All Chapters of ฤทธิ์รัก: Chapter 51 - Chapter 60

“งั้นพี่ใหญ่ขอเรียกน้องกานแล้วกันนะครับ ดูจากหน้าตาเบบี๋ซะขนาดนี้คิดว่าคงอ่อนกว่าพี่หลายปีแน่ๆ เห็นหน้าอ่อนๆ ใสๆ ในชุดนักศึกษาแบบนี้ก็อดนึกถึงแม่เปียดื้อของฉันขึ้นมาไม่ได้นะโว้ย! ไอ้คิงส์ คราวนั้นแค่แกล้งนิดหยอกหน่อย แม่คุณเล่นมากระโดดกัดหูฉันแทบขาด จนทุกวันนี้ฉันยังเสียวหูวาบๆ อยู่เลย นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องสาวของแกฉันจับปล้ำทำเมียตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งโน่นแล้วละ ว่าแต่ตอนนี้เลิกพยศลดความดื้อลงมาบ้างหรือยังวะ น้องสาวสุดที่รักของแกน่ะ” ประโยคหลังๆ เซบาสเตียนหันมาคุยกับเพื่อนหนุ่มคีรินทร์เมื่อได้ยินเพื่อนรักรำลึกถึงวีรกรรมของน้องสาวขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่ได้ตอบโต้ว่าอย่างไร ได้แต่หัวเราะในลำคอเบาๆ เท่านั้น เขาไม่เข้าใจว่ามันเป็นบ้าอะไรของมันถึงได้ชอบเย้าแหย่คีรดานัก แทบจะทุกครั้งที่เจอหน้าก็ว่าได้ จะว่ามันชอบน้องสาวเขาก็ไม่แน่ใจสักเท่าไร เพราะโอกาสที่เซบาสเตียนจะได้เจอกับคีรดาแทบนับครั้งได้ และทุกครั้งก็ไม่ใครก็ใครต้องหาเรื่องอีกฝ่ายก่อนซะทุกทีไปหรือว่ามันมีอะไรที่เขาไม่รู้ระหว่างสองคนนี้อยู่ แต่คีรินทร์ก็ขี้เกียจจะเดา ถ้าคนอย่างเซบาสเตียนเจ้าพ่ออุตสาหกรรมขนส่งทางทะเลในน่านน้ำอันด

ถึงแม้ในใจจะกำลังเดือดปุดๆ สักแค่ไหน กระนั้นสาวน้อยก็จำต้องตลบผ้าห่มออกจากตัว เธอพาหน้ายับยุ่งก้าวลงจากเตียงไปเปิดไฟในห้อง ก่อนเปิดประตูเดินออกจากห้องลงไปเปิดไฟชั้นล่าง จากนั้นถึงตรงไปยังประตูรั้วหน้าบ้านอย่างสะลึมสะลือเต็มที หัวหูจะยุ่งเหยิงอย่างไรก็ช่างหัวมัน เธอยังไม่มีอารมณ์มาสนใจ รู้แต่ว่าตอนนี้ง่วงนอนสุดๆ ตาพร้อมจะปิดได้ตลอดเวลาเลยทีเดียวศิริกานดาอยากจะแกล้งให้คนบางคนรออยู่แบบนั้นทั้งคืนอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าทำอย่างนั้น เชื่อได้เลยว่าผู้ชายที่เอาอารมณ์ตัวเองเป็นที่ตั้งอย่างคีรินทร์ไม่ปล่อยให้เธอได้นอนหลับอย่างสบายตลอดคืนเป็นแน่ ฉะนั้นก็อย่าแม้แต่จะคิดแกล้งเขาจะเป็นการดีต่อตัวเธอที่สุด และที่สำคัญพรุ่งนี้เธอมีเรียนเช้าด้วยนี่สิ คิดแล้วก็พานให้อารมณ์เสียซะจริงๆทันทีที่เปิดประตูรั้วออกเธอก็เห็นคนที่มารบกวนเวลานอนยืนคลี่ยิ้มน้อยๆ สองมือล้วงกระเป๋าพลางพิงหลังกับรถสปอร์ตคันหรู พร้อมส่งสายตาเชื่อมๆ ที่ไม่ทราบว่าง่วงนอนจัดหรือเมาหนักกันแน่มาให้ แต่ศิริกานดาไม่สนใจ จัดการเปิดปากว่าให้อย่างไม่เก็บอาการหงุดหงิด“คุณดูนาฬิกาบ้างไหมคุณคีรินทร์ นี่มันจะตีสามอยู่แล้วนะคะ รู้บ้างหรือเปล่าว่ามัน

‘ตกลงว่าใครปลุกใครกันแน่วะเนี่ย’แต่ที่แน่ๆ ขณะนี้คนปลุกตื่นไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยทีเดียว ก่อนเขาจะเอ่ยกับคนที่ซุกซบอยู่กับอกอีกครั้ง แต่น้ำเสียงก็พร่าแปร่งน่าเป็นห่วงสวัสดิภาพคนกำลังฝันหวานซะจริงๆ“ผมให้โอกาสอีกครั้งนะกานดา จะตื่นไหม”“ขออีกแป๊ปนะคะ กาน...ง่วง”คำตอบเสียงงัวเงียดังเบาๆ ที่ได้ยิน ทำให้คีรินทร์ไม่คิดจะรั้งอารมณ์อีกต่อไป เขาเริ่มสอดฝ่ามืออุ่นทั้งสองข้างเข้าไปใต้เสื้อยืดเนื้อบางเบาพลางลูบไล้ผิวเรียบเนียนบริเวณแผ่นหลังบางแผ่วๆ ก่อนกระชับเอวเล็กยกเลื่อนให้ใบหน้างามขึ้นมาซุกซบกับซอกคอหนา แล้วซุกไซ้จมูกกับปากร้อนๆ ลงไปเคล้าเคลียผิวแก้มนิ่มตลอดจนปลายคางเล็กอย่างเอาจริง พร้อมสองมือใหญ่เคลื่อนไปทั่วผิวเนื้อนวลอวบอิ่มช้าๆฝ่ามือหนาข้างหนึ่งไต่เข้าไปในขอบเอวกางเกงฝ้ายืดพลางลูบไล้เนินสะโพกเต็มตึงแผ่วๆ และอะไรมันก็ไม่เป็นใจเท่าภายใต้เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเนื้อนิ่มนั้นมันไร้ซึ่งซับในทั้งสองชิ้น ความจริงคีรินทร์ก็สังเกตเห็นตั้งแต่ที่เธอลงไปเปิดประตูให้แล้วล่ะ แค่ไม่อยากกระโตกกระตากให้เด็กน้อยของเขาตื่นตระหนกก็เท่านั้นเองด้านคนที่กำลังเคลิ้มๆ อยู่กับฝันหวานเริ่มขยับตัวเบาๆ เม

เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจคนที่ตีหน้ายับอยู่กลางห้อง ทำทีเหลือบไปมองนาฬิกาบนผนังแล้วเบิกตาโต“เจ็ดโมงครึ่ง! ตายแล้ว!”คนอุทานแตกตื่นรีบจ้ำไปหยิบหนังสือเรียนบนโต๊ะมุมห้องยัดใส่กระเป๋าใบโตลวกๆ แล้วเอามาคล้องไหล่ ก่อนหันมาเอ่ยชวน“ไปยังคะ”ชวนเสร็จก็เตรียมแจวอ้าวหนีออกจากห้อง ถ้าหากว่าเสียงเข้มจะไม่สกัดเอาไว้ซะก่อน“เดี๋ยว!”เท้าเล็กชะงักกึกอยู่แค่หน้าประตู พร้อมกับหลับตาครางอ๋อยอยู่ในลำคอ‘คิดว่ารอดแล้วเชียวยัยกาน’“แน่ใจนะว่านี่ชุดนักศึกษา”ศิริกานดาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงแข็งๆ ที่ก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอช้าๆ พลางคลี่ยิ้มแหยๆ ก่อนเอ่ยบอกเสียงอ่อยๆ“คือ...กานมัวแต่ยุ่งๆ เรื่องอ่านหนังสือสอบก็เลย...ลืมรีดผ้า และนี่เป็นกระโปรงสีดำตัวเดียวที่เหลืออยู่ในตู้ แค่วันนี้วันเดียวเองนะคะ แล้ว...กานก็ใส่กางเกงขาสั้นเอาไว้ข้างในแล้วด้วย”คีรินทร์ปล่อยลมหายใจออกมาหนักๆ เมื่อได้ฟังเหตุผลของคุณเธอที่ตนเองทำอะไรไม่ได้ ไอ้ครั้นจะให้เปลี่ยนกระโปรงเป็นสีอื่นใส่คู่กับเสื้อนักศักษาก็ดูกระไรอยู่ และเขาเชื่อว่าคุณเธอพูดจริง เพราะทุกทีที่เจอกันก็เห็นเธอแต่งชุดนักศึกษาเรียบร้อยตลอด กระโปรงยาวเสมอเขาทุกตัว

“แล้วมาร์โกล่ะมาทำอะไรที่นี่ นั่นแน่! แอบหนีพี่คิงส์มาหลีสาวหรือเปล่า”มาร์โกตื่นจากภวังค์ทันทีเมื่อได้ยินคำถามปนแซวของคุณหนูคีรดา“แหม! คุณหนูละก็ อย่าหาเรื่องให้ผมสิครับ ถึงหน้าตาผมมันจะดูไม่เอาการเอางานแบบนี้ ไอ้เรื่องหนีงานนี่ยังไม่เคยมีประวัตินะครับ ขืนหนีงานมาเที่ยวเจ้านายได้ยำผมเละแน่ๆ พี่ชายคุณหนูน่ะนอกจากด่าเจ็บแล้วบาทายังโคตรหนักอย่าบอกใครเลย ไอ้มาร์โกยังไม่อยากเอาก้านคอไปเสี่ยงหรอกนะครับ เก็บเอาไว้ให้สาวๆ ซุกดีกว่ากันเยอะ”คีรดาหัวเราะเสียงใสกับคำตอบปนหยอกเย้าของผู้ช่วยหน้าโหดของพี่ชายที่ดูจะอารมณ์ดีตลอดศก ซึ่งมันช่างขัดกับหน้าตาที่ประดับด้วยหนวดเครารกรุงรังราวกับโจรใส่สูทนั้นจนน่าขำ ก่อนเธอจะเอ่ยถามยิ้มๆ“ก็แล้วมาร์โกมาทำอะไรที่ห้างนี่ล่ะ ทุกทีเห็นออกจะแอนตี้การเที่ยวห้างกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องซะเหลือเกินนี่”“ไม่ได้มาเที่ยวหรอกครับ เจ้าของห้างเขานัดเจ้านายมาคุยเรื่องงานกันที่นี่ ผมขอตัวออกมาสูบบุหรี่น่ะครับ”“พี่คิงส์อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ แล้วมานานหรือยังมาร์โก”“มาตั้งแต่สี่โมงครึ่ง ตอนนี้ก็...เกือบชั่วโมงแล้วละครับ ตอนผมขอตัวออกมาเห็นคุยธุระกันเสร็จแล้ว เจ้าของห้างเขาชวน