All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

และหลังจากนั้นครอบครัวฝ่ายว่าที่เจ้าสาวก็ถือโอกาสเลี้ยงมื้อกลางวันครอบครัวฝั่งว่าที่เจ้าบ่าว เนื่องจากกว่าจะตกลงกันเสร็จก็เป็นเวลาเที่ยงพอดี พอตกบ่ายบรรดาหนุ่มๆ ก็ชวนกันเข้าห้องทำงานเพื่อคุยเรื่องธุรกิจการงานกันต่อ เพราะนานๆ ทีจะได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้ ด้านที่รักกับอวัสดาก็จูงมือกันขึ้นไปยังห้องพัก ปล่อยให้คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซกับคุณป้าแอนนาปรึกษาหารือเรื่องงานแต่งงานตามประสาหัวอกคนเป็นแม่และคนเป็นป้ากันอยู่สองคนภายในห้องนอนสุดหรูของคุณหนูแห่งวิลเลียมเบอร์ลิซ อวัสดานั่งตักไอศกรีมถ้วยใหญ่บนตักใส่ปากพลางจับจ้องทีวีไปด้วยเพลินๆ อยู่ตรงโซฟาตัวยาวมุมห้อง ขณะที่เจ้าของห้องขอตัวเข้าไปอาบน้ำ และสักพักร่างเพรียวบางในชุดคลุมผ้าขนหนูสีขาวก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำ เดินมาทรุดนั่งข้างๆ คนกำลังดูทีวี ทว่าเรียวปากที่แย้มยิ้มกริ่มพร้อมหูตาเป็นประกายแวววาวน่ารักของเพื่อนสาว ทำให้สาวแสบอดแซวยิ้มๆ ไม่ได้“ไงล่ะ! หึงจนได้เรื่อง หนีไปชนปังตอเข้าจังเบ้อเร่อ เลยถูกต้อนเข้ากรงกาญจน์นันท์ซะงั้นเพื่อนฉัน แต่หน้าบานฉีกยิ้มแทบจะถึงใบหูซะขนาดนี้ พี่ชินต้องมีอะไรดีแน่ๆ ใช่ไหมเพื่อนรัก”ที่รักจึงตวัดค้อนให

ในวันต่อมา ที่ภูเก็ตก็มีการประชุมใหญ่ของหุ้นส่วนธุรกิจในเครือวิลเลียมเบอร์ลิซทั้งหมด พร้อมจัดงานเลี้ยงต้อนรับบิ๊กบอสใหญ่อย่างปีเตอร์ไปในตัว เนื่องจากตั้งแต่ให้คีแกร์นมาบริหารงานที่เมืองไทยยังไม่มีโอกาสมาเยี่ยมเยือนเลยสักครั้ง ดังนั้นครอบครัววิลเลียมเบอร์ลิซจึงบินไปภูเก็ตกันทั้งบ้าน รวมถึงชินธิปที่ต้องไปในฐานะหุ้นส่วนทว่างานนี้ที่รักไม่ได้เดินทางไปด้วย เพราะต้องไปช่วยแม่เพื่อนตัวแสบตกแต่งบายเจนนีต้าผับสาขาสองให้กับเจ๊เจนนี่ ส่วนอวัสดาก็ถูกขอร้องแกมบังคับจากคนอยู่ภูเก็ตให้มาค้างเป็นเพื่อนน้องสาวสุดที่รักของเขาอีกต่อหนึ่ง แถมข่มขู่มาอีกตามเคยว่าห้ามพากันไปทำอะไรแผลงๆ เป็นอันขาด แต่เรื่องที่ไม่อยากให้เกิดมันก็เกิดขึ้นจนได้นั่นแหละวันนี้มิสเตอร์เฉินพาลูกทัวร์กลุ่มใหญ่มาเข้าพักที่คาร์เทียเวลเรส แล้วจะบินต่อไปยังโรงแรมในเครือที่ภูเก็ตในวันถัดไป ที่รักจำต้องรับหน้าที่ดูแลลูกค้าแทนพี่ชาย เธอจึงลากแม่เพื่อนรักจอมแสบมาช่วยอีกแรง พอถึงช่วงค่ำมิสเตอร์เฉินก็ขอร้องให้เธอสองคนช่วยพาลูกทัวร์ท่องราตรีในเมืองหลวง ทำให้สองสาวยุ่งยากลำบากใจอยู่ไม่น้อย หากก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ภายในรถตู้ของโรงแรมที่กำลังจะพ

อวัสดาขับเบนซ์สปอร์ตมาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์วิลเลียมเบอร์ลิซเป็นเวลาตีสองกว่าๆ หลังจากไปส่งลูกทัวร์กลับไปพักที่คาร์เทียเวลเรสเสร็จเป็นที่เรียบร้อย สองสาวเพื่อนรักก้าวผ่านประตูคฤหาสน์เข้ามาพลางคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งเบาๆ“ไปไหนกันมา ถึงได้กลับเอาป่านนี้”เสียงห้วนเยียบเย็นที่ดังขึ้นมาท่ามกลางความมืดของห้องโถงกว้าง ทำเอาสองสาวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แล้วค่อยๆ หันไปมองหาเจ้าของเสียงพร้อมหน้าซีดเผือดกันทั้งสองคน ร่างใหญ่ในชุดเชิ้ตสีขาวยับยู่ยี่ ปล่อยชายหลุดลุ่ย กระดุมหน้าถูกปลดลงมาครึ่งอก และแขนเสื้อถูกถลกขึ้นศอกเอาไว้ลวกๆ ลุกจากโซฟาที่ตั้งอยู่ใกล้กับบันได ก้าวเข้ามาหาด้วยหน้าตาถมึงทึง อวัสดารีบคว้าแขนของเพื่อนรักกอดเอาไว้แน่นอย่างลืมตัวพลางหลบตาวูบทันใด“พี่ถามไม่ได้ยินหรือไง ไอ้ปากที่ฉอเลาะคำโกหกกันออกมาไปไหนซะล่ะ”คีแกร์นตวาดออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าสองสาวยังเอาแต่เงียบกริบ ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องคนหลบอยู่หลังน้องสาวขุ่นขวาง บอกให้รู้ว่าเขากำลังเจาะจงว่าให้ใครอยู่ ด้านที่รักพอเห็นผู้เป็นพี่ก้าวเข้าหาเพื่อนรักจึงรีบขยับไปขวางพลางดันแผงอกแข็งๆ เอาไว้สุดแรง และละล่ำละลักบอกเสียงสั่นๆ“พี่ชายคะ เรื่อง

ที่รักซุกใบหน้าเลอะน้ำตาลงกับแผงอกกว้างพลางเอ่ยอู้อี้ออกมาแผ่วๆ“ไอลิซขอโทษ ไอลิซจะไม่ทำอีกแล้ว รู้ว่าพี่ชายรักและเป็นห่วงไอลิซกับยัยหนูดามากมายสักแค่ไหน ไอลิซขอโทษนะคะที่โกหกพี่ชาย น้องขอโทษ...”มือหนาลูบศีรษะน้องสาวเบาๆ พร้อมกับจูบขมับบางอย่างรักใคร่ อารมณ์โมโหสงบลงแทบไม่เหลือ แต่กำลังมีความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนท่วมท้นหัวใจกับคนที่อยู่ข้างบนห้องแทน ชั่วอึดใจที่รักถึงเป็นฝ่ายผละห่าง แล้วเอ่ยออกมาอย่างเดือดเนื้อร้อนใจ“ป่านนี้ยัยหนูดาจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ตอนนี้คงร้องไห้น้ำตาท่วมห้องแล้วมั้งคะ ก็พี่ชายเล่นอาละวาดใส่ซะขนาดนั้นน่ะ ไอลิซรู้ว่ายัยนั่นปากเก่งไปแบบนั้นเองแหละ จริงๆ แล้วแสนจะเจ้าน้ำตาและอ่อนไหวมากๆ ที่สำคัญยัยหนูดารักพี่ชายมากนะคะ ตั้งแต่คบกันมาไอลิซก็เพิ่งเคยเห็นหนูดาจอมแสบผู้ไม่เคยกลัวใคร แต่กลับกลัวพี่ชายจับจิตจับใจ และยอมพี่นี่ละค่ะคนแรก”“พอแล้วไอลิซ อย่าพูดให้พี่รู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลย พี่ขอร้อง...”คีแกร์นเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมกับดึงร่างน้องสาวเข้ามากอดอีกครั้ง“เดี๋ยวพี่จัดการเอง น้องขึ้นไปนอนเถอะไป”บอกพลางคีแกร์นก็จัดการจูงร่างบางของน้องสาวก้าวขึ้นบันได และ

พอทำแผลให้เสร็จที่รักก็เก็บกล่องยาเอาไปไว้ที่เดิม แล้วถึงเดินมาหาพี่ชายซึ่งยังนั่งอยู่ตรงโซฟาที่เดิม เธอก้มลงสวมกอดลำคอหนาจากด้านหลัง ก่อนจะกระซิบใส่หูพร้อมแย้มยิ้มซุกซน“ตอนเช้าก็เตรียมตัวรับมือให้ดีเถอะ ตื่นขึ้นมาบนเตียงของพี่ชายแบบนี้คงอาละวาดหนักน่าดู เดี๋ยวจะหาว่าน้องสาวคนนี้ไม่เตือน กู๊ดไนท์ค่ะ หลับฝันดีนะคะพี่ชายขา…”จูบแก้มขาวสากไรหนวดเบาๆ ทิ้งท้ายเสร็จ ที่รักก็เดินลอยชายออกจากห้องไป ปล่อยให้คนเป็นพี่มองตามหลังยิ้มๆ ชั่วครู่คีแกร์นถึงพาร่างสูงใหญ่ก้าวไปยังเตียงกว้างกลางห้อง แล้วทอดกายลงนอนเคียงข้างคนกำลังหลับใหล เขาสอดแขนกำยำเข้าไปรั้งร่างนุ่มๆ เข้ามากอดแนบอก พลางจูบลงที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาหนึ่งที ก่อนจะพึมพำกับศีรษะเล็กแผ่วๆ“ผมรักคุณนะหนูดา ถึงจะแสบสันสักแค่ไหนผมก็รัก และจะรักตลอดไป”คีแกร์นปิดเปลือกตาลงช้าๆ เพราะขณะนี้มันตีสี่เข้าไปแล้ว ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยคิดว่าเขาคงต้องตื่นก่อนคนในอ้อมแขนนี้ ส่วนไอ้คำว่าเกลียดที่มันตกตะกอนอยู่ในหัวใจ เขาจะให้แม่ตัวแสบสุดที่รักเป็นคนลบมันออกไปให้ได้ ถ้าคนอย่างคีแกร์นเปลี่ยนคำว่าเกลียดเป็นคำว่ารักไม่ได้ก็ให้มันรู้ไป!********แสง