All Chapters of ปกป้องด้วยรัก พิทักษ์ด้วยใจ: Chapter 51 - Chapter 60

ภรรยาของเขาต่อให้โกรธเพียงใดก็ไม่เคยหนีหาย นางกลัวเจ็บกลัวตายกลัวไม่ได้ตีเขา แต่สตรีของนายน้อยเหมือนจะไม่กลัวอะไรเลย“ให้ข้าออกจากจวนหรือ?” เล่ออันขมวดคิ้วลังเลมองเติ้งอู่อย่างไม่แน่ใจ ชายผู้นี้เชื่อถือได้หรือไม่ บางทีอาจสมอ้างนามหวงหมิง แต่แท้จริงเจ้าตัวไม่รู้เรื่องเลยหญิงสาวเชิดหน้าถือดี “แต่เขาบอกให้ข้ารออยู่ที่นี่ และข้าก็รับปากเขาไว้แล้ว คนเรามีสัจจะต้องรักษา หากเจ้าเข้ามาอีกก้าวอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”ว่าพลางหรี่ตา แผ่ซ่านกลิ่นอายคล้ายนักรบออกมา ฝ่ามือยังตั้งกระบวนท่า สีหน้ากระด้างดุดัน ข่มขวัญคู่ต่อสู้ตรงหน้าอย่างชะงัดบ่งบอกเด่นชัดว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์คิดพานางออกไปจากที่นี่ทั้งนั้นเติ้งอู่กลายร่างเป็นบุรุษที่ขยับปากน้อยที่สุดนับแต่เกิดมา ด้วยเกรงว่าจะทำพลาดอันใดไปอีก เขาเพียงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบกระดาษออกมาเล่ออันเห็นเช่นนั้นก็เบิกตา “อย่าบอกนะว่าหวงหมิงเขียนจดหมายฝากเจ้ามาให้”นางอ่านไม่ออก เขาลืมหรือไร?“ไม่ใช่ขอรับ” เติ้งอู่เปิดแผ่นกระดาษอย่างเบามือ ด้านในคือหยกพกประจำตัวหวงหมิง เขาส่งให้เล่ออันเก็บไว้“นายน้อยบอกว่าเห็นของเหมือนเห็นคนขอรับ”หมายความว่าสิ่งที่เต

เล่ออันนั่งกะพริบตาปริบๆ มิใช่ว่าทำตัวไม่ถูก แต่กำลังสนอกสนใจท่วงทีกิริยาของนางกำนัลผู้นั้นต่างหากนั่งรถม้าไม่นานก็เข้าสู่เขตพระราชวังชั้นนอกเล่ออันถูกเชิญให้ลงมาจากรถม้าเพื่อเดินทางต่ออย่างระมัดระวังเชื่องช้าๆ ผ่านอุทยานกว้างใหญ่งดงาม กระทั่งเข้ามาจนถึงเขตพระราชฐานชั้นในไม่นานก็เห็นตำหนักคุนหนิงตั้งตระหง่านเบื้องหน้า ฮองเฮากำลังรออยู่ด้านใน กลิ่นอายสงบเยือกเย็นแผ่ซ่าน ทำเอาคนรับรู้ได้ถึงแรงกดดันข่มขวัญให้จำนนนอบน้อมเหตุที่รู้เพราะนางกำนัลที่เดินอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้างเป็นคนบอกกล่าวอย่างสุขุมอ่อนโยนเปี่ยมมารยาท โดยที่เล่ออันมิต้องเสียเวลาเปิดปากถามแบบไร้ทิศทางสักคำ นางกำนัลคนนั้นอธิบายทุกสิ่งอย่างใจเย็นชัดถ้อยชัดคำสาวน้อยไม่รู้ตัวว่าสาเหตุที่นางกำนัลกระทำเช่นนั้นล้วนเป็นเพราะปฏิกิริยาของเล่ออันที่เอียงหน้ากะพริบตา หันซ้ายแลขวามองทุกสิ่งรอบตัวอย่างต้องการศึกษาใคร่รู้อย่างโจ่งแจ้งนั่นเองหากบอกว่ากิริยาของเล่ออันเหมือนสาวน้อยที่มาจากบ้านป่าเมืองเถื่อนหรือชนบทรกร้างห่างไกลความเจริญอย่างเช่นอำเภอทุรกันดานตามแถบตะเข็บชายแดนก็คงใช่เล่ออันเดินตามนางกำนัลคนนั้นเข้ามาถึงใ

หากหวงหมิงได้ใกล้ชิดสตรีอ่อนหวานชวนพิศทุกวัน จะไม่ใจอ่อนได้อย่างไรกัน?เลี่ยงจินเป็นสตรีที่มั่นใจใรความงามแห่งตนมากที่สุด หวงหมิงไม่มีทางต่อต้านเสน่หาของนางได้แน่นอนหญิงสาวเฝ้ารอการกลับมาของหวงหมิงเสมือนภรรยารอสามีเลิกงานอย่างมีความสุขทว่ารอแล้วรอเล่า เขาก็ยังไม่กลับมา...ครั้นไปถามความเอากับหวงซิงซิงก็ได้รับคำตอบที่คลุมเครือยิ่ง “ข้าไม่รู้เช่นกันเจ้าค่ะ เดิมทีหากพี่ใหญ่ไม่ต้องเดินทางไปทำภารกิจต่างเมืองห่างไกลกระทั่งจำต้องค้างแรมก็มักจะกลับจวนทุกวัน แม้ดึกดื่นปานใดก็กลับมาทุกครั้ง”มีความจริงว่าแม้ว่าหวงหมิงจะทำงานในเมืองหลวง มิได้ต้องออกไปทำศึกแดนไกล และทั้งที่จวนหวงอยู่ใกล้พระราชวังในทำเลพื้นที่ทองคำ การเดินทางสัญจรสะดวกยิ่ง แต่พอเล่ออันออกจากจวนไป หวงหมิงก็ไม่กลับมาอีกเลย เลี่ยงจินที่คิดว่าได้เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่มีสิทธิ์ได้ใกล้ชิดกลับต้องผิดหวังนางถึงขั้นแอบกรีดร้องในห้องหับลับตาคน“คุณหนูเจ้าคะ” ซูซูสาวใช้คนสนิทรีบเข้ามาปลอบ “ดื่มชาให้ผ่อนคลายก่อนเจ้าค่ะ”เลี่ยงจินปัดถ้วยชากระเด็นจากมือซูซู กระแทกพื้นดังเพล้ง ตำราใกล้มือหยิบมาฉีกทึ้งจะกระดาษขาดปลิวว่อนซูซูให้

หยางชุนยื่นจดหมายให้เขา “จากคุณหนูหวงขอรับ”หวงหมิงมอบหมายให้เติ้งอู่อยู่ที่จวนหวงคอยเป็นหูเป็นตาให้เขาในทุกเรื่องราว จดหมายฉบับนี้หยางชุนจึงได้รับจากหวงซิงซิงผ่านเติ้งอู่อย่างปลอดภัยชายหนุ่มเปิดอ่านข้อความด้านใน ดวงตาคมปลาบกวาดผ่านตัวอักษรครบถ้วนในเสี้ยวเวลา‘น้องทำให้นกกระยางสู้กับหอยกาบได้อีกแล้ว ครานี้ ไม่ว่าพี่ใหญ่ให้ใครเป็นชาวนา น้องสาวล้วนไม่เกี่ยงงอน’มุมปากบุรุษยกโค้งบางเบา ดูเหมือนแผนการเยี่ยงนี้จะเป็นที่ชื่นชอบของสตรีจวนหวงเหลือเกิน ชายหนุ่มเอ่ยกับหยางชุนเสียงเรียบ “นำตั๋วเงินไปมอบให้ซิงซิงหมื่นตำลึง อย่าให้ใครรู้ ฝากบอกนางว่ายามอู่[1]วันที่เจ็ดเดือนสิบ คุณชายเฉินอวี้จะไปดื่มชาสนทนากับพี่ใหญ่ที่หออวิ๋นเซียวชั้นสอง”เฉินอวี้คือสหายสนิทของหวงหมิง เป็นบุรุษในดวงใจของหวงซิงซิงชายหญิงมิอาจพบปะเพียงลำพัง แต่หากลูกหลานต้องการเจอเพียงขอร้องผ่านบิดามารดาให้เป็นธุระจัดการผ่านผู้อาวุโสก็ย่อมได้เพียงแต่เฉินอวี้ผู้นี้ไร้บิดามารดา ตัวคนเดียวไม่มีใคร ทั้งยังเป็นถึงเจ้าสำนักคุ้มภัยอันยิ่งใหญ่ ไม่มีใครบงการได้ นิสัยหรือยังเหมือนหวงหมิงยิ่ง ทั้งเย่อหยิ่งและเย็นชา ทะนงต

หวงหมิงที่เคยปรามาสเติ้งอู่กับหยางชุนที่ชอบยื่นเบี้ยหวัดรายเดือนและเงินรางวัลทั้งหมดที่ได้รับให้ภรรยาอย่างไม่เห็นด้วย เพิ่งรู้ตัวว่าเขายอมทุ่มเงินเพื่อสตรีเช่นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างไว้เริ่มมีเป้าหมายว่าผู้รับเป็นใครระหว่างที่หวงหมิงตามเสด็จ การซื้อขายเรือนก็เสร็จ รอเพียงพาใครบางคนมาเยี่ยมชมดูว่านางชอบหรือไม่ หากนางชอบเขาก็มีความคิดว่าจะซื้อที่ดินรอบๆเพิ่ม สร้างเรือนแยกจวนออกมาเสียยกจวนเดิมให้น้องชายอย่างหวงเหวินก็ไม่เสียหาย แม้แต่ตำแหน่งผู้สืบทอดจวนหวงเขาจะยกให้ด้วยก็ยังได้“มาเถิด ข้าจะพาเจ้าเข้าไปดูด้านใน”หวงหมิงกระซิบข้างหูเล่ออัน จากนั้นจับมือนางพาเดินเข้ามาในเรือนโดยไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งได้ ให้นางสำรวจแต่ละห้องว่าพึงพอใจหรือไม่เขาพาเล่ออันเข้าห้องนี้ออกห้องนั้นอย่างใจเย็นในขณะที่เล่ออันกวาดตามองอย่างตื่นเต้น “ห้องนี้มีเครื่องเรือนสีชมพูด้วย”ทั้งแจกันหยกสีชมพู ผ้าม่านสีชมพู ฉากกั้น ผ้าปูโต๊ะ ผ้าปูเตียง โต๊ะสลักลายบุปผาลงสีชมพูกลบสีเนื้อไม้ ยังมีตำราที่ห่อหุ้มด้วยผ้าปักสีชมพู ภาพวาดมวลบุปผาสีชมพู ภาพหมู่มัจฉายังเป็นปลามังกรสีชมพูชายหนุ่มก้มมองนาง “เจ้าชอ