บทที่สิบสอง งานเลี้ยงต้อนรับหน้าประตูใหญ่ของหอเจียวหั่วในยามค่ำ แสงโคมแดงพริ้วไหวตามแรงลมอ่อน หลิวซือเย่ยืนส่งคุณชายหวังเจียเล่อด้วยสีหน้านิ่งสงบ แววตานิ่งลึกยากคาดเดา“เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะคุณชาย”“ขอบคุณแม่นาง ข้าจะกลับมาใหม่ในอีกไม่กี่วัน” เขายิ้ม พลางโค้งคำนับเบา ๆ แล้วจึงก้าวขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ไม่ไกลพอรถม้าหายลับตา หลิวซือเย่ก็หมุนกายกลับเข้ามาในหอ ทันใดนั้นเองอาเอ้อ สาวใช้คนสนิทก็ควบฝีเท้ามาราวกับรอจังหวะอยู่แล้ว“แม่นางหลิวเจ้าคะ” นางกระซิบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณชายหวังเจียเล่อผู้นั้น บ่าวดูยังไงก็เป็นบุรุษที่ดี นุ่มนวล ใจเย็น สุภาพเรียบร้อย เห็นนั่งคอยแม่นางไม่เคยบ่นสักคำ ทุกวันก็เอาแต่ชมว่าแม่นางหลิวงดงามยิ่งกว่าสตรีใด”“แล้ว?” หลิวซือเย่ปรายตามอง ราวกับรู้ดีว่าอาเอ้อจะพูดอะไรต่อ“ก็แค่สงสัยว่า...เหตุใดแม่นางถึงไม่เปิดใจให้คุณชายสักทีเล่าเจ้าคะ คุณชายหวังไม่ดีตรงไหนหรือ” อาเอ้อเริ่มเทสรรพคุณ “ร่ำรวย รูปงาม พูดจาอ่อนโยน ไม่เคยแตะต้องหญิงอื่นในหอคณิกา”หลิวซือเย่ยกมือขึ้น เคาะกลางหน้าผากอาเอ้อหนึ่งที “เพ้อเจ้อ เจ้ากำลังเพ้อเจ้อมากเกินไปหรือไม่”“โอ๊ย เจ็บนะเจ้าคะ!” อาเอ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
