ปกป้องด้วยรัก พิทักษ์ด้วยใจ

เรื่องราวระหว่างบุรุษหนุ่มปริศนาและเล่ออันนั้น ต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วยามก่อนหน้ารัชศกหย่งเล่อปีที่สิบเดือนสี่วันที่หนึ่งคืนเดือนแรมจักรพรรดิเยี่ยกวงทรงประชวรหนักอย่างกะทันหัน เวลานั้นองค์รัชทายาทเยี่ยจื้อหลง ถูกแคว้นต้าไห่จับตัวไปในศึกอัปยศแห่งลุ่มน้ำชิงหลงมีข้อสงสัยมากมายเกิดขึ้น หนึ่งในนั้นคืออาจเป็นฝีมือของเชื้อพระวงศ์สักพระองค์ที่จงใจก่อเรื่องเพื่อแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิคนต่อไปหากฮ่องเต้เยี่ยกวงสิ้นพระชนม์จากไปกะทันหัน องค์รัชทายาทไม่สามารถรอดชีวิตกลับมา บัลลังก์ทองย่อมว่างเว้น ผู้ครอบครองอำนาจสูงสูดแคว้นเยี่ยเป่ยคงไม่พ้นหนึ่งในองค์ชายน้อยที่ไร้ฝีมือ ซึ่งเหลืออยู่แค่สามพระองค์แคว้นเยี่ยเป่ยยามนี้จึงเกิดคลื่นลมรุนแรงภายใน มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบขนานใหญ่แม้เบื้องหน้าต่างยิ้มแย้มใส่กันด้วยไมตรีเฉกเดิมแต่ลับหลังกลับเตรียมพร้อมด้วยคมมีดหมายฟาดฟันให้แตกหักเพื่อให้ได้ครองราชย์เล่ห์กลสารพัดล้วนถูกงัดออกมาใช้โดยไม่สนใจวิธีการ เรียกได้ว่าข้าอยู่เจ้าไปอย่างสมบูรณ์ข่าวภายในระดับแคว้นนี้มิอาจรอดพ้นสายลับเงา ทุกเรื่องถูกส่งถึงหูขององค์ชายใหญ่แห่งต้าไห

ในห้องมืดแห่งนี้มีไว้เฉพาะขังเดี่ยวนักโทษอันตราย และยังคงมีกรงเหล็กไหลอีกชั้น กระนั้นผู้ถูกควบคุมตัวกักขังยังต้องถูกโซ่ตรวนตรึงร่างกายไว้อย่างแน่นหนา ทั้งแขนซ้ายและแขนขวา รวมถึงข้อเท้าทั้งสองข้าง โซ่ที่รั้งร่างทั้งร่างนี้ทำจากแร่เหล็กไหลชั้นเลิศ ไม่มีทางขาดโดยง่ายเหรินจงค่อยๆ ขยับเท้าเดินเข้ามาถึงกรงเหล็กชั้นใน ระยะสายตาลุ่มลึกของพระองค์พลันเห็นบุรุษร่างใหญ่ยืนอยู่คนผู้นี้แม้ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล แต่ดวงตากลับนิ่งสงบ สองแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามถูกพันธนาการยากหลุดพ้น สองเท้าถูกมัดแน่นด้วยโซ่เส้นใหญ่ เลือดสดๆ หลั่งไหลจากเนื้อหนังไม่หยุด เนื่องจากผู้ลงทัณฑ์ยังคงลงแส้ฟาดใส่ไม่ยั้งทว่าคนถูกแส้กระหน่ำกลับยังคงมีสีหน้านิ่งเฉย คงความเงียบงันอันดุดัน ท่วงท่าที่สุขุมเยือกเย็นเช่นนี้สามารถสงบสยบทุกความเคลื่อนไหวได้ชะงัดแววตาราบเรียบแต่คมกริบเจือกระแสสังหารคู่นั้น มีแต่ความเย็นเยียบขั้นสุดทั่วทั้งตัวที่เปื้อนโลหิตสีแดงฉานนั้นแผ่ซ่านกลิ่นอายเยี่ยงจอมมาร แลดูน่าเกรงขามชวนขนลุกอย่างยิ่งเขาผู้นี้คือผู้กุมอำนาจนักรบหน่วยพิเศษของเยี่ยเป่ยหวงหมิง....ไม่ผิดแน่

เยี่ยจื้อหลงรู้ตัวดี หากไม่มีเขายังมีองค์ชายคนอื่นที่ดี พร้อมพรั่งด้วยความสามารถมิแตกต่าง ขอเพียงเยี่ยเป่ยยังอยู่ดีมีสุข เขาตายแค่คนเดียวไม่นับเป็นอะไรทั้งนั้น ไม่ควรมีใครต้องมาเสี่ยงตายด้วยกัน เสด็จพ่อจะสูญเสียใครอีกมิได้ความคิดของรัชทายาท หวงหมิงย่อมล่วงรู้ไม่ยาก องค์ชายทุกพระองค์อาจมีความมักใหญ่ใฝ่สูงตามศักดิ์ฐานะ แต่รัชทายาทผู้นี้กลับต้องการครองราชย์หมายใช้คุณธรรมค้ำจุนโลกา พระองค์มิใช่คนทะเยอทะยานเลือดเย็นสิ่งที่รัชทายาทรักคือความยุติธรรม ทั้งยังนึกถึงผู้อื่นและส่วนรวมเสมอนี่คือจุดที่หวงหมิงชื่นชมอีกฝ่ายในใจ แม้เยี่ยจื้อหลงจะอ่อนแอไปสักหน่อย ทว่าจิตใจกลับเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว ผิดกับองค์ชายอื่นล้วนมีจิตใจคิดคดสกปรกและเห็นแก่ตัว บางคนขอเพียงตนเองบรรลุผลคนอื่นจะเป็นตายก็ช่าง บางคนขี้ขลาดโง่เขลา บางคนคำนึงแค่พวกพ้องเป็นที่ตั้ง หาได้แยแสประชาราษฎร์ไม่ชายหนุ่มยังคงสีหน้าเยียบเย็น ทว่าดวงตาคมกล้ากลับเปล่งประกายดุดัน เขายกมุมปากยิ้มบางอย่างสาสมใจในบางสิ่ง สุ้มเสียงห้าวห้วนทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกแต่ทรงพลังดังขึ้นเนิบนาบ“บางครานักล่าอาจยอมเป็นเหยื่อก่อนพ่ะย่ะค่

สิ้นเสียง หวงหมิงจับสาบเสื้อคอเยี่ยจื้อหลงกระโดดม้วนตัวข้ามหัวทหารต้าไห่แล้วลงมายืนขวางเบื้องหน้า สะบัดโซ่ตรวนปิดกั้น มิยอมให้ทหารออกจากหน้าผาไล่ตามรัชทายาทของตนชายหนุ่มส่งสัญญาณให้รัชทายาททางสายตา “ไป!”เยี่ยจื้อหลงเวลานี้ย่อมรู้ว่าไม่ควรทำตัวเป็นภาระ ทางหนีชั่วแล่นที่ถูกเปิดนี้มีเวลาแค่เสี้ยวลมหายใจ จึงรีบหมุนตัววิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิตครั้นหันหลังกลับไปมองอีกครั้งก็เห็นหวงหมิงกำลังใช้โซ่เป็นอาวุธสังหาร จนเหล่าทหารต้าไห่ร่วงลงสู่ก้นผาราวสายมุกขาดสะบั้นนั่นหมายความว่าอีกฝ่ายต้องการล่อพวกต้าไห่มาที่นี่ แล้วใช้หน้าผาสูงชันนั้นช่วยขจัดศัตรู!หวงหมิงมีแผนการรบที่ปราดเปรื่องและน่าทึ่งเสมอ รัชทายาทให้รู้สึกสบายใจจึงวิ่งต่อไปไม่หยุดเท้าเด็กหนุ่มไม่รู้ว่าตนเองวิ่งมานานเท่าใด เบื้องหน้าสายตาของเขาในที่สุดก็เห็นชายป่า พลันเห็นคนชุดดำยืนอยู่หลังพุ่มไม้สี่คนคนผู้หนึ่งตรงนั้นรีบเปิดผ้าคลุมหน้าสีดำออกจงซานโหว! รัชทายาทหนุ่มเรียกขานนามคนคุ้นเคยในใจ รีบวิ่งเข้าไปในกลุ่มคนนั้นทันที“ถวายบังคมรัชทายาท” ทุกคนรีบทำความเคารพ“ไม่ต้องมากพิธี” เยี่ยจื้อหลงหายใจหอบเหนื่อย “เหตุใดมีกันเท่านี้ ไฉนไม

“อย่าเพิ่งไป หยุดก่อน รอข้าด้วย”ฝ่าเท้าเล็กที่เปลือยเปล่าเร่งก้าวพลิ้วไหวตามไปติดๆ พลางส่งเสียงหวานล้ำออดอ้อนว่า “ท่านมนุษย์ผู้งดงาม”หวงหมิงก้มหยิบดาบจากศพทหารต้าไห่ผู้หนึ่งขึ้นมาดาบคมกริบถูกตวัดฉับพาดลำคอระหงในพริบตา เล่ออันเงียบกริบทันที“หยุดเท้าเจ้าเสีย อย่าแม้แต่จะคิดติดตามข้า” สีหน้าบุรุษเย็นชานัยน์ตาแข็งกร้าวดุดันยามขยับดาบในมือจนแทบกรีดเนื้อเนียนที่ลำคอขาว อันใดคือมนุษย์ผู้งดงามเล่ออันกะพริบตาจนแพขนตายาวงอนกะเพื่อมไหว เขาช่างน่าเกรงขามชวนหวาดหวั่นเหลือเกินแม้ถูกขับไล่ไสส่งอย่างเลือดเย็นกลัวจนตัวสั่นแล้ว แต่กลับมองบาดแผลทั่วตัวของเขา ลอบสำรวจอย่างใจกล้า ทั้งที่เขาบาดเจ็บมีบาดแผลจนแทบไม่มีแรงยืนแต่ทำไมยังดูน่าครั่นคร้ามจนขนลุกชันปานนี้กันหนอสาวน้อยนิ่วหน้าทำจมูกฟุดฟิดลอบสูดกลิ่นอายบุรุษ เอ๊ะ! หรือเขาจะเป็นเทพเฮยอู่ฉาง[1]กลับชาติมาเกิดเล่ออันให้รู้สึกเสมือนเจอสหายจากต่างแดนผู้มีชะตาบัดซบพอกัน จากนั้นก็ไล่สำรวจตัวเขาโดยละเอียดอีกครา พบว่าที่ข้อมือข้อเท้ามีโซ่ตรวนเหล็กเส้นใหญ่ยึดตรึงเอาไว้โอ้! ช่างเป็นเทพนรกที่น่าสงสาร อาภัพอะไรเช่นนี้ ด่านเคราะห์ท่านช่างส