All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

“นี่อวัสดาเป็นน้อง...”“เป็นคนรักค่ะ”ชินธิปพูดคำว่าน้องสาวยังไม่จบ เจ้าของชื่อก็โพล่งสวนขึ้นมาเสียงดังฟังชัด พลางซบศีรษะลงกับแผงอกกว้างทำกิริยาออดอ้อนคล้ายเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเต็มที่ อวัสดาแกล้งฉีกยิ้มหวานหยดแต่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยมากกว่าให้กับฝ่ายตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงติดจะห้วนเล็กน้อย“และตอนนี้ฉันก็อยากใช้เวลากับคนรักกันแค่สองคน รบกวนคุณไปหาผู้ชายเอาป้ายข้างหน้าเถอะนะคะ”บอกเสร็จอวัสดาก็ออกแรงลากร่างสูงใหญ่ออกมาจากตรงนั้นทันที ปล่อยให้แม่สาวลูกครึ่งแคนาดาอ้าปากค้างมองตามหลังไปตาปริบๆ อย่างงงงันปนอึ้งอยู่ไม่คลายด้านคนถูกลากก็ได้แต่ยิ้มขำพลางส่ายศีรษะให้กับความแสบสันของคนที่รักเหมือนน้องเหมือนนุ่ง หากชายหนุ่มก็ยอมก้าวตามแรงฉุดกระชากแต่โดยดี ก่อนที่เขาจะเห็นชาลิญากำลังเดินตรงเข้ามาหา ชินธิปจึงค่อยๆ หุบยิ้มเมื่อมองหาอีกคนไม่เห็น ก็ในเมื่อเพื่อนรักอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาซะขนาดนี้ มันจึงชวนให้สงสัยว่าเพื่อนอีกคนไปอยู่ที่ไหน“ที่รักไปไหนหนูดา”“เพื่อนหนูดาสะบัดก้นหนีไปตั้งแต่เห็นภาพบาดตาบาดใจที่ยัยชะนีนั่นกระโดดจูบพี่ชินแล้วละค่ะ ป่านนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งน้ำตาท่วมบ้านแล้วมั้งคะ”อวัสดา

“ได้ยินไหมหนูดา”คนโทรมาคงเห็นว่าเงียบผิดปกติจึงถามย้ำดังมาอีกครั้ง“ได้ยินแล้ว ดึกป่านนี้คุณยังไม่นอนอีกหรือไง ทำอะไรอยู่ล่ะ”อวัสดาอ้อมแอ้มตอบเสียงเบาๆ แล้วถึงย้อนถามกลับไปบ้าง“ผมนอนไม่หลับ ในหัวมีแต่หน้าบูดๆ ของคนบางคนอยู่เต็มไปหมดเลย คืนนี้ถ้าไม่ได้ยินเสียงคงหลับไม่ลงแน่ๆ”“บ้า! งั้นก็เชิญนอนไม่หลับต่อไปคนเดียวเถอะ ฉันง่วง! จะนอนแล้ว แค่นี้นะ”อวัสดารีบวางหูลงก่อน แต่ใบหน้าก็อดแดงซ่านขึ้นมาไม่ได้ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งพร้อมเรียวปากอิ่มแต้มยิ้มละมุนไม่จางหาย ถ้าอวัสดามีตาทิพย์ก็คงจะได้เห็นว่าเจ้าของเตียงก็นอนยิ้มค้างอยู่เช่นกัน และเขากำลังบรรจงจูบรูปใบเล็กของคนหน้าบูดที่บอกอย่างอ่อนโยนทำไมคีแกร์นจะไม่รู้ว่าแม่ตัวแสบอยู่ที่ไหน ก็น้องสาวสุดที่รักโทรมาบอกว่าเพิ่งวางหูจากแม่เพื่อนรักและแอบรายงานมาด้วยว่าคืนนี้อวัสดามานอนค้างที่บ้าน เขาจึงโทรมาถามเด็กรับใช้ก็ได้คำตอบว่าเธอมาค้างจริง แถมยังได้รู้อีกว่าแม่คุณไม่ได้นอนห้องน้องสาวอย่างเคย หากกลับแอบเข้าไปในห้องของเขา จนป่านนี้ก็ปาไปห้าทุ่มเข้าไปแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคุณเธอจะออกมาจากห้อง คีแกร์นจึงลองโทรเข้ามือถือดูก็ได้คำตอบที่ทำให้อ

สาวแสบได้ยินดังนั้นถึงกับแย้มยิ้มกริ่มตาพราวระยับขึ้นมาทันใดเมื่อมีคนถือหาง แล้วโพล่งออกมาแทบไม่ได้คิด“อีตานั่นก็บังคับให้มาค้างเกือบทุกครั้งนั่นละค่ะ ชอบกลั่นแกล้งข่มขู่หนูดาสารพัด ขี้โมโหด้วย ทำอะไรให้ไม่ถูกใจก็อาละวาดบ้านแทบแตก ลูกชายของมัมร้ายกาจอย่าบอกใครเลย”อวัสดารีบตะครุบปิดปากว่องไวเมื่อรู้ตัวว่าหลุดต่อว่าลูกชายสุดที่รักของคนตรงหน้าออกไปชุดใหญ่ เล่นเอาคุณนายใหญ่วิลเลียมเบอร์ลิซถึงกับยกมือขึ้นทาบอก พร้อมกับเบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ทว่าคนถูกต่อว่ากลับหลุดขำพรืด แต่ยังบังคับไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาเอาไว้ได้ ก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างได้อย่างน่ามอง ดูจากสีหน้าของมารดา ไม่ต้องบอก คีแกร์นก็รู้ว่าคงเข้าใจผิดคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วละ ด้านซาร่าเมื่อได้เห็นสีหน้าระรื่นของลูกชายจึงตวัดตาขุ่นส่งให้ แล้วนางถึงหันมาเอ่ยถามคนที่กำลังปั้นหน้าไม่ถูกอีกครั้งด้วยท่าทางจริงจัง“งั้นมัมขอถามคำถามสุดท้าย เอาคำตอบที่มาจากความรู้สึกและหัวใจของหนูเลยนะลูก หนูคิดยังไงกับพี่เขา รักใคร่ชอบพอลูกชายของมัมหรือเปล่า จะรักหรือไม่รักก็บอกมาเถอะจ้ะ มัมจะได้จัดการลูกชายตัวดีให้”อวัสดาหน้าแดงปลั่งเมื่อเจอค

“ใจร้อนจริงเชียว เรื่องนี้มัมกับแด๊ดต้องคุยกับเจ้าสัวอภิวัติกับคุณหญิงอารีดาก่อน ไม่รู้จะว่ายังไงบ้าง ก็เล่นขโมยลูกสาวสุดที่รักของเขามากกซะขนาดนี้ ทางโน้นรู้เข้าคงร้อนเป็นไฟเชียวละ เอาไว้มัมจะโทรคุยกับคุณหญิงให้นะลูก หัวอกแม่เหมือนกันคงคุยกันง่ายหน่อย แต่ขอมัมคิดคำพูดสวยๆ ก่อนแล้วกัน”คีแกร์นยิ้มกว้างในความน่ารักของมารดา แล้วจูบแก้มซ้ายขวาให้รางวัลไปหลายที ก่อนกระซิบใส่หูเบาๆ“ผมรักมัมนะครับ”ซาร่าคลี่ยิ้มละมุนพลางกอดร่างลูกชายเอาไว้แน่นไม่ต่างกัน ถึงแม้ตอนแรกจะรู้สึกไม่พอใจในสิ่งที่ลูกชายทำ แต่พอมาได้ฟังคำพูดที่แสนจะหนักแน่นเอาจริงเช่นนี้ ไม่ว่าอุปสรรคและปัญหาที่รออยู่ข้างหน้ามันจะใหญ่หลวงและหนักหนาสักเพียงใด ถ้ามันคือความสุขและเป็นสิ่งที่ลูกชายสุดที่รักปรารถนา นางก็พร้อมที่จะทำให้ได้ทุกอย่าง“มัมลงไปดูแม่ตัวแสบนั่นให้ผมทีสิครับ ไม่รู้ป่านนี้แผลงฤทธิ์ใส่แด๊ดกับนายเควินหัวหมุนไปกี่ตลบแล้ว ผมขออาบน้ำแป๊บหนึ่ง แล้วเดี๋ยวจะตามลงไปนะครับ”คนเป็นมารดาค้อนให้เสียตาคว่ำ เมื่อได้ยินลูกชายเหน็บว่าที่ลูกสะใภ้มาเบาๆ นางจึงทำเป็นไม่สนใจ แล้วเอ่ยอีกเรื่องแทน“มัมจะลงไปดูเด็กจัดโต๊ะสักหน่อย จะได้กิ

“งานหมั้นกับงานแต่งที่เกิดขึ้นเพราะฉันแอบเข้าไปนอนในห้องคุณเนี่ยนะ ถ้าใครเขารู้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ฉันอายเขานะคีแกร์น และถ้าปาป๊ากับหม่าม้ารู้เข้าท่านคงจะเสียใจมากที่ลูกสาวทำตัวแบบนี้”อวัสดาพูดเสียงอู้อี้ติดซอกไหล่กว้างที่กำลังซุกซบไม่ยอมเงย ขณะที่เจ้าของบ่าไหล่แน่นหนั่นก็พยายามดันคนในอ้อมแขนออกมามองหน้า แต่แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างกลับโอบรัดลำคอแกร่งเอาไว้อย่างเหนียวแน่นไม่ยอมปล่อย จนคีแกร์นต้องยอมแพ้ เปลี่ยนมารวบกอดร่างเล็กเอาไว้กระชับกับอกแทน“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วง ผมจัดการได้ ส่วนเรื่องพ่อแม่ของคุณก็บอกท่านไปตรงๆ ว่าเรารักกันแล้วอยากแต่งงานก็เท่านั้นเอง”ชายหนุ่มขับกล่อมพร้อมพาปลายจมูกโด่งๆ คลอเคลียใบหูเล็กและแก้มนุ่มผะแผ่ว“คุณก็พูดได้น่ะสิ! คุณเป็นผู้ชายจะเสียหายอะไรล่ะ และพ่อแม่ฉันท่านคงยอมเชื่อง่ายๆ หรอกนะ ปาป๊ากับหม่าม้าเคยรู้จักคุณที่ไหนกัน หน้าตาเป็นยังไงก็ยังไม่เคยเห็นเลย แล้วจู่ๆ ก็จะหมั้นจะแต่งงาน ท่านจะคิดยังไง คุณยังไม่รู้จักหม่าม้าของฉันนะคีแกร์น ในสังคมท่านกว้างขวางจะตายไป ไม่มีข่าวไหนรอดพ้นหูของหม่าม้าฉันไปได้หรอก ไม่เอานะคีแกร์น! ฉันไม่ต้องการให้เป็นแบบนี