جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ฝ่ายเล่ออัน นางมิรู้ว่าเดินมานานแค่ไหน ไกลเท่าใด ครั้นรู้อีกทีก็หันกลับไปมองรถม้าของหวงหมิงอย่างห้ามมิได้ แล้วก็ได้พบว่าทั้งคนทั้งรถม้าหายลับตาไปไกลแล้วเขาจากไปอย่างเงียบงันแสนเย็นชา...จู่ๆ ทั่วทั้งร่างพลันรู้สึกขนลุกตั้งชัน รับรู้ได้ถึงความเปล่าเปลี่ยวโดดเดี่ยวกะทันหัน สายลมหนาวโชยวูบวาบหลายระรอก ส่งเสียงหวีดหวิว กรีดผิวเนียนนุ่มจนแสบเคืองไปทั้งใบหน้า ไม่เว้นแม้แต่ลำตัวแขนขาใต้ร่มผ้าเล่ออันกะพริบตา เอียงหน้ามองสำรวจรอบด้าน พบว่าเป็นทุ่งหญ้าแห้งกรอบเหี่ยวเฉาบนพื้นที่ราบแห่งหนึ่ง เบื้องหน้าไกลสุดสายตาคือผืนพิภพโล่งกว้างไร้ผืนพนาไพร มีเพียงทะเลทรายสุดปลายฟ้า รอบด้านใกล้ตัวยามนี้ ไร้ความเขียวขจี ไม่มีลำธาร ไม่มีสัตว์บกสัตว์น้ำ ไม่มีแม้แต่พืชผักผลไม้สักเพียงเล็กน้อยให้กัดกินสักคำสองคำมีเพียงโขดหินแข็งๆ รูปร่างเหมือนเห็ดเท่านั้นเล่ออันวิ่งวนไปมาเพื่อสำรวจรอบด้านนานครู่ใหญ่ ครั้นหันมองทิศทางที่จากมาอีกครา พบเพียงความว่างเปล่า มีเพียงเงาตนเองที่ทอดตัวลำพังบนพื้นดินแห้งกรังเบื้องหลังนี่นางทำอันใดลงไป...ฝ่ายหวงหมิง เขายังคงเงียบงันไร้วาจา ในสมองคล้ายมึนงงไปชั่วขณะมิรู้เดินทาง

หมาป่าค่อยๆ ลุกขึ้นสี่ขา มันส่งเสียงคำรามที่ฟังดูแหบพร่ากว่าหมาป่าทั่วไปทว่าเสียงขู่กรรโชกกลับชวนขนลุกอย่างประหลาด แววตาสีแดงโลหิตมองอย่างอาฆาตมาดร้าย หมายเอาชีวิตบุรุษเพ่งมองมันอย่างไม่อยากเชื่อว่าจะได้พบเจอ“มันคือตัวอันใด?” เติ้งอู่ถามเสียงเบาหยางชุนเหงื่อตก “ข้าไม่รู้”“อาจเป็นสัตว์นักล่าบรรพกาล”หวงหมิงพูดเสียงเรียบ แม้มิเคยพบเห็นมาก่อน แต่กลับคาดเดาได้ไม่ยาก หมาป่าที่มีหน้าตาเหมือนปีศาจ จะเป็นสิ่งใดได้มากกว่านี้ บางทีอาจเป็นสัตว์อสูรในตำนานเสียงฟืดฟาดร้อนผ่าวที่เป็นลมหายใจของสัตว์ร้ายรินรดผู้คนจนรู้สึกแสบร้อน กลิ่นอายแห่งความตายค่อยๆ คืบคลานเมื่อหมาป่าย่างกราย มันคล้ายสามารถพ่นไฟได้กระนั้นสี่เท้าที่มีกรงเล็บแหลมยาวคล้ายกรงเล็บพญาเหยี่ยวตะกุยดินหนึ่งครา มันกระโจนทีเดียวพลันพุ่งตัวเข้าใส่เติ้งอู่กับหยางชุนในพริบตา หวงหมิงเค้นพลังที่เหลือน้อยนิดปกป้องคนสนิทในชั่วลมหายใจนั้นเลือดสดๆ สีแดงฉานพลันคลุ้งกระจายในอากาศ หมาป่าถูกตัดปากที่ยาวยื่นจนลิ้นห้อย มีประกายไฟติดอยู่ที่ปลายลิ้นเล็กน้อย มันสิ้นใจตายอนาถทันทีบุรุษผู้หนึ่งนับเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์มีวิชาต่อสู้สูงส่งและนั

เสียงอึกดังขึ้น เป็นเล่ออันที่พลาดท่าถูกปีศาจสาวซัดฝ่ามือใส่จนกระเด็นไปไกล “สูงส่งแล้วอย่างไร ข้าจะกินเลือดเนื้อเจ้าเสียให้สิ้น” สตรีชุดขาวด่ากราดอย่างเดือดดาลพร้อมโถมตัวเข้าใส่แต่เล่ออันกลับไม่หลบหลีก เรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดหลวมสีเข้มหยัดยืนตระหง่านเหนือหน้าผาเพราะความสูงชันเฉียดน่านฟ้า สายลมจึงเย็นจัด ส่งเสียงหวีดหวิวเสียดแทงแก้วหูประหนึ่งกรีดผิวลึกกระดูกสาวน้อยยืนนิ่ง ยกมือขึ้นกรีดรอยเลือดที่ซึมออกมาทิ้งไปอย่างเย็นชา ปลายเท้าเล็กขยับเชื่องช้า ตั้งท่ารอปะทะ มิหวั่นเกรงกระแสลมหอบหนึ่งกรรโชกแรงจนเสื้อผ้าของเล่ออันที่ขาดวิ่นสะบัดพลิ้ว เกิดเป็นภาพยั่วยวนบาดตาโดยมิตั้งใจใบหน้าหมดจดใต้วงคิ้วเรียวงามมีดวงตาพราวระยับขณะยืนหยัดผ่าเผย ให้ความรู้สึกอ่อนหวานและน่าเกรงขาม เลือดที่ไหลหยดจากบาดแผลจนแดงฉานไปทั้งตัวยังส่งผลให้นางน่าครั่นคร้าม ก่อเกิดความงดงามที่ลงตัวเหนือบรรยาย ยากหาใครเทียมการต่อสู้ระยะประชิดมิได้เกิดขึ้นอีก ความเจ้าเล่ห์ของปีศาจสาวมีมากกว่าเล่ออันมากโข นางร่ายไสยเวทย์มนต์ดำเรียกปีศาจหมาป่ามาจนหมดครบทุกตัว ไม่มีหรอกการต่อสู้แบบตัวต่อตัวสำหรับปีศาจเจ้ามารยาพริ

หลังจากสู้จนเหน็ดเหนื่อยย่อมได้เวลาพักผ่อน ทว่าเพราะบุรุษตรงหน้าทำสตรีผู้หนึ่งฟุ้งซ่านไม่หยุด นั่นจึงทำให้นางต้องเบี่ยงเบนความสนใจไปทางอื่นตลอดเวลา ร่างงามโอนเอนอ่อนแอคล้ายจะล้มลงตลอดทาง หวงหมิงรีบเข้าไปประคอง ปลดชุดคลุมห่อหุ้มร่างงามแล้วช้อนตัวนางขึ้นอุ้ม แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววตระหนก“เจ้าเป็นอะไร บาดเจ็บที่ใด?”ดรุณีปรือตามองอย่างอ่อนแรง กลีบปากสั่นระริก “ฮือ...ข้าหิวข้าว” หมดกันพลังที่สะสม จบคำก็พริ้มตาหลับ แน่นิ่งไปในอ้อมแขนอุ่นหวงหมิงขมวดคิ้วมอง เขารับรู้ถึงกลิ่นอายบางอย่างจากร่างบาง นางทั้งน่ารักและน่าหมั่นไส้ในคราวเดียวกันเส้นโค้งขอบฟ้า ตะวันลาลับใจกลางหุบเขา ในกระโจมอบอุ่นที่ถูกสร้างชั่วคราวเล่ออันนอนให้หวงหมิงทำแผลอย่างอ่อนแรง แต่ปากยังบ่นพึมพำอย่างขันแข็ง “ข้าไปกินข้าวได้หรือยัง? ท่านกำลังทรมานข้าเกินไปแล้วนะ บังอาจนัก!”“ทำแผลให้เสร็จก่อน” แววตาหวงหมิงยังคงเย็นชา เขาทายาให้นางอย่างอ่อนใจ สตรีอันใด ท่วงท่าเกรี้ยวกราดแต่น้ำเสียงและแววตากลับออดอ้อนมาก“ข้าหิว หิวจริงๆ หิวที่สุด” เล่ออันโวยวายไม่หยุดหวงหมิงไม่กล่าวสิ่งใด เขาเป็นคนสุขุมเย่อหยิ่ง

เล่ออันให้รู้สึกขัดอกขัดใจดวงหน้าเริ่มคลอด้วยน้ำตา “ท่านก็แค่ให้ข้าใส่ผ้าก็ได้ มิใช่จับมานอนแล้วมัดด้วยผ้าห่ม”หวงหมิงมิไยดีวาจานางเพียงจับมุมผ้ารัดนางเอาไว้เล่ออันใจเต้นแรงแทบบ้า ดูมืออันอบอุ่นที่สาละวนใกล้ๆ นั่นสิ! เขาจะรับรู้ถึงการสั่นรัวของหัวใจนางหรือไม่หญิงสาวดิ้นรน ทว่าไม่เป็นผล อีกคนยิ่งจับไว้แน่น “ไฉนเจอกันคราวนี้ท่านถึงบีบเค้นข้านัก ข้าแค่จะออกไปเอาอาหารหน้ากระโจมเท่านั้น”หวงหมิงเริ่มต้านไว้ไม่ไหว “ข้าไปเอาอาหารให้เอง เจ้ารอที่นี่เป็นพอ”ที่หน้ากระโจมเติ้งอู่ยกถาดไม้ใหญ่ใส่อาหารหลากหลาย ทุกอย่างถูกปรุงอย่างโอชาเรียกได้ว่ามีสิ่งใดอร่อยก็นำมามอบให้เล่ออันทั้งหมด รวมไปถึงเนื้อแห้งทรงคุณค่าที่มารดาทำให้ทุกคราที่ออกรบ“ข้าขอนอบน้อมนางทั้งกายใจ”เติ้งอู่บอกหยางชุนอย่างหนักแน่น ภาพที่เล่ออันปกป้องนายน้อยล้วนประทับอยู่ในส่วนลึกของหัวใจมิรู้ลืมแม้เขาจะถูกแขวนอยู่บนต้นไม้ไกลมาก และมองดูเหมือนสองสตรีเพียงตบตีแย่งชิงบุรุษเท่านั้นก็ตาม แต่เป็นการตบตีแย่งชิงที่ไม่ไร้แก่นสารเฉกสตรีหลังเรือนแน่นอน เพราะนางทำเพื่อความปลอดภัยของนายน้อยเป็นที่ตั้งภาพของสตรีตัวเล็กที่หยัดยืนเบื้องหน้าบุร