All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 131 - Chapter 140

“เอ่อ...คุณวินกลับมาตั้งแต่เมื่อไรค่ะ”เด็กนุ่นเมื่อหาเสียงเจอจึงเป็นฝ่ายถามออกมาเบาหวิว“ก็มาทันเห็นพวกเธอสองคนวิ่งหน้าตาตื่นลงบันไดมานั่นแหละ ว่าไง! ตกลงมีอะไรกัน”สองสาวใช้ต่างก้มหน้าหลบสายตาเจ้านายหนุ่มงุดๆ พลางอึกอักอยู่ในลำคออย่างไม่กล้าพูดออกมา จนอวัชรวินต้องส่ายศีรษะให้“เอาเถอะ! ถ้ามันลำบากนักก็ไม่ต้องพูดแล้ว โดนยัยตัวแสบนั่นแกล้งมาอีกล่ะสิท่า มีอะไรก็ไปทำกันเถอะไป ออกไปขนของในรถเข้าไปไว้ในห้องทำงานให้ฉันด้วยนะ คราวนี้ฉันจะอยู่บ้านหลายวัน”สั่งความเสร็จอวัชรวินก็ก้าวขึ้นบันไดไปทันที ด้วยคิดว่าแม่น้องสาวคงแกล้งเด็กรับใช้เล่นอย่างเช่นเคย เขาจึงไม่ใส่ใจอีกต่อไป หากก็ต้องชะงักเท้าตรงกลางบันได แล้วหันกลับมาถามสาวใช้อีกครั้งเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้“อ้อ! แล้วรถใครจอดอยู่ตรงหน้าบ้าน คุณหนูของเธอมีแขกหรือไง”จบประโยคคำถาม สองสาวก็เอาแต่ก้มหน้าซีดเผือดไม่ยอมเงย พลางเอ่อๆ อ่าๆ อยู่ในลำคอจนอวัชรวินนึกรำคาญ“นี่เธอสองคนเป็นอะไรเนี่ย ถามอะไรก็เอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นั่นแหละ จะไปไหนก็ไปเลยไป เดี๋ยวฉันถามยัยหนูดาเองก็ได้ แล้วคุณหนูของพวกเธอลงมากินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ”เด็กอ้อยเป็นฝ่ายเอ่ยตอบเบาๆ

“ยังต้องอธิบายอะไรอีก ลากผู้ชายออกมาจากห้องแบบนี้จะให้เข้าใจว่ายังไงฮะ! พี่ไม่อยู่บ้านไม่กี่วัน เราทำตัวแบบนี้งั้นเหรอหนูดา”อวัชรวินกระชากเสียงออกมาดังลั่นบ้านด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด และก้าวเข้าหาร่างที่น้องสาวขวางเอาไว้ทันที อวัสดาจึงรีบดันแผงอกพี่ชายเอาไว้สุดแรง ปากก็พร่ำบอกอย่างเป็นเดือดเป็นร้อน“อย่านะพี่วิน ฟังหนูดาก่อน มันไม่มีอะไรจริงๆ นะคะ คีแกร์นเขาเพิ่งมา...แล้ว...”“แล้วอะไร? อย่าบอกนะว่าไอ้หมอนี่มันเข้าไปนอนเล่นนั่งเล่นในห้องของเราเฉยๆ น่ะ จะให้พี่เชื่องั้นเหรอหนูดา ไอ้หมอนี่มันเป็นตอหรือไง”ด้านคีแกร์นเมื่อเห็นว่าสองพี่น้องเถียงกันไม่รู้จักจบจักสิ้น เขาจึงดึงร่างเล็กให้ถอยออกมา แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยกับคนที่กำลังโมโหหน้าดำหน้าแดงอยู่นั้นด้วยเสียงเรียบๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ“เรื่องนี้ผมอธิบายได้คุณอวัชรวิน”“ผมมีตา! จูงกันออกมาจากห้องนอนแบบนี้จะบอกว่าคุณหลอกฟันน้องสาวผมเรียบร้อยแล้วงั้นสิ ผมไม่อยากได้ยิน ไม่ต้องมาแจกแจงให้ผมฟัง”“พี่วิน!”อวัสดาตวัดเสียงใส่พี่ชายพร้อมหน้าแดงก่ำ เมื่อคนเป็นพี่ชักเข้าใจผิดลามปามไปกันใหญ่“ไม่ต้องมาขึ้นเสียงกับพี่นะหนูดา พี่จะโทรไปรายงานปาป๊ากับหม่าม้า

หากรอยยิ้มสวยๆ ก็เป็นอันต้องหุบฉับเมื่อได้ยินเสียงของคนนั่งใกล้ๆ เอ่ยแซวดังลอยมาเข้าหู“ในบรรดาสามสาวเพื่อนรัก คุณนี่คงแสบสุดล่ะสิท่า แต่งงานเมื่อไรคงต้องหาปลอกคอมาใส่กันบ้างละ เจ้าแผนการ แกล้งแหย่ชาวบ้านเขาไปทั่วแบบนี้น่ะ”“คีแกร์น! นี่คุณว่าฉันเป็นหมางั้นเหรอ”อวัสดาแว้ดให้พร้อมกับยัดโทรศัพท์เครื่องบางคืนแก่ผู้เป็นเจ้าของอย่างกระแทกกระทั้น“พูดเองนะ พวกหนู หมู แมว มันก็ใส่ได้ทั้งนั้นแหละปลอกคอน่ะ”“อ๊าย! ตัวอะไรก็ไม่เป็นทั้งนั้นแหละ แล้วใครเขาจะแต่งงานกับคุณไม่ทราบ เอาวันนี้ให้รอดก่อนเถอะ ไม่ต้องมาพูดมากเลยนะ กินข้าวไปเลย หิวนักไม่ใช่หรือไง”สาวเจ้าบ้านจิกตาเขียวๆ ส่งให้ พร้อมกับจิ้มไส้กรอกยัดใส่ปากแขกหนุ่มผู้มีวาจาเด็ดดวงไปอย่างเหมาะเหม็ง คนถูกป้อนก็ยิ้มใส่ตากลมโตพลางเคี้ยวไส้กรอกที่ถูกยัดมาให้อย่างเอร็ดอร่อย หาได้ยี่หระกับตาขุ่นๆ นั้นไม่ แถมยังเลิกคิ้วยั่วคนหน้าตูมสนิทเล่นอีกต่างหากทว่าก่อนจะเกิดศึกขนาดย่อมๆ ขึ้นภายในโต๊ะอาหาร คนที่ไปสงบสติอารมณ์ในห้องก็พาหน้าตาบูดบึ้งก้าวตึงๆ ผ่านประตูห้องอาหารเข้ามา กระแทกตัวนั่งพร้อมกับจับจ้องหน้าแขกหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขม็งแข็งกร้าว แส

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่าๆ คนสะบัดก้นหนีขึ้นไปชั้นบนก็พาร่างระหงในชุดแซกสั้นสีน้ำเงินเข้มอย่างเตรียมพร้อมจะออกไปข้างนอกก้าวลงมาตามบันไดกลางคฤหาสน์ช้าๆ แต่ก็ต้องชะงักเท้าอยู่แค่เชิงบันได เมื่อเห็นคนจ้องจะห้ำหั่นกันราวกับศัตรูคู่อาฆาตเมื่อก่อนหน้านี้กำลังนั่งคุยกันอยู่เบาๆ ตรงโซฟารับแขกด้วยสีหน้าชื่นมื่นจนอวัสดาแทบไม่อยากเชื่อสายตาเธอคิดว่าการเจรจาด้วยเหตุผลมันคงแค่ทำให้ทั้งสองคนอารมณ์สงบราบเรียบเฉยๆ แต่ไม่นึกว่ามันจะพัดเย็นสบายได้ขนาดนี้ ผีเข้ากันหรือเปล่าเนี่ย หากมันก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ ปากอิ่มคลี่ยิ้มละมุน สาวเท้าก้าวเข้าไปหา ทว่าพอเห็นหน้าคนกำลังนั่งใช้ลิ้นกระทุ้งแก้มเล่นอยู่เบาๆ อวัสดาก็พุ่งถลาเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วจับกรามแข็งๆ ให้หันมามองแผลให้ชัดๆ มุมปากได้รูปเลือดยังซึมออกมาเล็กน้อย เธอจึงหันไปตวัดตาขุ่นใส่พี่ชายทันควัน ทำเอาคนเป็นพี่ถึงกับเอ่ยออกมาหยันๆ อย่างหมั่นไส้อยู่เป็นกำลัง“นี่ยัยหนูดา! ตอนพี่โดนซัดซะคว่ำไม่เห็นเราจะตกใจเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้เลย ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะแม่ตัวดี งามหน้านักนะ น้องสาวฉันหรือเปล่าวะเนี่ย”คนเป็นน้องจึงรีบฉีกยิ้มสวยสดใส ก่อนจะลุกไปทิ้งตัวลงนั่งกระแซ

พายุถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อคนบอกจะเข้าห้องน้ำกลับเดินตรงไปที่หน้าลิฟต์เสียเฉยๆ แล้วห้องน้ำก็อยู่ใกล้ๆ นี่เองแต่สาวเจ้าก็ไม่เข้าไปดังปากบอก ขณะที่อวัสดาต้องรีบตาลีตาเหลือกเข้าไปสกัดคนหน้าบอกบุญไม่รับเอาไว้อย่างด่วนจี๋ ขืนปล่อยให้เขามาถึงตรงนี้คงได้มีคนเจ็บตัวแน่ๆ และพอถึงตัวเธอก็ทั้งดึงทั้งลากร่างใหญ่พาเดินไปยังอีกทาง ปากก็พร่ำบอกไปด้วย“คุณมานี่เลยคีแกร์น ไม่มีอะไรหรอก ลูกชายเพื่อนของปาป๊าน่ะ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว เขาก็แค่ทักทายเฉยๆ”พอเลี้ยวมุมล็อบบี้มาได้ ร่างเล็กก็หมุนติ้วปลิวหวือเข้าไปปะทะกับแผงอกแข็งๆ เต็มแรง แล้วเขาก็ก้มลงมาเอ่ยแทบติดใบหน้านวลเนียนด้วยเสียงห้วนห้าวที่บ่งบอกความไม่พอใจชัดเจน“ผมไม่สนว่ามันเป็นใคร แต่คุณปล่อยให้มันกอดได้ไงฮึ! หนูดา” “ก็...เขาแค่ทักทายไง แล้ว...ฉันก็ไม่ทันได้ตั้งตัวด้วย”อวัสดาอึกอักตอบเบาๆ ก็ตอนนี้หน้าตาของผู้ชายร้ายกาจของเธอมันน่ากลัวน้อยเสียเมื่อไร“เมืองไทยเขาทักทายกันแบบนี้หรือไง ไอ้ตี๋นั่นโคตรของมันคนไหนเป็นชาวต่างชาติงั้นเหรอ สงสัยอยากตายตั้งแต่อายุยังน้อย เดี๋ยวพ่อจะช่วยสงเคราะห์ให้”คนอารมณ์ไม่ปกติกระชากเสียงออกมาพร้อมกับเตรียมจะก้าวไปหา