All Chapters of ฤทธิ์รัก: Chapter 71 - Chapter 80

ด้านคนถูกจูบว่องไวปานสายฟ้าแลบที่แทบไม่รู้สึกก็หัวเราะในลำคอหึๆ ก่อนเขาจะเอ่ยชิดใบหูเล็กให้คนจูบไม่เป็นทวีความอายหนักยิ่งกว่าเดิม“นี่จูบแล้วเหรอ ผมไม่ใช่ผู้ปกครองของคุณนะกานดา ถึงจะได้จูบเหมือนตอนไปรับกลับมาจากโรงเรียนอนุบาลแบบนี้น่ะ”“ก็คนมันจูบไม่เป็นนี่ ใครจะไปเก่งเหมือนคุณล่ะ”คนถูกล้อว่าจูบเหมือนเด็กอนุบาลเริ่มหน้าบูด เธอหันมาประชดใส่ทั้งอายทั้งโมโหปนกันไปหมด แต่คีรินทร์ก็ยังสนุกที่ได้แกล้งยั่วคนอายเล่น“สอนไปตั้งไม่รู้กี่ครั้ง หัวขี้เลื่อยจังเลยนะคุณน่ะ นี่น่ะเหรอว่าที่เกียรตินิยม หัวไม่ไวเอาซะเลย”“เรื่องเรียนน่ะกานไม่เถียงหรอก แต่ไม่ใช่เรื่องจูบนี้แน่” อายสุดจะบรรยายแต่เธอก็ไม่ยอมง่ายๆ หรอกนะจะบอกให้“งั้นเริ่มสอนกันใหม่ก็ได้ คราวนี้เอาให้เก่งๆ เลยนะ แล้วรับรองว่าผมไปไหนไม่รอดแน่ๆ”คนได้ยินอ้าปากค้างเบิกตาโตอย่างตกใจ เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเจอใครที่จะมาเปิดคอร์สสอนจูบมาก่อนในชีวิต คงมีแต่คนบ้าที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอนี่แหละ ศิริกานดาโพล่งออกมาดังลั่น“ไม่! กานไม่เรียน ส่วนไอ้บ้านเพื่อนนั่นน่ะกานก็ไม่ไปแล้วด้วย ปล่อยกานเลย” เมื่ออายหนักเข้าเธอก็จะพาลละ แล้วใครจะทำไม“ไม่ไปก็ดีเหมือน

หนทางที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือเผ่นก่อนคงจะดีกว่า เถียงไปก็รังแต่จะเข้าเนื้อเปล่าๆ อยู่ต่อก็ถูกตาคมกริบจิกจนจะพรุนทั้งตัวอยู่แล้ว พอคิดได้แบบนั้นคนหมดทางสู้ก็เดินกระแทกเท้าก้าวตึงๆ ขึ้นบันไดไปยังชั้นบน แต่ไม่วายยังหันมาค้อนให้คนเหลี่ยมแพรวพราวเสียตาแทบกลับส่วนทางด้านคนโดนค้อนที่ถ้าเป็นมีดคงโดนเสียบกระจุยไปทั้งร่างก็ยังนั่งยิ้มอยู่ได้ แถมยังยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นมาพาดเข่าอีกข้างแล้วกระดิกเล่นอย่างสบายอารมณ์อีกต่างหากศิริกานดาเข้าห้องมาได้ก็เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า เธอดึงเป้ขนาดไม่ใหญ่มากนักกับเลือกเสื้อผ้าทั้งชั้นนอกชั้นในออกมาสามสี่ชุด แล้วเอาไปกองไว้บนเตียง ที่เธอเอาเสื้อผ้าไปแค่นี้เพราะเขาอนุญาตให้ไปก็จริง แต่วันกลับน่ะเขาเป็นคนกำหนดเอง ความรู้สึกข้างในมันบอกว่าไอ้เรื่องที่จะได้เริงร่าในการเที่ยวยาวตลอดอาทิตย์ เลิกฝันไปได้เลยสาวน้อยยัดชั้นในชิ้นเล็กชิ้นน้อยใส่ในกระเป๋าเล็กด้านหน้าเป้ลวกๆ ก่อนนั่งลงริมเตียงบรรจงพับเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่รีดจนเรียบอย่างปราณีต เวลาเอาใส่ในเป้มันจะได้ไม่ยับมากนัก และขณะนั้นร่างสูงใหญ่ไซซ์ยุโรปก็เดินลอยชายพาหุ่นกำยำแสนละลายใจเข้ามาในห้อง เขาก้าวอ้อมไปทรุ

คีรินทร์เดินเข้ามาในสวนมะม่วงที่ออกผลห้อยอยู่ตามกิ่งก้านเรียกได้ว่าดกเลยทีเดียว ซึ่งขนาดต้นมีใหญ่บ้างเล็กบ้างปะปนกันไป แต่ถึงกระนั้นความสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรของชายหนุ่มก็ยังคงเป็นปัญหา เพราะเขาต้องคอยก้มศีรษะระวังไม่ให้เกี่ยวกับกิ่งก้านที่ยื่นออกมาเดินเข้ามาได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวปนเสียงหัวเราะดังมาเข้าหู เขาจึงค่อยๆ ก้าวตามเสียงไปจนเจอแหล่งที่มาของเสียงที่กำลังพากันแวกว่ายอยู่กลางสระซึ่งน้ำปริ่มอยู่แค่บริเวณอก คงเป็นสระน้ำที่ถูกขุดขึ้นเพื่อให้น้ำแก่ต้นมะม่วงพวกนี้ หากน้ำก็ค่อนข้างใสพอสมควร“พี่คิงส์! มาได้ไงคะ”คนเป็นน้องหันมาเห็นร่างสูงตระหง่านก่อนใครเพื่อน ซึ่งโผล่มายืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงขอบสระแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง คีรดาจึงโพล่งออกมาอย่างตกใจระคนสงสัย เพราะพี่ชายไม่ได้โทร.มาบอกก่อนว่าจะมารับวันนี้ ส่วนคีรินทร์ก็พยักหน้ารับไหว้อีกสองสาวที่อยู่ในสระก่อนเอ่ยตอบ“ถามได้ ก็ขับรถมาน่ะสิ แล้วนี่เล่นน้ำกันนานหรือยัง เดี๋ยวตะคริวก็ได้กินเอาหรอก”“มาถึงก็ดุเลยเชียว พวกเราเพิ่งลงสระเมื่อตะกี้เองนะคะ”ประโยคแรกคีรดาพูดเบาๆ ขืนว่าให้พี่ชายได้ยินได้เจอสวดกลับมาหน้ายับเป็นแน่

ศิริกานดาอยากให้ธรณีสูบร่างหายวับไปจากตรงนี้ซะจริงๆ และบรรดาสามสาวคงจะยืนทื่ออยู่แบบนั้นไปอีกนาน ถ้าหากว่าเสียงเข้มงวดของชายหนุ่มที่กำลังยันร่างลุกออกจากเสื่อจะไม่เอ่ยดังขึ้น“จะยืนจ้องอีกนานไหม ไม่รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันล่ะ เดี๋ยวก็ได้ปอดบวมตายกันหรอก”นั่นแหละ วงปิกนิกขนาดย่อมๆ ถึงได้แตกฮือ สามสาวรีบก้าวมาคว้าถุงพลาสติกที่กองอยู่บนเสื่อคนละถุงสองถุง แล้วพากันจ้ำอ้าวลัดเลาะสวนมะม่วงตรงดิ่งกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว ด้านศิริกานดาก็รีบพับเสื่อ เก็บตะกร้า และรวบรวมกองหนังสือ ก่อนที่คนตัวโตจะแย่งเอาไปถือให้หมด เธอไม่ได้ว่าอย่างไร อย่าว่าแต่คุยเลย หน้าเขาตอนนี้เธอยังไม่กล้ามองด้วยซ้ำ แถมแก้มก็ยังร้อนวูบวาบไม่จางหาย สาวน้อยจึงพาหน้าแดงก่ำก้าวนำไปก่อนไม่พูดไม่จา ปล่อยให้คนตัวใหญ่เดินตามหลังมาเงียบๆ หากถ้าศิริกานดาจะหันกลับไปมองข้างหลังสักนิดคงได้เห็นว่าคนก้าวตามมาช้าๆ กำลังคลี่ยิ้มน้อยๆ และดวงตาสีน้ำตาลคมกริบที่จ้องร่างเธออยู่แทบไม่วางตาก็ทอประกายอ่อนโยนยิ่งยวดเลยทีเดียวหลังจากที่กลับมาจากสวนมะม่วงก็พากันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วร่วมวงมื้อเย็นตามคำชวนของเจ้าบ้าน จากนั้นก็ถือโอกาสร่ำลากันจน

“ช่างมันเถอะ ตามมันไม่ทันแล้ว ว่าแต่คุณเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”แต่ดูเหมือนสาวน้อยไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะซึมซับความห่วงใยที่อีกฝ่ายมีให้ เธอยังคงร่ำร้องอยู่กับเรื่องสร้อยที่สูญหายไป“ไม่ค่ะ แต่กานจะไปเอาสร้อยคืน”“ผมบอกไม่ให้ไปยังไงล่ะ ก็แค่สร้อยเส้นเดียวมันจะอะไรกันนักหนา ช่างหัวมันเถอะน่า”คีรินทร์ตะคอกออกมาอย่างเหลืออดเมื่อคนในอ้อมแขนไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น แถมยังดิ้นเอาเป็นเอาตายจะตามไอ้โจรบ้านั้นไปให้ได้ท่าเดียว ขืนปล่อยเขาเชื่อว่าแม่คุณวิ่งตามไปแน่ๆ เพราะดูตอนนี้สติสตังของคุณเธอไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลยจริงๆศิริกานดานิ่งงันลงฉับพลันเหมือนเพิ่งได้สติเมื่อได้ยินประโยคที่ดังลั่นมาเต็มสองหู คนให้เขายังไม่คิดจะใส่ใจมันเลย แล้วเธอจะสนใจมันไปทำไม ก็แค่สร้อยเส้นเดียวอย่างที่เขาพูด มันไม่ได้มีความหมายหรือสลักสำคัญอะไรสำหรับเขาหรอก เขาคงให้เฉยๆ เหมือนที่เคยให้ผู้หญิงคนอื่นๆ นั่นละ พอคิดได้แบบนั้นเธอถึงได้เอ่ยบอกคนที่ยังกอดอยู่ไม่ยอมปล่อย“ปล่อยสิคะ กานไม่อยากได้มันคืนแล้ว มันก็แค่สร้อยเส้นเดียว ไม่ได้มีความหมายและสำคัญอะไรหรอกค่ะ”คีรินทร์ยอมคลายอ้อมแขน แต่น้ำเสียงสั่นๆ ฟังคล้ายตัดพ้อ