All Chapters of เมียเด็กของท่านประธานอคิราห์: Chapter 61 - Chapter 70

ชายแปลกหน้าที่สวมหน้ากากอนามัย คนที่ดึงเขาออกมาจากซากรถก่อนที่มันจะระเบิดคือคนเดียวกันกับในรูป“นี่มัน...”เสียงพึมพำหลุดออกจากริมฝีปากหนา ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปอ่านตัวอักษรใต้กรอบรูปวันที่พี่ชายน้ำฟ้าเสียชีวิตตรงกับวันที่เขาประสบอุบัติเหตุอคิราห์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนมือที่ยกค้างไว้สั่นสะท้าน ก่อนจะหล่นลงข้างลำตัวอย่างคนหมดแรง รู้สึกจุกแน่นขึ้นมาในลำคอ หัวใจหนักอึ้งราวกับถูกก้อนหินทับไว้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา มือหนายกขึ้นบีบขมับ ร่างสูงเซถอยหลังเล็กน้อย ก่อนภาพเหตุการณ์วันนั้นจะฉายขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้งเสียงเบรก เสียงกระแทก และความมืดมิดที่เคยสัมผัสผุดขึ้นมาในหัว‘เอี๊ยดดดดด! โครมมมมม!’ตอนนั้นเขาได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุบกระจกรถพี่ชายของน้ำฟ้าในเสื้อยูนิฟอร์มของบริษัทขนส่ง ดึงเขาออกจากรถขณะไฟกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง‘คุณ! อย่าเพิ่งหลับนะคุณ! คุณ! ตื่นสิคุณ’น้ำเสียงใจดียังดังก้องอยู่ในหู อคิราห์จดจำแววตาเด็ดเดี่ยวคู่นี้ได้อย่างแม่นยำไม่ผิดแน่ คือเขาจริง ๆหลังจากนั้นเสียงระเบิดก็ดังสนั่น อคิราห์หรี

สองวันต่อมาภายในห้องทำงานบนตึกระฟ้า อคิราห์นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กสีดำสนิท แม้ร่างกายจะขะมักเขม้นกับการรีบเซ็นเอกสารที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะ ทว่าหัวสมองของเขากำลังคิดเรื่องนทีอยู่ตลอดเวลาแม้จะคาดเดาไว้แล้วว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทุกอย่างคือใคร แต่เขาก็ต้องหาหลักฐานเพื่อจับตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้ขณะสองมือกำลังเร่งเคลียร์งานบนโต๊ะ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนร่างสูงของผู้ช่วยคนเก่งจะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนใจ“ได้เรื่องแล้วครับ”“ว่าไง”“ตำรวจคนนั้นย้ายไปอยู่อำเภอเล็ก ๆ ติดชายแดนจังหวัดตาก ใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ แทบไม่สุงสิงกับใคร เหมือนกลัวว่าจะมีคนตามเจอเลยครับ”อำพลหยุดพักหายใจ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้พลางยื่นแฟ้มเอกสารให้เจ้านายแล้วพูดขึ้น“มีเงินโอนเข้าบัญชีตำรวจคนนั้นสิบล้านบาทหลังปิดคดีด้วยครับ”“รู้เส้นทางการเงินไหม”“ปลายทางอยู่ต่างประเทศ สืบยาก อาจต้องใช้เวลาสักหน่อยครับ”ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะหลับตาลงชั่วครู่ ภาพนทีผุดขึ้นมาในห้วงความคิดผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้า ทั้งที่ตัวเองไม่ได้อะไรตอบแทนเลยสักนิดหากวันนั้นไม่มีนที เขาคงไม่มีโอกาส

หลังอคิราห์อนุญาตให้น้ำฟ้ามาเฝ้าพ่อได้แล้ว เธอก็เดินทางมาโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่โดยมีบอดี้การ์ดคอยติดตามดูแลอย่างใกล้ชิดตามคำสั่งคนมีอำนาจหญิงสาวบอกกับพ่อว่าอคิราห์กำลังจัดการเรื่องนทีให้ไม่ต้องเป็นห่วงคนเป็นแม่ที่เก็บความสงสัยไว้ในใจมานาน สบโอกาสตอนผู้เป็นสามีนอนหลับจึงรีบเอ่ยถามลูกสาว“แม่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”“แม่จะถามอะไรจ๊ะ”“ความจริงแล้วคุณอคิราห์ไม่ได้เป็นแค่เจ้านายใช่ไหมลูก”สิ้นประโยคของผู้เป็นแม่ น้ำฟ้าก็นิ่งไปชั่วครู่ มือที่กำลังจับปลายนิ้วพ่ออยู่กำแน่นโดยไม่รู้ตัวเธอรู้ดีว่าวันหนึ่งแม่ต้องรู้ความจริง เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้สายตาของคนเป็นแม่จับจ้องมาที่ใบหน้าลูกสาวไม่กะพริบ แววตานั้นไม่ได้ดุดัน แต่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงมากกว่า“แม่ดูออกเหรอจ๊ะ”“ทั้งเรื่องค่ารักษาพยาบาลของพ่อ เรื่องส่งลูกเรียนต่อ คุณอคิราห์เป็นคนจัดการให้ทั้งหมดใช่ไหม”ร่างเล็กพยักหน้าช้า ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ คนเป็นแม่ที่รู้อย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ“ฟ้าเอ๊ย! ไม่ใช่แม่ไม่เห็นนะว่าเขาดีกับลูกยังไง แต่ยังไงเขากับเรามันก็อยู่คนละโลกกันนะลูก”คำพูดของแม่ทำให้เธอรู้สึกจุกแน่นไปทั่วทั้งอก ไม่ใช่ไม

ทันทีที่บอดี้การ์ดสาวเห็นน้ำฟ้าเดินออกมาจากห้องพักฟื้นผู้ป่วย เธอก็เดินตามประกบหญิงสาวตามที่ได้รับคำสั่งคนถูกตามไม่ได้ว่าอะไรเพราะเริ่มชินกับการมีบอดี้การ์ดคอยตามติดตลอดเวลาแล้วหลังลงมาจากตึกของโรงพยาบาล น้ำฟ้าก็เดินไปรอนนทวัฒน์แถว ๆ ลานกว้างหน้าอาคารผู้ป่วย มือสองข้างจับสายกระเป๋าอย่างเคยชิน สายตาทอดมองไปยังถนนด้านหน้ารอคอยรถของอาจารย์หนุ่มบอดี้การ์ดสาวยืนเยื้องอยู่ไม่ห่างนัก ท่าทางสงบนิ่งแต่สายตากวาดมองรอบบริเวณอย่างระแวดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวของผู้คนที่ผ่านไปมาล้วนไม่พ้นสายตาของเธอไม่นานนัก รถยนต์สีเข้มคันหนึ่งก็ชะลอเข้ามาจอดใกล้ลานกว้างน้ำฟ้าหันไปมองตามสัญชาตญาณ เธอจำได้ว่าเป็นรถของนนทวัฒน์คนในรถพุ่งเป้ามาที่บอดี้การ์ดสาวก่อนเป็นอันดับแรก สีหน้าของอาจารย์ยังคงความสุขุม ทว่าภายในสมองกำลังวางแผนบางอย่างนนทวัฒน์ไม่รู้ว่าอคิราห์บอกอะไรกับน้ำฟ้าบ้าง แต่เท่าที่คุยกันเมื่อครู่ ก็มั่นใจได้ประมาณหนึ่งว่าหญิงสาวไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวตนของเขาเลยอาจารย์หนุ่มเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะเดินตรงปรี่เข้ามาหาหญิงสาว รอยยิ้มอ่อนโยนประจำตัวถูกส่งมาแต่ไกล แววตาสุขุมกับท่าทางน่าเคารพ คือภา

ทางด้านอำพลหลังจากรู้ว่าน้ำฟ้าหายไป เขาก็ขับรถออกตามหาหญิงสาวตามเส้นทางกลับเพนต์เฮาส์ แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา นอกจากนั้นก็โทรไปสอบถามกับป้าแม่บ้าน อีกฝ่ายบอกว่าน้ำฟ้ายังไม่ได้กลับไปที่นั่นส่วนทางด้านบอดี้การ์ดสาวก็ดักรอที่หน้าห้องผู้ป่วย แต่สุดท้ายน้ำฟ้าก็ไม่ได้กลับมาเช่นกันทั้งสองคนพยายามโทรหาน้ำฟ้าหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ยอมรับสาย“ไม่ได้การแล้ว”หัวใจของอำพลเต้นแรงอย่างวิตกกังวล แม้จะกลัวความผิด แต่ยังไรเสีย เรื่องนี้ต้องแจ้งให้เจ้านายทราบเมื่อคิดได้ดังนั้น อำพลก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาเจ้านาย[ฮัลโหล]“เจ้านายครับ ตอนนี้คุณน้ำฟ้า...”ยังไม่ทันได้เอ่ยรายงาน ผู้เป็นนายก็เอ่ยแทรกขึ้นมาว่า[ฉันรู้แล้ว ตอนนี้น้ำฟ้าถูกไอ้นนทวัฒน์จับตัวไป]อำพลที่ได้ยินคำพูดของเจ้านายก็รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักอึ้งกดทับอยู่บนอก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก“ผมขอโทษครับเจ้านาย เป็นความผิดของผมเอง ผมดูแลคุณน้ำฟ้าไม่ดี ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอ”เสียงถอนหายใจเล็ดลอดเข้าไปในสาย ก่อนอคิราห์จะนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่อยากโทษว่าเป็นความผิดของใคร ไหน ๆ เรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว ทางที่ดีที่สุดคือต้องห