All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 141 - Chapter 150

อวัสดาพยายามคุยเข้าเรื่องรวดเร็ว ทว่าคนอย่างพายุ รุ่งโรจน์วานิช ทายาทเจ้าของบริษัทผลิตอะไหล่รถยนต์หลากหลายยี่ห้อก็ใช่ว่าจะยอมอะไรง่ายๆ ก็สาวน้อยคนนี้เขาแอบมองมาตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อสาวเลยก็ว่าได้ ตี๋หนุ่มมักหาเรื่องติดสอยห้อยตามบิดาไปที่คฤหาสน์กิตติพงษ์ไพศาลอยู่เป็นประจำ เพื่อหาโอกาสคุยกับสาวน้อยที่ตนหมายปองเอาไว้ในใจ ถึงแม้จะถูกสาวเจ้ากลั่นแกล้งกลับมาอยู่บ่อยๆ แต่พายุก็ไม่เคยถอย และให้บิดาทาบทามขอหมั้นอยู่หลายครั้ง แต่ฝ่ายเจ้าสัวอภิวัติกับคุณหญิงอารีดาก็หวงลูกสาวเข้าไส้ บอกเหตุผลแค่ว่าลูกสาวยังเด็ก ยังไม่อยากคิดเรื่องนี้เมื่อได้รู้ว่าสาวสวยที่แอบจองเอาไว้มีเจ้าของแล้วแบบนี้ พายุจึงอดที่จะเสียความรู้สึกไม่ได้ ก็ที่บอกว่าจะมาคุยเรื่องตกแต่งคอนโดมันแค่งานบังหน้า หากสาวน้อยแสนงามที่นั่งอยู่ตรงหน้านี่ต่างหากคือเป้าหมายหลัก“เรื่องคอนโดเอาไว้ก่อนก็ได้ครับ แต่ตอนนี้พี่ยุอยากจะคุยเรื่องของเรามากกว่า พี่ยุเข้าใจว่าน้องดาไปเรียนที่อังกฤษซะนาน พวกหนุ่มฝรั่งต่างชาติหน้าตามันก็เหมือนๆ กันแบบนี้ทุกคนนั่นแหละ น้องดาอาจจะแค่หลงรูปร่างหน้าตาเพราะความเคยชิน ตอนนี้พี่ยุเรียนจบเอกแล้ว พี่ยุจะให้เตี่ยกั

“เล่าสิครับ เนื้อๆ ของคุณน่ะ”เมื่อเจ้าของตักเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง อวัสดาจึงเริ่มเล่าให้ฟัง ทว่าเสียงก็ติดจะสั่นๆ เล็กน้อย“พี่เอ่อ...เขาเคยให้เตี่ยกับหม่าม้าของเขามาขอหมั้นอยู่หลายครั้ง แต่ตอนนั้นฉันยังเด็ก ปาป๊ากับหม่าม้าก็เลยไม่รับหมั้น และฉันแกล้งขู่ปาป๊ากับหม่าม้าว่าถ้าให้หมั้น ฉันจะหนีไปเรียนที่อังกฤษ แล้วจะไม่กลับมาเหยียบเมืองไทยอีกเลย ท่านก็เลยไม่เซ้าซี้เรื่องหมั้นให้ได้ยินอีก จนฉันไปเรียนไฮสกูลที่อังกฤษ ก็เลยไม่ค่อยได้เจอหน้าพี่เอ่อ...เขาสักเท่าไร เจอกันตอนกลับมาช่วงปิดเทอมไม่กี่หนหรอก เพราะเขาก็ไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสเหมือนกัน กระทั่งมาเจอกันวันนี้นี่แหละ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะรื้อฟื้นเรื่องหมั้นขึ้นมาอีก”“แล้วนัดวันนี้คุณไม่รู้หรือไงว่าเป็นไอ้พายุมั่วนี่น่ะ หรือว่ารู้! ถึงได้ไล่ผมจัง แถมยังไม่อยากให้ไปส่งที่โต๊ะอีก ถ้าผมไม่เห็นมันกระโดดกอดคุณก็คงไม่ได้รู้สินะ”“รู้ที่ไหนกันเล่า! นัดวันนี้ยัยที่รักเป็นคนจัดการ บอกแค่ว่าลูกค้ารู้จักกับปาป๊าแล้วให้ฉันมาเจรจาก็แค่นั้น รู้พอๆ กับที่คุณรู้นั่นแหละ ก็แม่น้องสาวคนดีรายงานมาหมดแล้วนี่ จะให้ไปรู้มากกว่าคุณตอนไหนไม่ทราบ” อวัสดากระแนะ

คาร์เทียไดมอนด์ที่เควินพูดถึงคือบริษัทเจียระไนเพชรขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจที่อยู่ในเครือวิลเลียมเบอร์ลิซ และส่งออกไปจำหน่ายทั่วทุกมุมโลก ทางด้านอวัสดาเมื่อเห็นว่าสองพี่น้องกำลังคุยเรื่องงานกันอย่างจริงจัง เธอจึงเก็บกระเป๋าข้างเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ“การ์ดของเราตามกวาดมาได้ครบหมดทุกคน เหลือแค่ไอ้ตัวหัวหน้าของมันที่หนีรอดไปได้ ฉันจะกลับไปจัดการกับมันเอง จะไปดูหน้าคนที่มันกล้าเจาะรูกำแพงวิลเลียมเบอร์ลิซสักหน่อย”“ระดับเควินต้องบินด่วนกลับไปจัดการเองแบบนี้ คงไม่ใช่แค่ไปดูหน้าหรอกมั้งไอ้พี่ชาย”“เออน่า! ฉันกะจะเอาแค่เบาะๆ ให้มันไปนอนเล่นในโรงพยาบาลสักสองสามเดือนแค่นั้นแหละ”คีแกร์นหัวเราะหึๆ ไปตามสาย รู้ดีว่าพี่ชายทำได้อย่างที่พูดแน่นอน ท่าทางเหมือนหนุ่มอารมณ์ดีและใจเย็นของแฝดผู้พี่มันแค่ภาพลวงตาที่ฉาบอยู่ภายนอกเท่านั้น เวลาหมอโกรธสามารถเลือดเย็นได้ชนิดขั้นสุด ยิ่งตอนโมโหพายุสลาตันนี่ยังต้องยอมหลีกทางให้กันเลยทีเดียว“เอาเถอะ! ตามสบายไอ้พี่ชาย นายระวังตัวด้วยนะเควิน”“ขอบใจที่เป็นห่วงว่ะ นายหนีมาอยู่เมืองไทยแบบนี้ไม่มีคู่ซ้อมเสียนาน ถือซะว่าซ้อมมือก็แล้วกัน ว่าแต่...น้องบลา

อวัสดาคลี่ยิ้มน้อยๆ เอ่ยทักทายพร้อมกับจับมือกับคนที่เควินแนะนำให้รู้จักไปทีละคนตามมารยาท บางคนก็อดแซวผู้พามาแนะนำไม่ได้ เพราะรู้กิตติศัพท์ความเจ้าชู้มาเป็นอย่างดี“เฮ้ย! เควิน น้องสาวจริงหรือเปล่าวะ สวยสดหยดย้อยซะขนาดนี้ แกปล่อยให้รอดมาได้ยังไง ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ”เสียงแซวจากเพื่อนชายในกลุ่มเรียกเสียงหัวเราะจากบรรดาเพื่อนในโต๊ะกันอย่างครึกครื้น“เออน่า! คนนี้น้องจริงๆ เจ้าของเขาหวงมาก ฉันยังไม่อยากมีเรื่องว่ะ ปกติจะตามประกบไม่เคยห่าง ตอนนี้ไม่รู้หายหัวไปอยู่ไหน แต่เดี๋ยวพวกนายได้รู้แน่”คนถูกแซวตอบโต้ยิ้มๆ ขณะที่อวัสดาก็ได้แต่ทำหน้างุนงงอยู่เช่นเคยกับการกระทำของแฝดผู้พี่ กระทั่งมาถึงเพื่อนหนุ่มคนสุดท้าย ซึ่งเป็นหนุ่มหล่อเจ้าสำอางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ“ส่วนไอ้นี่ไบรอัน เดนเทส คนที่อยากรู้จักน้องบลายท์ของพี่เควินที่สุด”ไบรอันฉีกยิ้มที่คิดว่าบาดหัวใจสาวเจ้าไปให้ พร้อมนัยน์ตาวับวาวสมใจ มองไกลๆ ว่าสวยแล้ว พอได้มาเห็นใกล้ๆ ไบรอันถึงกับจ้องเสียตาค้าง เขาส่งมือไปให้จับ และเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจในเสน่ห์อันเหลือล้นของตนเอง“สวัสดีครับ ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้รู้จักสาวสวยที่สุดใน

และทั้งคู่คงจะตกอยู่ในห้วงจุมพิตอันแสนเสน่หาไปอีกนานแสนนาน ถ้าหากว่าจะไม่ได้ยินเสียงกระแอมดังขึ้นมาใกล้ๆ เสียก่อน คีแกร์นจึงจำต้องถอนเรียวปากแล้วหันไปมองเจ้าของเสียง แต่แขนล่ำสันยังรัดเอวคอดเอาไว้กับแผงอกไม่ยอมปล่อย ด้วยวัฒนธรรมตะวันตกที่คุ้นเคยมาทั้งชีวิต การแสดงความรักด้วยการจุมพิตถือเป็นเรื่องธรรมดามากๆ คีแกร์นจึงไม่จำเป็นต้องตกใจหรือเคอะเขินเมื่อมีคนมาพบเจอ พอเห็นหน้าคนมาขัดจังหวะชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักทายด้วยท่าทางเป็นปกติ และระบายยิ้มส่งให้น้อยๆ“คุณโรเบิร์ต! ทำไมมาซะดึกเลยล่ะครับ”ทว่าอีกคนนี่สิ ชื่อที่ได้ยินทำให้อวัสดาอยากจะหายตัวได้ซะจริงๆ ก็ดันลืมเสียสนิทว่าตรงนี้มันเป็นประตูทางเข้างานเลี้ยง ถึงจะอยู่ด้านหลังห้องจัดเลี้ยงที่ไม่มีคนเข้าออกสักเท่าไรก็ตาม แล้วยังเผลอปล่อยให้อีตานี่จูบอยู่นานสองนาน แถมคนมาเจอยังเป็นคนรู้จักเสียอีก เธอจึงได้แต่เบียดร่างเอาไว้กับกายแกร่งเพื่อใช้ร่างใหญ่กำบังตัว และซุกหน้าแดงๆ อยู่กับแผงอกกว้างไม่ยอมเงย ถ้ามุดเข้าไปได้เธอคงทำอย่างไม่รีรอ“ก็รอสองแม่ลูกนี่น่ะสิครับ มัวแต่แต่งแข่งกันสวยอยู่นั่นแหละ ไม่รู้จะแต่งมาประชันเจ้าสาวหรือยังไงก็ไม่ทราบ ฮันน