All Chapters of เมียเด็กของท่านประธานอคิราห์: Chapter 71 - Chapter 80

ประตูถูกเปิดออกอย่างเบาที่สุด ใบหน้าสวยชะโงกออกไปดูลาดเลา เมื่อเห็นว่าทางสะดวก ก็หันกลับมาส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเดินตามออกมาบันไดไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้า น้ำฟ้าก้าวลงทีละขั้นอย่างระมัดระวัง ดวงตากวาดมองรอบตัวจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว แม้แต่เงาของแมลงตัวเล็ก ๆ ก็ไม่ให้พลาดโซเฟียเดินตามมาติด ๆ สีหน้าตึงเครียดไม่แพ้กันเมื่อถึงชั้นล่างสายตาของคนที่เดินนำหน้า ก็สะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา ศีรษะพิงพนัก แขนตกข้างลำตัว เสียงหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังหลับสนิทน้ำฟ้าชะงักทันที ก่อนจะหันไปทำสัญญาณมือบอกให้โซเฟียรู้ว่ามีคนนอนหลับอยู่ตรงนั้นโซเฟียพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นทั้งคู่ก็ขยับตัวอีกครั้ง เป้าหมายของพวกเธอคือประตูหลังบ้านจังหวะนั้นมีเสียงผิวปากดังมาจากทางห้องน้ำ สองสาวชะงักฝีเท้าครู่หนึ่งแล้วมองหน้ากัน ก่อนจะรีบเดินต่อเมื่อเห็นว่าคนผิวปากน่าจะทำธุระส่วนตัวยังไม่เสร็จในตอนนี้น้ำฟ้าเดินนำหน้าทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ก่อนทั้งสองคนจะมาหยุดอยู่ตรงประตูหลังบ้านที่เงียบเชียบและไม่มีคนเฝ้ามือเล็กเอื้อมไปจับลูกบิด หัวใจเต้นแรงจน

คำพูดของอคิราห์ไม่ได้สร้างความพึงพอใจให้ฝ่ายที่รบเร้าจะเอาคำตอบแม้แต่นิดเดียวตรงกันข้าม ถ้อยคำหวานซึ้งระหว่างอคิราห์และน้ำฟ้า กลับกลายเป็นเชื้อไฟที่จุดความบ้าคลั่งในใจของนนทวัฒน์อย่างรุนแรงเขากำปืนที่ยังจ่ออยู่ตรงขมับน้ำฟ้าแน่นขึ้น เส้นเลือดบนใบหน้าเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธจัดเขาดูออกว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังจะเลือกให้โซเฟียรอด แต่ตัวเองยอมตายอยู่ที่นี่พร้อมกับน้ำฟ้าความคิดนั้นทำให้หัวใจของนนทวัฒน์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธและอิจฉาทำไมน้ำฟ้าต้องยอมตายพร้อมมันไม่มีทาง!เขาจะไม่ยอมให้ทุกคนได้สมหวังจู่ ๆ นนทวัฒน์ก็หัวเราะออกมา แววตาของเขาล่อกแล่ก ลนลาน ราวกับคนที่กำลังเสียสติเจ้าสัวประเสริฐที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่นานเริ่มรู้สึกรำคาญ ขืนมัวแต่ชักช้าเดี๋ยวตำรวจก็ได้แห่กันมาพอดี“พอได้แล้ว!”คนยิ่งใหญ่ตวาดขึ้นอย่างหมดความอดทน“เลิกเล่นเกมโง่ ๆ นี่สักที รีบเอาหลักฐานมาแล้วฆ่าพวกมันทิ้งซะจะได้จบ ๆ”ท่านเจ้าสัวเหลือบมองทั้งสามคนด้วยสายตาเย็นชา ในหัวของเขามีแผนชัดเจนตั้งแต่ต้น ที่เขาต้องให้อคิราห์มาที่นี่ก็เพื่อจะฆ่าทุกคนซะ แล้วจัดฉากว่าทั้งสามคนฆ่ากันเองเพราะความหึงหวงหลักฐานจะถูกทำลาย และเรื่องทุกอ

อคิราห์ค่อย ๆ ปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะเดินไปที่เตียงแล้วนั่งลงอย่างเบาที่สุดสายตาคมทอดมองใบหน้าหวานที่ดูอ่อนล้า น้ำฟ้าหลับลึกไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหว สงสัยเป็นผลมาจากความอ่อนเพลียมุมปากของชายหนุ่มค่อย ๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ มันคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจเขาแหวกผ้าห่มขึ้นเล็กน้อย แล้วซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันกับเธอ ร่างสูงขยับอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไม่อยากรบกวนคนนอนหลับคนข้าง ๆ ยังคงนอนนิ่ง จนกระทั่งริมฝีปากหนาสัมผัสลงบนหน้าผากของเธอ“อื้อ~”เสียงครางแห้งผากเล็ดลอดออกมาเบา ๆ พร้อมกับร่างเล็กที่ขยับตัวตามสัญชาตญาณชายหนุ่มอาศัยจังหวะนี้สอดแขนเข้าไปใต้หมอนของเธอ ก่อนจะตวัดร่างเล็กเข้ามากอดแนบอกอย่างแผ่วเบามันเป็นอ้อมกอดที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความอบอุ่นน้ำฟ้าขยับตัวอีกครั้ง แก้มซบกับอกแกร่งโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากสีอ่อนขยับพึมพำคล้ายคนละเมอ“กลับมาแล้วเหรอคะ”ประโยคสั้น ๆ สร้างรอยยิ้มให้ชายหนุ่มได้ไม่น้อยเขากระชับอ้อมแขน ก่อนจะก้มหน้า กดปลายจมูกโด่งเป็นสันกับศีรษะของเธอแล้วตอบกลับเบา ๆ“กลับมาแล้ว”น้ำฟ้าไม่ได้พูดอะไรอีก มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ เป็นปฏิกิ

ทางด้านครอบครัวของน้ำฟ้า หลังจากได้ดูคลิปของนที สามคนพ่อแม่ลูกก็กอดกันร้องห่มร้องไห้‘พ่อครับ... แม่ครับ... ผมรักพ่อกับแม่นะ ฟ้า...พี่รักน้องนะ ถ้าพี่ไม่อยู่แล้วฟ้าต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ พี่ฝากดูแลพ่อกับแม่ด้วย’น้ำฟ้าชะงักค้างตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นภาพพี่ชาย ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาพากันหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสายเธอกอดแขนแม่เอาไว้แน่น ความจริงตรงหน้าทำร้ายจิตใจเกินกว่าจะยืนไหวแม่ของเธอยกมือขึ้นปิดปาก สะอื้นเสียงสั่น เพียงเห็นใบหน้าของลูกชายบนจอหัวใจของคนเป็นแม่ก็แทบแหลกสลายร่างสั่นเทาของแม่ทำให้น้ำฟ้าทนไม่ไหว เธอโผเข้ากอดทั้งพ่อและแม่พร้อมกันแม้ตอนนี้คนร้ายที่ฆ่านทีจะได้รับโทษแล้ว แต่หัวใจของบุพการีกลับไม่ได้รู้สึกชนะแม้แต่นิดเดียว ยังไงความยุติธรรมก็ไม่สามารถทำให้ชีวิตของลูกชายฟื้นคืนมาได้อคิราห์ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่มาถ่วงไว้เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาไม่หยุดร่างสูงสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ทั้งสามคนแล้วก้มศีรษะลง“ผมขอโทษครับ”เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหนักแน่นแต่เจือไปด้วยความสั่นไหว

ณ เรือนจำวันนี้น้ำฟ้าเดินทางไปพบกับนนทวัฒน์ที่เรือนจำ โดยให้เหตุผลกับอคิราห์ว่ามีเรื่องบางอย่างอยากถามนนทวัฒน์ต่อหน้าอคิราห์ใช้เส้นสายจัดการดำเนินเรื่องให้ทุกอย่าง จนน้ำฟ้าสามารถเข้าไปพบนนทวัฒน์ได้ตามที่เธอต้องการเมื่อถึงเวลานัดหมาย นนทวัฒน์ก็ถูกเจ้าหน้าที่พาตัวออกมายังห้องห้องหนึ่ง ภายในห้องแบ่งออกเป็นสองฝั่ง มีกระจกใสกั้นระหว่างคนมาพบกับผู้ต้องหาผู้คุมแจ้งกติกาสั้น ๆ ก่อนจะถอยออกไปอยู่ห่าง ๆ น้ำฟ้ายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ในขณะที่ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามก็ทำเช่นเดียวกันทันทีที่สายตาสบกันนนทวัฒน์ก็ส่งยิ้มอย่างคุ้นเคยให้หญิงสาวเขาพยายามแสดงสีหน้าให้เหมือนปกติ แต่น้ำฟ้าก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้นนทวัฒน์เป็นทุกข์ไม่น้อยจากแววตาที่ประสานกันเมื่อครู่“คิดถึงฉันเหรอ”คำถามนั้นทำให้คิ้วเรียวของน้ำฟ้าขมวดเข้าหากันอัตโนมัติ เธอทำหน้าเอือมระอาอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก พยายามกดอารมณ์เดือดดาลที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจเอาไว้“หนูมีเรื่องอยากถามคุณ”“มีอะไรอีก”นนทวัฒน์หัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจนักน้ำฟ้าจ้องเขานิ่งแล้วถามตรงประเด็น“ที่คุณเข้ามาตีสนิท มาทำดีกับหนูเพราะอะไรคะ”เสียงหัวเราะดังลั่นขึ้น