้องมองหน้าของเขานานอยู่หลายนา

เปลือกตาที่หนักอึ้ง และอาการปวดศีรษะทันทีเมื่อเธอพยายามเปิดเปลือกตา คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากับอาการหน่วงบริเวณศีรษะจนต้องหลับตาตั้งสติอีกครั้ง"ปวดหัวเหรอ"เสียงคุ้นเคยที่ดังอยู่ไม่ไกลดึงสติของเมเบลให้กลับมา เธอเงยหน้าลืมตาหันหน้าไปมองยังต้นตอของเสียงนั้นโดยทันที"ลุกขึ้นมาสิ จะได้ทานข้าวทานยา"ใบหน้าของเขาไม่แสดงท่าทีอะไร แต่ในขณะเดียวกันเมเบลสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความน่าอึดอัดใจ ในขณะที่อีกฝ่ายนั่งไขว้ขาสูบบุหรี่ด้วยท่าทีสบายฟู่ควันสีขาวที่ลอยเข้าไปในเหนือชั้นบรรยากาศก่อนที่มันจะเลือนหายไป ทำเอาคนมองอย่างเธอรับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากอะไรบางอย่าง"เป็นอะไรไปล่ะ หรือว่ายังอยากดื่มต่อจากเมื่อวาน""ปะ...เปล่า"เธอบอกเขาเสียงสั่น พยายามประคองตัวลุกขึ้นนั่ง สายตาหวาดหวั่นมองไปยังร่างที่สวมเพียงแค่กางเกงยีนตัวหนาท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์รอยสักรูปมังกรให้เธอเห็นได้อย่างเต็มตา"นาย ตื่นนานแล้วเหรอ""อืม"เขายังไม่ได้หลับตานอนเลยต่างหาก"หิวหรือยัง ลุกขึ้นมาสิ จะได้ไปทานข้าว""ฉันยังไม่หิว"ตอนนี้เมเบลไม่กล้าที่จะเงยหน้าสบตาเขาความรู้สึกตอนนี้มันแปลกไป เธอสัมผัสได้ถึงรังสีอันตรายที่แผ่กระ

ปัง"กลับมาแล้วเหรอ"เสียงทักทายที่ดังขึ้นทำให้เมเบลที่พึ่งจะเดินทางกลับมาถึงห้องพักสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ ก่อนเธอจะหมุนตัวหันมองไปยังต้นทางของเสียงนั้น"โนอาห์""เป็นอะไร ตกใจอะไรขนาดนั้น"เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูติดตลกก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะเพื่อโฟกัสมองหน้าหญิงสาวได้อย่างถนัดตา"ทำไมกลับซะมืดเลยล่ะ ไหนว่าไปทำธุระไม่นานไง""นายไม่ได้ออกไปทำงานเหรอวันนี้""ไปสิ แต่นี่มันจะทุ่มแล้วนะแม่คุณ จะให้ฉันทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยอย่างนั้น""เปล่า"หญิงสาวถอนหายใจหนักจนได้กลิ่นอายจากแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปในระหว่างทางการขับรถกลับมาที่นี่"มานี่สิ ฉันมีอะไรจะให้"ชายหนุ่มกวักมือเรียก ก่อนจะย้ายมือไปตบลงตำแหน่งโซฟาข้างกาย ซึ่งเมเบลก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายเพราะไม่อยากมีเรื่องทะเลาะกับชายหนุ่ม'วันนี้เธอเหนื่อยมาก มากจริง ๆ '"นายมีอะไรจะให้ฉันอย่างนั้นเหรอ""นั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ขอตัวไปหยิบของก่อน"เมเบลพยักหน้า มองดูชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องด้วยท่าทีอารมณ์ดีครืด ครืด ครืดแสงสว่างวาปที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรของเขา ดึงดูสายตาของเมเบลให้หันไปมอง ลูคัส:จะให้ผมจัดการยังไงดีครับ

ช่วงล่างขยายใหญ่จนคับเป้ากางเกงทำให้โนอาห์รู้สึกนั่งไม่สบายกระวนกระวาย ใบหน้าขาวใสเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำมีเหงื่อซึมตามไรผม"เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ""เปล่า"เขาตอบเธอเสียงสั่น ความทรมานแสดงบนใบหน้าของโนอาห์อย่างชัดเจน"มันแข็ง"พูดจบแล้วก็คว้ามือเธอไปจับตรงส่วนที่มันขยายใหญ่ จนเมเบลรู้สึกตกใจรีบดึงมือกลับหันไปมองยังคนขับรถของเขา"จะบ้าหรือไง เราไม่ได้อยู่กันแค่เพียงสองคนนะ"เมเบลกระซิบให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน "แล้วไง"ชายหนุ่มยื่นมือไปกดปุ่มที่กั้นระหว่างคนขับทำเอาเมเบลต้องรีบหันมามองหน้าเบิกตากว้าง"เธอจำได้ไหมว่าวันนั้นเคยพูดอะไรกับฉันเอาไว้""อะ...อะไร""เธอพูดว่า ไม่ว่าคุณจะต้องการฉัน เมื่อไหร่ ที่ไหนก็ได้ ฉันยอมหมด"เขาปลดกระดุมรูดซิปกางกางเกงลง แก่นกายที่ขยายใหญ่เหยียดตัวตรงทันทีเมื่อถูกชายหนุ่มดึงกางเกงพ้นสะโพกไปกองไว้ตรงหัวเข่า"ทำให้หน่อยสิ ไม่ไหวแล้ว""จะบ้าหรือไง นี่มันในรถนะ""ไม่มีใครเห็นหรอกน่า อีกตั้งนานกว่าจะกลับไปถึง ฉันทนไม่ไหว"ชายหนุ่มยืนมือไปกอบกุมแก่นกาย เพียงแค่ได้สัมผัสลำใหญ่ยาวของเขาก็กระตุกหงึกแทบพ่นน้ำออกมา"ช่วยหน่อยนะ แค่อมก็ได้"สายตาวิงวอนร้องขอนั้นทำให้เม

อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้ามีแสงแรกของวันโผล่พ้นขอบฟ้า แต่เมเบลที่ไม่อาจข่มตาให้นอนหลับลงได้เธอนั่งรอชายหนุ่มภายในห้องรับแขกด้วยความรู้สึกที่หลากหลายหลังจากไม่ได้รับการติดต่อจากเขามาหลายชั่วโมงแกรกเสียงเปิดประตูตึงสติของเธอให้เพ่งมองไปยังด้านหน้า ริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ก้าวขาเข้ามาในห้อง"โนอาห์...พี่โซเฟีย"หญิงสาวรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาโซเฟียในสภาพที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มโดยทันทีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก"เกิดอะไรขึ้นคะ"เมเบลเอ่ยถามเสียงสั่นเมื่อเห็นสภาพของโซเฟียในตอนนี้ ใบหน้าสวยฟกช้ำเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือและคราบเลือดติดเต็มไปหมดทั่วทั้งใบหน้า และไหนจะตามร่างกายและเสื้อผ้าที่มีคราบน้ำสีขาวขุ่นติดแห้งอยู่"ทำไมพี่โซเฟียถึงได้อยู่ในสภาพนี้""อย่าพึ่งถามอะไร พาโซเฟียไปพักในห้องก่อน""ได้ค่ะ"เมเบลรีบเดินไปเปิดประตูห้องนอนอีกห้องให้ชายหนุ่มได้อุ้มร่างไร้สติของโซเฟียไปวางบนเตียงนอน"เดี๋ยวเธอช่วยเช็ดตัวให้โซเฟีย หาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้ด้วยนะฉันสั่งให้ลูคัสเรียกหมอมาแล้วอีกเดี๋ยวก็คงจะถึง""แล้วนายจะไปไหน""จะไปสั่งงานกับลูกน้อง เดี๋ยวมา"เมเบลพยักหน้ารับรู้รีบจัดการเช