บททั้งหมดของ เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง: บทที่ 81 - บทที่ 90

บทที่สอง บุรุษช่วยเหลือเช้าวันใหม่แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านไผ่สลับกับเงาใบไม้ไหวเอนตามสายลม หอเจียวหั่วในยามเช้าช่างอบอุ่นนัก กลิ่นชาเจือจางในม่านอากาศ และเสียงหัวเราะเบา ๆ จากห้องโถงด้านในทำให้บรรยากาศต่างจากหอคณิกาที่ผู้คนมักนึกภาพว่าเต็มไปด้วยการแก่งแย่งริษยาระหว่างสตรีเปลี่ยนไปที่นี่บรรยากาศอบอุ่นเหมือนบ้านหลังหนึ่งคณิกาอันดับหนึ่งและสอง เจี๋ยเหมยกับยวี่ฟางนั่งอยู่ที่มุมโต๊ะกลม กำลังช่วยกันพับกระดาษหอมเป็นรูปดอกเหมยสำหรับตกแต่งมุมแสดงของคืนนี้ ข้างกันนั้นเย่ผิงกำลังฝึกเล่นเครื่องดนตรีด้วยสีหน้ายิ้มละมุน เสียงพิณที่นางบรรเลงราวบทเพลงปลุกเช้าวันนี้ให้สดใสขึ้นกว่าเดิมซุนจางหง มามาแห่งหอผู้มีฝีปากดุเหมือนแม่แก่ ๆ ทว่าการกระทำกลับเหมือนรักลูกสาวในเรือน เดินถือพัดไปมาตรวจดูความเรียบร้อยพลางบ่นงึมงำเรื่องผ้าปูโต๊ะชุดใหม่ที่ช่างเย็บส่งช้า จนใคร ๆ ก็หัวเราะกันทั่วห้องหลิวซือเย่แต่งกายเรียบง่ายในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดี ผมยาวถักเป็นเปียบางส่วนประดับปิ่นไม้ธรรมดา ไม่ฉูดฉาดเหมือนยามแสดง เดินลงบันไดไม้พร้อมพัดในมือและรอยยิ้มบนใบหน้า“วันนี้ช่วงกลางวันจะไม่อยู่ที่หอหรือเจ้าคะแม่นางหลิว”อาเอ้อรีบเดิน

บทที่สี่ เล่นกับไฟแสงอรุณแรกของวันยังไม่ทันสว่างชัดทั่วเมืองเลี่ยงหลิน แต่ภายในลานหลังหอคณิกาเจียวหั่วกลับคึกคักด้วยเสียงขวานผ่าฟืนและเสียงพูดคุยแว่วของคนงานชายอวิ้นมู่ยืนอยู่กลางลาน เสื้อผ้าส่วนบนถูกถอดออกเผยแผ่นอกและกล้ามแขนแน่นตึง หยาดเหงื่อเกาะตามร่างสะท้อนแสงอ่อนจากท้องฟ้าอย่างเงียบงาม มือขวาของเขายกขวานขึ้นก่อนฟันลงบนท่อนฟืนด้วยความแม่นยำ ฟืนแยกออกเป็นสองท่อนอย่างเรียบร้อยใกล้กันนั้นที่ศาลากลางสวนซึ่งตั้งอยู่ใต้ต้นกุ่มใหญ่ หลิวซือเย่กำลังนั่งอยู่ในชุดผ้าไหมบางสีอ่อน เครื่องดนตรีพิณไม้ตั้งอยู่ตรงหน้า มือเรียวข้างหนึ่งเคลื่อนไปบนสาย ขณะที่อีกมือหนึ่งดีดเสียงเพลงใหม่ซึ่งนางจะใช้แสดงในคืนนี้แม้ใบหน้าจะหันไปยังพิณตรงหน้า แต่ดวงตานั้นกลับเหลือบออกไปทางลานฝ่าฟืนอยู่แทบทุกชั่วอึดใจใช่แล้ว วันนี้นางตื่นเช้ากว่าทุกวัน ตั้งใจมานั่งฝึกเพลงใหม่ใกล้ๆ ลานฝ่าฟืนโดยเฉพาะ...ยิ่งเห็นอวิ้นมู่ที่ปกตินิ่งขรึมยามนี้กำลังขะมักเขม้นกับงานกลางแดด หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ ร่างเปลือยครึ่งบนขยับยามออกแรงดึงขวาน นางก็ยิ่งรู้สึกว่าอากาศร้อนขึ้นจนพัดในมือแทบไม่ช่วยอะไร“หุ่นดีไม่เบาเลยนี่...” นางพึมพำเบาๆ

บทที่หก หวั่นไหวอีกแล้วค่ำคืนเดียวกันเสียงพิณดังแว่วแผ่วเบาในห้องโถงใหญ่ของหอคณิกาเจียวหั่ว ค่ำคืนนี้ลูกค้าหลายสิบชีวิตนั่งเรียงรายตามโต๊ะที่ปูด้วยผ้าไหม แสงโคมไฟสะท้อนละอองฝุ่นล่องลอยสร้างบรรยากาศดั่งต้องมนต์ท่ามกลางเสียงเจรจาเบา ๆ และกลิ่นสุราหอมกรุ่น หลิวซือเย่นั่งอยู่บนแท่นไม้เคลือบเงา ผ้าคลุมบางเบาสีอ่อนห่มไหล่ลู่ลงเบา ๆ ปลายนิ้วเรียวเคลื่อนไปตามสายพิณสีมรกต เสียงเครื่องสายร้อยเรียงเป็นท่วงทำนองอ่อนหวาน พาให้บรรยากาศในห้องโถงเงียบสงบในบัดดลแม้นางจะเพิ่งผ่านกิจกรรมหนักหน่วงกับบุรุษกินดุเมื่อช่วงกลางวันมาเกือบสองชั่วยาม ร่างกายยังคงระบมและอ่อนแรง จนนางต้องนอนพักถึงหนึ่งชั่วยามก่อนลุกขึ้นมาเตรียมตัวอีกครั้ง แต่ถึงกระนั้น ใบหน้าของหลิวซือเย่กลับเปี่ยมด้วยความสดชื่นและเปล่งปลั่งราวกับคนมีความรัก อิ่มเอิบทั้งกายใจ“แม่นางหลิวช่างงามนัก...”“เสียงพิณนี้เสนาะหูและหวานกว่าทุกวันยิ่งนัก...”เสียงกระซิบซาบซึ้งดังแว่วมาจากมุมต่าง ๆ ของห้อง พร้อมเสียงปรบมือดังสนั่นยามบทเพลงจบลงหลิวซือเย่ยิ้มบาง โค้งคำนับผู้ชมตามธรรมเนียมก่อนจะลุกขึ้นยืน มามาในชุดงามสง่าก็ตรงเข้ามาหาด้วยใบหน้ายิ้มกว้าง“เ

บทที่แปด ในห้องเสื้อผ้า“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า....”เสียงครางแผ่วของหลิวซือเย่สะท้อนก้องในอกอวิ้นมู่ตับ ตับ ตับเขาเร่งจังหวะการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง ร่างกายสอดประสานถี่รัวและแนบแน่นขึ้นทุกที แรงกระแทกแต่ละครั้งลึกจนแทบฝังลงในกระดูกมือใหญ่ของเขาจับสะโพกนางไว้มั่น รั้งเข้าหาทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าจนสุด เสียงเนื้อกระทบร่างเนียนดังแผ่วแต่ชัดเจนในห้องที่ปิดสนิทหลิวซือเย่เอนหลังแนบโต๊ะ มือเกาะแขนเขาไว้แน่น ร่างบิดเร่าแทบทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาฉ่ำปรือ ริมฝีปากเผยอส่งเสียงครางกระเส่าออกมาทีละคำ“อวิ้นมู่...ข้า...จะไม่ไหวแล้ว...”ตับ ตับ ตับเขากัดฟันแน่น ร่างทั้งร่างตึงเครียด จากนั้นจังหวะสุดท้ายก็กระแทกลงอย่างหนักแน่นก่อนจะปลดปล่อยออกมาทั้งหมด ลึกจนถึงปลายโพรงอุ่นของนาง“อ๊า...”เขากอดร่างนางแน่น กระซิบชิดข้างหูด้วยเสียงพร่าหอบ“ข้า...ขอโทษ ข้าอดไม่ไหวจริง ๆ”หลิวซือเย่หอบหายใจ ร่างสั่นไหวทั้งจากแรงกระแทกและอารมณ์ที่ยังค้างคาแต่ก่อนที่นางจะได้พัก อวิ้นมู่กลับผละออกเพียงครู่เดียว แล้วอุ้มร่างนางขึ้นแนบอกอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว“เดี๋ยว...เดี๋ยว! อย่าเพิ่งนะ เจ้าอย่าทำชุดในห้องเลอะเด็ดขาด!” นางรีบเอ่ย

บทที่สิบ ชื่อเสียงพังป่นปี้รุ่งเช้าวันถัดมา บรรยากาศภายในเมืองเลี่ยงหลินยังไม่ทันกลับมาเป็นปกติ เสียงกระซิบกระซาบตามตรอกซอกซอยยังไม่จางหาย ข่าวลือที่แพร่สะพัดราวไฟลามทุ่งทำให้ผู้คนต่างหวาดระแวง บ้างก็ลือว่าคืนนั้นมีการฆาตกรรม บ้างก็ว่ามีขุนนางใหญ่ตายกลางหอคณิกาเจียวหั่วแม้หอเจียวหั่วจะรีบส่งคนออกไปแก้ข่าวทันที บอกกล่าวว่าไม่มีผู้ใดเสียชีวิต ไม่มีเหตุฆาตกรรม หรือเหตุโจรปลุ้นใดทั้งสิ้น แต่ผู้คนจำนวนมากก็ยังเลือกจะเชื่อในสิ่งที่ตนอยากเชื่อ โดยเฉพาะเมื่อเห็นขบวนทหารออกจากหอจริง ๆ ในคืนก่อนหน้า“ข้าได้ยินมาว่ามีศพเกลื่อนไปหมด...”“จริงหรือ...”“แต่ทำไมข่าวถึงเงียบผิดปกติ แปลกเกินไปหรือไม่”ไม่ว่าเรื่องจริงคืออะไร ข่าวลือก็เหมือนเพลิงไฟในทุ่งหญ้าแห้ง ยิ่งมีคนปิดยิ่งร้อนแรง บางผู้คนเริ่มพากันหลีกเลี่ยงผ่านแถวหอเจียวหั่ว บ้างก็เอ่ยเย้ยเมื่อผ่านหน้าประตู บรรดาแขกประจำหลายรายขอยกเลิกการจองโต๊ะสำหรับค่ำคืนนี้อย่างไร้เหตุผลซุนซูลี่นายหญิงแห่งหอคณิกาซูฮวาที่ห่างหายจากการเกี่ยวข้องกับหอคู่แข่งแห่งนี้มานานตั้งแต่ถูกทางการจับตามองเพราะเมื่อหนึ่งเดือนก่อนคนของนางถูกจับได้ว่าไปลักพาตัวคนของหอเจียวหั