جميع فصول : الفصل -الفصل 40

เหนือน่านฟ้าเบื้องบนทะเลเมฆคือสวรรค์เก้าชั้น เฟินเยว่เทียนเฟยตบโต๊ะดังปัง ดวงตาคู่งามวาวโรจน์ด้วยโทสะ “เพราะสนมชั้นต่ำผู้นั้นเข้ามาวุ่นวาย ข้าจึงพลาด! ภูตสาวตนนั้นสมควรลงไปลำบากตรากตรำอย่างที่สุด มิใช่หลงเหลือพลังอันใดติดตัวลงไป ดูเถิด นางใช้ปราณเซียน หึ! หากเทียนจวินทรงรับรู้ถึงพลังสวรรค์ในโลกมนุษย์ พระองค์ต้องทรงรู้เรื่องที่ข้าทำแน่ ข้ามิถูกตำหนิแย่หรือไร? ที่สำคัญ พระองค์คงจะลงไปรับตัวอีกฝ่ายกลับมาด้วยตนเองเป็นแน่”ยิ่งพูดยิ่งโกรธจัด เฟินเยว่เทียนเฟยดวงตาแดงก่ำอย่างทำอันใดมิได้มากไปกว่าการฟูมฟายจนเสียจริตอันที่จริงโทษทัณฑ์ของภูตสาวเล่ออันเพียงสั่งขังไว้ในห้องสำนึกตนสักสามวันเท่านั้น แต่เฟินเยว่เทียนเฟยกลับส่งไปยังโลกมนุษย์สิบปี ซึ่งไกลแสนไกลจากสวรรค์ชั้นฟ้า สาเหตุล้วนเป็นเพราะเล่ออันกำลังถูกเทียนจวินหมายตา พระองค์รอคอยให้เล่ออันบำเพ็ญตบะสำเร็จขั้นเซียนเงียบๆ แน่นอนว่าเล่ออันไม่ได้รู้เรื่องนี้ เพียงมุ่งมั่นบำเพ็ญบรรลุขั้น ย่อมต้องมีสักวันที่ความต้องการของเทียนจวินเป็นจริงนี่คือสิ่งที่เฟินเยว่เทียนเฟยกังวล นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ดอกบัวหยกในสระมรกตที่มีปราณเซียนถูกกัดกินได้ง่ายดายและ

“หากคิดใช้ชีวิตเรียบง่ายหาเงินซื้อข้าวกินไปวันๆ คอยดูแลปรนนิบัติข้าก็ได้ เงินค่าจ้างข้ามีมากมายนัก”สุ้มเสียงบุรุษแลดูเยือกเย็น ทว่าบีบเค้นคนฟังอย่างประหลาด เสมือนมีกริชน้ำแข็งจ่อคออยู่ในระยะประชิด หากตอบไม่คิดไม่ได้ตายดีแน่เล่ออันถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีกจนปอดจะฉีก “เฮ้อ...ข้าไม่ไปไหนแล้ว จะอยู่กับท่านต่อไป พอใจไหมเล่า”หวงหมิงไม่รู้หรอกว่าพอใจหรือไม่แต่คำตอบของนางก็ทำเขาหยุดพร่ำบ่นไปโดยปริยายชายหนุ่มถอนหายใจเหนื่อย จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มครู่หนึ่งก็เปิดผ้าม่านรถม้าสั่งการให้เติ้งอู่เตรียมอาหารเย็นมื้อของนายน้อยกับนายหญิงน้อยย่อมต้องพิเศษช่วยสมานแผล และรักษาอาการบาดเจ็บ เติ้งอู่ตอบรับทันทีหวงหมิงที่ไร้โทสะเฉกเมื่อครู่หันมาบอกเล่ออันว่า “กินข้าวก่อนแล้วนอนหลับซะ จะได้ไม่ฟุ้งซ่านอีก”เล่ออันพยักหน้า พลางกล่าวรับคำอย่างฉอเลาะว่า “เจ้าค่ะนายท่านที่เคารพ”คิ้วบุรุษกระตุกเล็กน้อย ขณะที่มุมปากยกโค้งแทบมองไม่เห็น เขาหันหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ยกน้ำชาขึ้นจิบ ไม่สนใจนางอีกเล่ออันเองก็ไม่สนใจเขาแต่หันไปสนใจเสื้อผ้าที่ซื้อมา “เดี๋ยวข้าออกไปเอาอาหารเอง แต่เปลี่ยนชุดก่อนนะเจ้าคะ จะได้ปรนนิบัติท่าน

ส่วนเรือนหน้า แน่นอนว่าต้องเป็นของนายท่านหวง ทว่าอำนาจผู้สืบทอดของหวงหมิงมิอาจดูเบาแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่เคยไว้หน้ามารดาเลี้ยงเช่นนางมาแต่ไหนแต่ไร“แค่สาวงามที่พากลับมาจากต่างแดนมิใช่หรือ? พวกเจ้าอย่าได้ห่วงเกินไป ข้าไม่มีทางแบกรับศึกสองด้าน เพียงยืมมือสาวงามบรรณาการที่มีอยู่ตอนนี้จัดการเท่านั้น”แผนการนั้นก็สามัญง่ายดาย นางแค่นั่งบนเรือทำตัวเป็นแค่ชาวประมงเพื่อรอชมเท่านั้นปล่อยให้นกกระยางสู้กับหอยกาบไปก็พอ[1]สีหน้าแม่นมพลันโล่งอก หวงซิงซิงเองก็เช่นกัน นางรีบหันไปกำชับสาวใช้อาวุโสเสียงหนัก“เจ้าอย่าให้คุณชายใหญ่สืบสาวมาถึงฮูหยินเล่า เข้าใจไหม?”“บ่าวรับทราบเจ้าค่ะ”สาวใช้รู้งานเป็นอย่างดี นางเร่งรุดไปจัดการทันที แผนการถูกดำเนินไปอย่างเงียบเชียบแนบเนียนด้านหลังเรือนหลักของหวงหมิง คือสวนดอกไม้ ซึ่งสร้างไว้สำหรับกั้นกลางอย่างเป็นสัดส่วนจากเรือนพักของเหล่าสาวงามบรรณาการพวกนางต่างสงบศึกระหว่างกันชั่วคราวแล้วจับกลุ่มกล่าวถึงสตรีคนใหม่ของหวงหมิงอยู่เช่นกัน“คุณชายต้องชมชอบถึงขั้นใดถึงพาเข้าจวนมาเช่นนี้ แล้วพวกเราเล่ายังจะเทียบนางได้หรือ?” สาวงามคนแรกกล่าวอย่างเป็นกังวล ปกติก

แม้เติบใหญ่เป็นบุรุษเต็มวัยและแข็งแกร่งเกรียงไกร ทว่าในสายตาหลี่ซีหนิง หวงหมิงยังคงเป็นเพียงแค่เด็กน้อยผู้น่าสงสารที่กำพร้ามารดาเอาแต่งอแงหาท่านน้าอย่างนาง“ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครรู้นอกจากข้ากับซานเหนียง” นางหันไปถลึงตาใส่นางกำนัลคนสนิท กำชับเสียงเฉียบว่า “ซานเหนียงเจ้าห้ามปากมากเชียว เรื่องที่หมิงหมิงน้อยบาดเจ็บน่ะเล็ดลอดมิได้เด็ดขาดนะ”“เพคะฮองเฮา”“หมิงหมิง น้าเสียแม่เจ้าไปแล้วจะเสียเจ้าไปมิได้ ต่อไปห้ามใช้แผนเสี่ยงชีวิตแบบนั้นอีก”“กระหม่อมต้องทำตามหน้าที่นะพ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮาไม่ฟัง เพียงยกเรียวนิ้วงามเสลาจับบ่ากว้างพลิกซ้ายพลิกขวา กระทั่งเห็นผ้าพันแผลในสภาพน่าเวทนา“โอว...เจ้าให้ใครทำแผลให้เนี่ย ช่างอัปลักษณ์สิ้นดี เช่นนี้แผลจะหายหรือไม่?”“ท่านน้า ข้าไม่เป็นไร”นางชะงักครู่หนึ่ง ครุ่นคิดเล็กน้อยค่อยเอ่ย “ช้าก่อน ข้าได้ข่าวว่าเจ้าพาสตรีกลับมาด้วย หรือจะเป็นฝีมือนาง”หวงหมิงขมวดคิ้วหลี่ซีหนิงถอนหายใจ “ไม่มีเรื่องใดที่เกี่ยวกับเจ้าแล้วคนเป็นน้าอย่างข้าจะไม่รู้ อันที่จริงข่าวนี้เล็ดลอดมาถึงตำหนักอี้ซินขององค์หญิงห้าก่อนถึงตำหนักคุนหนิงด้วยซ้ำ”องค์หญิงห้า เยี่ยม่านชิง พระธิดาคนสุดท้องอ

วาจาอันห้าวหาญของเติ้งอู่ทำกลุ่มสาวงามตกใจแทบสิ้นสติ ในขณะที่หวงซิงซิงและเลี่ยงจินต่างเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง เลี่ยงหรงถึงขั้นยกฝ่ามือขึ้นลูบอกหากเป็นแค่เพียงสตรีของหวงหมิง ไม่ว่าสาวงามหรือสาวใช้ กระทั่งต่อให้เป็นสะใภ้ผ่านพิธีการอันเป็นมงคล อำนาจแห่งนายหญิงใหญ่ของนางย่อมจัดการสตรีหลังเรือนของบุรุษทุกคนในจวนหวงได้เต็มที่แต่หากเป็นญาติฝ่ายมารดาฝั่งของสกุลหลี่ นางจะสามารถแตะต้องได้กระนั้นหรือ?คำตอบคือไม่?ไม่ง่ายเลยกว่าหวงหมิงจะออกจากเรือนรับรองท่านน้าของหวงหมิงผู้นี้ไม่เคยไม่รั้งให้อยู่จนเย็นย่ำ กระทั่งพลบค่ำยามโหยว่[1] หวงหมิงจึงได้รับอิสระจากพันธนาการความคิดถึงและรักใคร่เอ็นดูจากญาติฝั่งมารดาตามทางเดินทอดยาว รายทางมีเหล่าขันทีนางกำนัลเดินเป็นขบวนอย่างเป็นระเบียบ ร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามท่าทางทระนงองอาจเดินผึ่งผายเนิบช้าผ่านประตูวังชั้นแล้วชั้นเล่า ทว่าเมื่อเดินพ้นประตูชั้นนอกเขาก็กระโดดขึ้นม้าควบทะยานเร่งรุดเดินทางกลับจวนอย่างไม่สงวนกิริยาทันที สาเหตุที่หวงหมิงเป็นเช่นนี้ล้วนเป็นเพราะข่าวในจวนหวงเล่ออันออกมาเดินเล่นในสวนหลังเรือนหลักของเขา ได้พบเจอสาวงามพระราชทานก็เข้าไปผูกมิตรยื