All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 121 - Chapter 130

คีแกร์นประคองแก้มเรื่อเอาไว้ทั้งสองข้าง พลางใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดน้ำตาที่ปริ่มขอบตาให้เธอแผ่วๆ พร้อมกับแกล้งหยอกเย้าไปด้วยยิ้มๆ“ไม่ร้อง...คนดี ขี้แยจังเลยแฟนใครเนี่ย เมื่อคืนน้ำตาท่วมระเบียงห้องไปทีหนึ่งแล้ว ถ้าขืนร้องอีกน้ำตาได้ท่วมบ้านแน่ๆ ผมขอโทษ...ขอโทษสักพันครั้งเลยเอ้า! คุณก็เอาคืนจนผมพรุนไปทั้งตัวแล้วไง ไม่ร้องแล้วนะครับคนเก่ง”อวัสดาตวัดค้อนให้คนแอบเหน็บมาเบาๆ เสียตาคว่ำ แต่พอร่างสูงใหญ่ทำท่าจะหยัดกายลุก เธอก็รีบตวัดลำคอหนาเอาไว้ว่องไว คีแกร์นถึงกับหัวเราะเบาๆ อยู่ในลำคอ ก็เขาจงใจปลดมันออกเองไอ้กระดุมเสื้อนอนทั้งแถบนั่นน่ะ และคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ชายหนุ่มช้อนใต้สะโพกอุ้มคนอายที่ซุกใบหน้าอยู่กับซอกคอขึ้นมาทั้งตัว มือน้อยๆ ก็รวบสาบเสื้อนอนกำเอาไว้แน่นทันที คนอุ้มจึงฟัดแก้มแดงปลั่งไปหลายที ก่อนขายาวๆ จะพาไปยังห้องน้ำชายหนุ่มวางร่างเล็กให้นั่งห้อยขาตรงอ่างล้างหน้า ด้านอวัสดาก็หลุบตาลงมองพื้นอย่างไม่อาจสู้นัยน์ตาพราวระยับที่จ้องมาแทบไม่ละสายตานั้นลูกเดียว หากมือเล็กยังคงกำสาบเสื้อนอนไม่ยอมปล่อย ก่อนปลายนิ้วเรียวยาวจะเชยคางมนขึ้นมา บังคับให้เธอสบตาด้วย แล้วถึงเอ่ยเสียง

“อ๊าย! คุณจะบ้าหรือไงคีแกร์น คุณก็ออกไปจากห้องก่อนสิ เดี๋ยวฉันก็ออกไปแต่งตัวเองนั่นแหละ ไม่บังคับข่มขู่ฉันสักวันคุณจะตายหรือไง”“ไม่ออกมาใช่ไหม เหลือสามนาทีแล้วนะ”อวัสดาไม่ได้เห็นว่าคนอยู่นอกห้องน้ำที่เอ่ยข่มขู่เสียงเข้มๆ แต่กลับแย้มยิ้มตาพราวระยับเลยทีเดียว ทว่าคนอยู่ในห้องน้ำกำลังกระสับกระส่ายเพราะกำลังหวั่นๆ กับคำขู่อยู่ไม่น้อย หากปากอิ่มก็ขมุบขมิบสรรเสริญเจริญพรให้คนร้ายกาจไปด้วยเบาๆ“อีตาบ้านี่! ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ ชาติที่แล้วเป็นเสือหรือไงถึงได้ชอบขู่นัก แล้ววันนี้ตกลงใครเอาคืนใครกันแน่เนี่ย”“สองนาที”นั่นแหละถึงได้ยินเสียงลูกบิดประตูลั่นกริ๊ก คีแกร์นจึงขยับหลังออกจากบานประตู แล้วคนในห้องน้ำก็พาหน้าตูมสนิทโผล่ออกมาพร้อมกับจิกตาขวางๆ ให้คนยืนอยู่ตรงหน้าห้องน้ำเขม็ง แต่คนได้เปรียบกว่าหาได้สนใจ เขาเลิกคิ้วยิ้มยั่วใส่ดวงตากลมโตขุ่นคลั่กนั้นอย่างท้าทาย“เหลือหนึ่งนาทีสุดท้าย”คีแกร์นเอ่ยเนิบๆ ทว่าน้ำเสียงเน้นหนัก พร้อมกวาดตาคมกริบลงไปตลอดร่างในชุดคลุมตัวใหญ่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างข่มขู่อยู่ในที“นาฬิกาบ้านคุณมันเดินเร็วขนาดนี้เลยหรือไง ห้านาทียังหายใจไม่ถึงสิบครั้งเลยนะคนบ้า!”รู้ก็ท

คีแกร์นยิ้มทั้งปากทั้งตา ถึงแม้คำบอกรักมันจะห้วนไปสักหน่อย หากมันก็ทำให้หัวใจแข็งๆ ของคนได้ยินอิ่มเอมจนหุบยิ้มแทบไม่ลง“ก็แค่นี้แหละ ไม่เห็นมันจะยากตรงไหนเลยหนูดา คนรักกันแล้วบอกรักกันมันจะแปลกตรงไหน”“บังคับให้บอกรักแบบนี้ มันน่าภูมิใจตรงไหนกัน”อวัสดาเบือนใบหน้าแดงซ่านหลบอย่างอายๆ ขณะที่มือเล็กก็พยายามดึงอันเดอร์แวร์ขึ้นมาใส่ด้วยมือข้างเดียว เพราะแขนอีกข้างต้องคอยเกี่ยวลำคอแข็งแรงเอาไว้ไม่ให้ก้มลงไปมอง แต่มันก็ไม่ง่ายนักหรอกเมื่อร่างเล็กยังโดนเขาทับเอาไว้ทั้งตัวอยู่แบบนี้ จนคนถอดอดสงสารไม่ได้เขาจึงจัดการรั้งกางกางตัวจิ๋วขึ้นมาสวมให้แทน แล้วยังช่วยดึงกางเกงยีนส์ขาสั้นขึ้นมาใส่ให้ด้วยและติดกระดุมให้เสร็จสรรพ ก่อนจะพาปลายจมูกโด่งๆ ระเรื่อยไปตามผิวแก้มละมุนตลดจนขมับบาง พลางพึมพำบอกไปด้วยเบาๆ“ผมพูดดีๆ ขอก็แล้ว อ้อนก็ด้วย แต่คุณก็ไม่ยอมพูดสักทีนี่นา กับคนดื้อ แถมยังปากแข็งวายร้าย มันก็ต้องวิธีนี้แหละ งั้นมายืนยันกันอีกสักนิดดีกว่า ว่าคำว่ารักที่คุณพูดมันหนักแน่นและมั่นคงสักแค่ไหน”เธอหันกลับไปจ้องหน้าคนพูดแบบงงๆ แต่เรียวปากร้อนผ่าวก็ทาบทับมากับกลีบปากนุ่มรวดเร็ว แบบนี้ก็คงไม่ต้องถามแล้วล

ทว่าขณะที่กำลังยืนรอแท็กซี่กันอยู่บริเวณข้างถนน ดวงตาคู่สวยก็เปล่งประกายวาววับขึ้นมาอีกครั้ง แล้วจัดการลากข้อมือแข็งๆ ให้ก้าวตามพลางเอ่ยบอกไปด้วยยิ้มๆ“เปลี่ยนบรรยากาศมานั่งตุ๊กตุ๊กกลับกันบ้างดีกว่านะคีแกร์น อะเมซิงไทยแลนด์ดีออก”“หนูดา! ผมว่าไปแท็กซี่น่ะดีแล้ว แอร์เย็นๆ นั่งสบายๆ ผมรู้ว่าคุณร้อน ไม่ต้องลงทุนแกล้งผมขนาดนั้นก็ได้ ตัวผมน่ะยังไงก็ได้ แต่คุณนี่สิ รถแบบนั้นคุณเคยนั่งหรือไง ขับฉวัดเฉวียนซะขนาดนั้น ถ้าเกิดหัวร้างข้างแตกขึ้นมาจะทำยังไง”“ก็บอกว่าเปลี่ยนบรรยากาศไงเล่า ใครเขาแกล้งคุณกัน ว่าแต่คุณเถอะ เคยนั่งหรือเปล่า ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่า เคยนั่งออกจะบ่อยไป”อวัสดาทำเป็นไม่สนใจคนยืนหน้าตึงอยู่ข้างๆ แล้วจัดการโบกรถตุ๊กตุ๊กคันแรกที่ขับผ่านมาทันที หากเรียวปากอิ่มอมยิ้มกรุ้มกริ่มตลอดเวลา ก็ขณะนี้โหมดอยากแกล้งคนมันเริ่มทำงานขึ้นมาอีกครั้ง และที่บอกว่าเคยนั่งนั่นน่ะ มันเมื่อสี่ปีที่แล้ว ครั้งแรกและครั้งเดียว แถมยังนั่งกับพี่ชายอีกต่างหากพอได้เห็นท่าทางคนบอกว่าเคยนั่งอยู่บ่อยๆ ก้าวขึ้นรถตุ๊กตุ๊กอย่างเก้ๆ กังๆ คีแกร์นไม่อยากจะเชื่อน้ำคำเลยสักนิด หากก็ทำอะไรไม่ได้ เขาได้แต่เดินไปวางของ

เจ้าของห้องสาวที่ตกเป็นหัวข้อสนทนากำลังพาร่างในชุดผ้าขนหนูพันกายก้าวออกมาจากห้องน้ำ เธอมาหยุดยืนตรงหน้ากระจกบานใหญ่ และทำท่าจะคลายปมผ้าขนหนูทิ้งพื้น ทว่าในกระจกมันดันสะท้อนภาพคนนอนอยู่บนเตียงออกมาให้เห็นเสียก่อน เธอเบิกตาโพลง หันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว เผื่อว่าในกระจกมันจะเป็นแค่ภาพลวงตา แต่คนบนเตียงขยับลุกก้าวตรงเข้ามาหานี่สิ มันของจริงแน่นอน อวัสดาจึงโพล่งถามอย่างตกใจ“คีแกร์น! คุณ...มาตั้งแต่เมื่อไร แล้วขึ้นมาบนนี้ได้ยังไง”“ก็เดินขึ้นมาดีๆ นี่แหละ เหาะไม่ได้สักหน่อยนี่ ว่าแต่ทำไมอาบน้ำนานจัง ผมรอแทบจะหลับคาเตียงอยู่แล้ว”คำตอบยิ้มๆ มาพร้อมแขนแข็งแรงรวบเข้ากับเอวเล็ก และปากอุ่นจัดจูบลงที่ลำคอขาวนวลมาผะแผ่ว แล้วระเรื่อยไปจนทั่วคอนุ่มๆ เหมือนจะช่วยซับน้ำให้เบาๆ อวัสดาตัวแข็งทื่อ ยังขยับขาก้าวหนีไม่ออก สองมือเล็กตะครุบปมผ้าขนหนูเอาไว้แน่น แล้วถึงรีบละล่ำละลักออกมา“ทำไมคุณไม่รอข้างล่าง แล้วถ่อมาที่นี่ทำไมแต่เช้า”“คุณมีนัดกับลูกค้าที่คาร์เทียเวลเรสไม่ใช่หรือไง ผมจะไปเคลียร์งานที่นั่นพอดี ไหนๆ ก็ทางผ่านก็เลยแวะมารับ ไม่ดีหรือไง ประหยัดน้ำมันดีออก ทีคุณยังแอบย่องเข้าห้องผมได้เลย แล้วทำไมผ