All Chapters of ไม่หวนคืน Never again: Chapter 81 - Chapter 90

“ก็ตอนนั้นผมยังไม่มีอิสระทางความคิดของตัวเองเท่าตอนนี้ไง ผมมีเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ ยังเป็นหนุ่มที่ไม่ได้คิดสร้างครอบครัวกับใคร ผมมีเรื่องที่จะต้องทำ แบกความคาดหวังของพ่อแม่ไว้บนบ่า ผมเลยบอกเลิกเธอ และที่สำคัญผมไม่รู้ว่าเธอท้อง ผมคิดว่าผมรับผิดชอบความเป็นอยู่ของเธอดีแล้วตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา จบกันไปก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร แล้วถ้าเป็นตัวคุณเองย้อนกลับไปตอนอายุ 28 คุณคิดเรื่องแต่งงานกับใครแล้วหรือไง”จวินย้อนถาม ส่งผลให้ชวัลดนย์จ้องหน้าเขาด้วยความเงียบไปครู่หนึ่ง คิดย้อนกลับไปในช่วงอายุตอนนั้นของตัวเอง เขามองเห็นภาพตัวเองกำลังปาร์ตี้กับกลุ่มเพื่อนในผับหลายคืนติดต่อกัน มีผู้หญิงเข้าหาไม่ซ้ำหน้า ไม่ว่าจะเป็นดารา นางแบบ คนดังที่จิ้มนิ้วได้เลย เขาเองก็มีช่วงสุดเหวี่ยงของชีวิตตามประสาหนุ่มหล่อบ้านรวย แตกต่างจากจวินแค่ไม่ได้คบใครนานขนาดนั้นความผูกพันก็เลยไม่เกิดขึ้นกับใครชวัลดนย์ไม่อยากวกเข้ามาเรื่องตัวเองจึงตัดบทไปว่า“ผมก็ไม่ได้จะเข้ามาแย่งอะไรของคุณไปหรอกนะคุณจวิน ผมรักและเอ็นดูมันเดย์ก่อนที่คุณจะรู้ว่ามีแกด้วยซ้ำ ผมหวังว่าถ้ามันเดย์รู้จักกับพ่อของแกจริง ๆ คุณจะเป็นพ่อที่ไม่ทำให้ลูกเสียใจ”“แน

มนต์มีนาส่งเสียงทักเพื่อนที่ขึ้นห้องมาก่อนและกำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกระเบียง มุกกันยาที่กำลังครุ่นคิดเรื่องในอดีตจึงหันกลับมายิ้มให้แม่ลูกที่เพิ่งกลับเข้ามาในห้องโดยไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทีวิตกกังวลใด ๆ ออกมา มันคงไม่ใช่อย่างที่คิดหรอก รอยแผลเป็นแบบนั้นใครก็มีได้ทั้งนั้น ชวัลดนย์ดูออกจะเป็นคนดี จิตใจอ่อนโยน หากเขาเป็นคนไม่ดีเพื่อนของเธอก็น่าจะเอะใจบ้างเพราะมนต์มีนาก็รู้จักเขามาเกือบสามปีแล้ว เขาไม่น่าจะเป็นคนที่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นกับผู้หญิงได้ หญิงสาวทอดถอนหายใจ เธอไม่สามารถจดจำรายละเอียดใบหน้าของผู้ชายที่กระทำกับเธอตอนที่เธอถูกมอมยาในครั้งนั้นได้ชัดเจนนัก จนกระทั่งผ่านมาหลายปีก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร บาดแผลนี้เธอควรปิดตายกับมันได้แล้ว อย่าเอามาคิดให้มันทำร้ายตัวเองอีกเลย อีกอย่างผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้มาสนใจใยดีเธอเช่นกันจวินทำตัวเนียนไปร่วมมื้อเย็นกับกลุ่มของมนต์มีนาด้วย มันเดย์ติดพ่อหนักมาก จวินก็อุ้มลูกไม่ยอมวาง หลังอาหารชายหนุ่มพาลูกเดินไปถ่ายรูปตามมุมต่าง ๆ ของโรงแรมที่มีไฟประดับ แล้วแอบกระซิบให้ลูกเรียกแม่ให้เข้ามาถ่ายรูปด้วยกันสามคน ซึ่งเมื่อลูกชายร้องเรียกหญิงสาวก็ไม่อาจปฏิเสธ

เวลาล่วงเลยมาจนมันเดย์อายุครบห้าขวบขึ้นอนุบาลสามมนต์มีนาก็ยังคงไม่มีท่าทางอ่อนไหวต่อการพยายามง้องอนขอคืนดีกับจวินแต่อย่างใด ทุกอย่างดำเนินไปโดยมีกาลเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ธุรกิจของมนต์มีนาและมุกกันยาดำเนินไปได้ด้วยดี จนหญิงสาวต้องเช่าพื้นที่เพิ่มอีกหนึ่งห้องสำหรับเป็นคลังเก็บสินค้าและจ้างคนช่วยแพ็กสินค้าโดยเฉพาะ รวมถึงจ้างคนตัดต่อวิดีโอให้แต่ละคลิปออกมาดูดีมีความเป็นมืออาชีพมากยิ่งขึ้นคืนวันหนึ่ง จวินออกมานั่งดื่มกับเพื่อนที่คลับประจำซึ่งตอนนี้นาน ๆ ครั้งเขาถึงจะออกมาตามที่เพื่อนชวน คืนนี้เป็นการเลี้ยงฉลองสละโสดให้กับเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่ม แต่เกิดมีเรื่องวิวาทระหว่างเพื่อนในกลุ่มของจวินกับกลุ่มนักท่องเที่ยวขาจรเพราะสนใจผู้หญิงคนเดียวกัน เมื่อเคลียร์กันไม่ได้ก็จบลงที่การใช้กำลังตัดสินปัญหาด้วยความที่มึนเมากันทั้งสองฝ่าย ยกเว้นจวินที่ไม่ได้ดื่มมากนักหากก็ถูกลากเข้าไปมีเรื่องด้วยเพราะอยู่ในกลุ่มที่มีปากเสียงกันสุดท้ายก็จบลงแบบที่ทั้งสองฝ่ายถูกเชิญตัวไปสงบสติอารมณ์ที่สถานีตำรวจแล้วเรียกญาติมาประกันตัวออกไป ถ้าใครไม่มีญาติมาช่วยประกันตัว คืนนี้ก็ต้องนอนตากยุงในห้องขังไปก่อน จวินจึงขอความช่

“ผมเป็นคนพาตัวเองเข้าไปในชีวิตพวกเขาเองครับคุณแม่ มี่ไม่เคยมาเรียกร้องเอาอะไรจากผมเลย ผมพยายามเสนออะไรให้ทุกอย่างแต่เธอปฏิเสธหมด ผมถึงต้องแอบซื้อตึกนั่นแล้วทำสัญญากับเพื่อนของเธอแทน เพราะถ้าเธอรู้ เธอไม่มีวันยอมใช้ที่นั่นแน่ ๆ แล้วเพราะคุณแม่พูดว่าเธอตั้งแต่ครั้งนั้นว่าเธอคงตั้งใจเอาลูกมาอ้างเพื่อเรียกร้องเงินทองจากครอบครัวของเรา เธอถึงพูดกับผมตั้งแต่แรกก่อนที่จะอนุญาตให้ผมได้ดูแลลูกว่า เมื่อไรก็ตามที่คุณแม่พูดว่าเธอเรื่องเอาลูกมาอ้างเพื่อเรียกร้องผลประโยชน์จากผมอีก ผมจะไม่ได้เจอลูก แล้วต่อจากนี้เธอก็จะไม่ให้ผมได้เจอลูกอีกเพราะคุณแม่ไปว่าใส่เธอแบบนั้น”“ก็แม่แค่อยากไปดูให้รู้ว่าที่บอกจะไม่เอาลูกมาหาผลประโยชน์มันจะจริงอย่างที่ปากว่ารึเปล่า”เจ้าสัวบรรพตที่ได้ยินเสียงเอะอะจึงเดินเข้ามาฟังด้วย แต่ยังจับใจความไม่ได้มากนักจึงเอ่ยถาม“นี่มันเรื่องอะไรกันคุณหญิง”ลูกชายโคลงศีรษะ หันไปมองหน้าบิดาด้วยแววตาสั่นไหว“คุณแม่ไปอาละวาดมี่ถึงที่ทำงาน ต่อไปนี้ผมคงจะไม่ได้เจอลูกของผมอีกแล้ว เพราะเธอทำข้อตกลงกับผมไว้ว่าถ้าคุณแม่เข้าไปยุ่งกับเธอเมื่อไหร่ เธอจะไม่ให้ผมได้เจอลูกอีกเพราะไม่อยากให้คุณแม่คิดว

หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยสองพ่อลูกก็มานั่งเล่นกันที่มุมของเล่นของมันเดย์ ส่วนมนต์มีนาจัดการจานชามและครัวจนเรียบร้อยก่อนจะมานั่งมองทั้งสองคนอยู่อีกมุมหนึ่ง ตั้งแต่เห็นจวินเล่นอยู่กับลูกที่โรงเรียนหญิงสาวก็ทบทวนเรื่องที่ห้ามจวินมาพบลูกอย่างถี่ถ้วน ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าเธอจะทำในสิ่งที่เป็นความสุขของลูก จึงเอ่ยขึ้นว่า“นี่คุณ...”จวินหันมามองทันทีที่เธอเรียก เพราะคิดว่าเธอคงจะไล่ให้กลับบ้านได้แล้ว สีหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่สลดลงทันที“ต่อจากนี้ฉันอนุญาตให้คุณมาเจอลูกได้เหมือนเดิมนะคะ”ชายหนุ่มเบิกตาโต ริมฝีปากคลี่ยิ้มเต็มที่เมื่อสมองประมวลผลคำพูดที่ไม่คาดว่าจะได้ยินได้ครบถ้วน ดีใจจนแทบจะลุกขึ้นไปกอดเธอ แต่ก็ทำได้เพียงแค่ในความคิดเท่านั้น“จริงเหรอมี่ ขอบคุณมาก ขอบคุณจริง ๆ”“ฉันทำเพื่อลูก อะไรที่เป็นความสุขของลูกฉันก็ยินดี”จวินที่ยิ้มเต็มหน้าหันไปพูดลูกว่า“เดย์ครับ ต่อไปนี้พ่อจะมาหาเดย์ทุกวันเลยนะครับ”“เย่” เด็กชายตะโกนเสียงดังอย่างดีใจพร้อมลุกขึ้นกระโดดกอดคอพ่อทันที จวินจึงอุ้มลูกแล้วหมุนไปรอบ ๆ อย่างมีความสุข“พ่อไม่ต้องไปทำงานที่ไกลมาก ๆ แล้วใช่มั้ยคับ?”จวินทำหน้างงในตอนแรก