جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“พวกเจ้าพอก่อนเถอะ คืนนี้ข้าจะยังไม่กลับเรือน”รอให้นางอารมณ์เย็นลงแล้วค่อยคุยกันให้เข้าใจจังหวะคุยกันอย่างเคร่งเครียดตรงมุมอับหลังพุ่มไม้ ในระยะสายตา หวงหมิงพลันเห็นสาวใช้อาวุโสผู้หนึ่งซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เจอกันตรงทางเชื่อมประตูใหญ่ นางมักมารอเชิญเขาเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับทุกคราที่กลับจวนหลังศึกชายหนุ่มหรี่ตา พลันนึกถึงเรื่องที่หวงฮูหยินทำเอาไว้จึงเอ่ยเสียงเรียบ “คืนนี้ไปร่วมงานเลี้ยงแล้วกัน”เพราะฮ่องเต้ยังทรงประชวร แม้ไม่หนักหนา แต่การจัดเงานเลี้ยงเอิกเกริกย่อมหมายถึงลบลู่เบื้องสูง จวนหวงจึงงานเลี้ยงจัดขึ้นภายในเรียบง่าย ไม่มีผู้ใดนอกจวนเข้าร่วม การจัดโต๊ะจึงมิได้แยกชายหญิง เพียงแบ่งนั่งบ้านหลักบ้านรอง สายสองสายสามตามลำดับหวงหมิงพาร่างสูงสง่าในชุดสีดำเข้มค่อยเดินเข้ามา มอบบรรยากาศอึมครึมทุกย่างก้าว เหล่าพี่น้องชายหญิงให้รู้สึกขนลุกวาบขณะฉีกยิ้มแล้วยืนขึ้นต้อนรับด้วยจอกสุรา“คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว”“ยินดีต้อนรับคุณชายใหญ่กลับจวน”“คุณชายใหญ่ ยินดีกับชัยชนะ”หวงหมิงเฉยเมยต่อคำทักทาย ไม่ชายตาเหลือบแล เพียงเดินผ่านรอยยิ้มเสแสร้งอย่างมิไยดีแววตาของเขามองเมินบรรดาคนร่วม

เลี่ยงหรงเห็นว่าสบโอกาสอันดีจึงแย้มยิ้มอ่อนโยน รีบเอ่ยด้วยสุ้มเสียงนุ่มนวลชวนฟังดุจดั่งมารดาแท้ๆ ผู้อารี “จริงสิ อาหมิง ผู้นี้คือญาติผู้พี่ของซิงเอ๋อร์ของเรา นางมาจากต่างเมืองแดนไกลเพื่อเป็นเพื่อนร่ำเรียนกับน้องสาวเจ้า”ใบหน้าเปื้อนยิ้มบางเบากลับสู่ความสงบสุขุมเฉกเดิม เพียงแต่ไม่เย็นชาเหมือนแรกเริ่มแล้ว“ซิงเอ๋อร์มีเพื่อนร่วมเรียนย่อมดี”เลี่ยงจินย่อมรอจังหวะนี้อยู่นานแล้ว นางคลี่ยิ้มงาม ลุกขึ้นเดินมาใกล้หวงหมิงอย่างมีมารยาท คล้ายมิจงใจให้กลิ่นกายหอมหวานโชยระเรื่อยไปแตะจมูกเขา ทั้งมิจงใจเผยรูปร่างอรชรเย้ายวนยามยืนแล้วย่อตัวลงอย่างแช่มช้า“คารวะคุณชายใหญ่ ข้าเลี่ยงจินเจ้าค่ะ”หวงหมิงเลิกคิ้วมอง แต่แววตากลับครุ่นคิดเรื่องยามกลางวัน ทว่าสายตานั้นคล้ายพินิจบางสิ่งตรงหน้า ทำเอาเลี่ยงจินอดคิดเข้าข้างตนเองมิได้ว่า ‘เขากำลังเพ่งพิศนาง’ ทั้งยังลอบเก็บรายละเอียดของนางไปพิจารณาอย่างถ้วนถี่เลี่ยงจินถึงขั้นมองเหม่อ เขาดูหล่อเหลาอย่างยิ่ง ตอนที่ปรายตามองมาทำให้นางรู้สึกเย็นเยือกเข้าไปถึงกลางอกแต่อบอุ่นร้อนรุ่มถึงหัวใจรูปงาม ร่ำรวย องอาจ มากความสามารถ เรือนร่างสูงใหญ่ที่กร้าวแกร่งมองแล้วให้รู้สึ

เพียงครู่ก็เห็นโรงหมอขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน เล่ออันไม่เสียเวลาคิดนาน นางเดินเข้าไปด้านในทันทีแต่อาจเป็นเพราะจับจังหวะก้าวขาไม่ดี สตรีผู้หนึ่งพลันเดินเข้ามาขวางด้านหน้าเล่ออัน มองด้วยสายตาดุดัน“เจ้ามาสมัครงานเช่นกันหรือ?”สตรีผู้นั้นถามเล่ออันด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ประหนึ่งนางจะเข้ามาขโมยสิ่งของล้ำค่ากระนั้นเล่ออันหันไปตอบว่า “ใช่แล้ว”“อ่านหนังสือได้หรือไม่?”เล่ออันมุ่นคิ้วก่อนส่ายหน้าช้าๆอีกฝ่ายถลึงตาเชิดหน้าเท้าสะเอวแล้วด่ากราดทันที“ที่นี่ไม่รับสาวงามเข้าทำงานหรอกนะ ข้าไม่สะดวกให้สามีรับอนุเพิ่มอีก” จบคำก็ผลักไหล่เล่ออันให้เดินไป จนออกจากประตู “อย่าให้ข้าเห็นหน้ายั่วยวนของเจ้าอีก” อารมณ์หึงหวงฉายชัดในแววตาสาวน้อยได้แต่ยืนอึ้งอย่างคาดไม่ถึงเพิ่งรู้ว่าคนมีใบหน้างดงามจะหางานยากเย็นเช่นนี้เล่ออันเดินต่อ ไม่นานก็เห็นร้านค้าแห่งหนึ่ง ด้านในมีผู้คนมากมายเดินเรียงรายแย่งกันเข้าไปซื้อ ท่าทางร้านนี้งานจะยุ่งมากทีเดียวผู้คนพลุ่งพล่านปานนั้นจะต้อนรับทันได้อย่างไรคิดแล้วก็เดินเข้าไป เห็นด้านในมีภาพวาดและภาพอักษรมากมายเรียงรายเต็มกำแพงและบนโต๊ะตัวยาว นางเข้าไปถา

“ท่านอาหญิง คุณชายใหญ่กับญาติผู้น้องของเขา”น้ำเสียงของเลี่ยงจินสั่นเครือ ฟังดูน่าสงสารจับใจ นางตัดพ้อเยี่ยงภรรยาที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากสามี “ความสนิทสนมระหว่างพวกเขา เกินไปหรือไม่เจ้าคะ”ทว่าเลี่ยงหรงเพียงจิบชา เอ่ยอย่างใจเย็น “หลานรัก เจ้ากำลังคิดมากเกินไปกระมัง”ญาติฝั่งมารดาของหวงหมิง ย่อมหมายถึงหญิงงามสูงส่งสกุลหลี่ บางทีอาจได้รับสิทธิ์ถูกพิจารณาให้เข้าวังเป็นชายาให้องค์ชายสักพระองค์ในวันหน้านางล่วงเกินได้หรือไร?เลี่ยงหรงไม่ยินดีมีปัญหากับฮองเฮาหลี่ซีหนิงหรือต่อให้ต่ำต้อยแต่ปีนป่ายจนกลายเป็นฮูหยินน้อยของหวงหมิงจริง แล้วอย่างไรเล่า? ดีเสียอีกที่สะใภ้ไม่สูงส่ง คนย่อมมิอาจเหิมเกริมต่อนางได้เลี่ยงจินทำท่าจะพูดต่อในบางสิ่งที่คิดอย่างไม่ยินดี กลับเห็นเลี่ยงหรงยกมือปราม แววตาของอาหญิงชะงักงันทอดมองไปอีกฝั่งนอกหน้าต่างอย่างอึ้งงัน เลี่ยงจินมองตาม จึงเห็นหวงอี้หานเดินเคลียคลอไปกับสตรีนางหนึ่งท่าทางของหวงอี้หานชัดเจนว่ากำลังลุ่มหลงมัวเมา รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาแม้อยู่วัยกลางคนนั้นเผยชัดถึงความหลงใหลอันท่วมท้น คล้ายหนุ่มน้อยแรกรักกระนั้นหวงฮูหยินแค่นเสียงฮึ “อนุคนใหม่อ

ชายหญิงจึงเดินเคียงข้างกัน ไหล่เคลียกันตลอดทาง ผู้หนึ่งสูงใหญ่ท่าทางเย็นชาน่าเกรงขาม ทว่าอีกผู้หนึ่งกลับน่ารักสดใสช่างจำนรรจา มองแล้วไม่น่าเข้ากันแต่กลับผสมกลมกลืนได้อย่างลึกล้ำบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามร้านผ้าเรียวนิ้วเสลาไล้ขอบถ้วยชาอย่างอ่อนโยนแผ่วเบา กิริยานุ่มนวลเชื่องช้าเช่นนี้ทั้งสง่างามทั้งสูงส่งเกินเอื้อม เสื้อผ้าอาภรณ์ล้วนคู่ควรเหมาะสมกับรัศมีเรืองรองของผู้มีอำนาจวาสนาซึ่งเปล่งประกายออกมาจากตัวนางตลอดเวลานางมีผิวพรรณขาวผุดผาดผ่านการบำรุงมาอย่างดี ใบหน้าขาวเนียนไร้ที่ติราวไข่มุกเกลี้ยงเกลาที่ส่องแสงได้นี้ ไม่มีจุดตำหนิแม้แต่นิดเดียวทว่าบนใบหน้างดงามหมดจดกลับมีดวงตาหงส์ที่เผยรอยริษยาอันรุ่มร้อนดุจเปลวเพลิง “สตรีผู้นั้น เป็นใคร?”สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างมองลงไปตามสายตานายสาว เมื่อเห็นหวงหมิงกับดรุณีคนหนึ่งก็รีบค้อมกายตอบเสียงสั่น “ทูลองค์หญิงห้า บ่าวสืบทราบมาแล้วเจ้าค่ะ แม่นางน้อยผู้นี้ที่แท้คือญาติห่างๆ ฝั่งมารดาของคุณชายหวงเพคะ”ไฟริษยาในดวงตาค่อยๆ ลดทอน รอยยิ้มงามล้ำค่อยๆ ผุดพรายอย่างไร้อารมณ์“เช่นนั้นหรือ? ไว้ใจได้หรือไม่?”ญาติฝั่งมารดามิได้หมายความว่าเป็นคนรัก