Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

ผลสุดท้ายคนไม่ยอมก็ต้องยอมในที่สุด เมื่อเจอจูบช่ำชองแสนเร่าร้อนปนอ่อนหวานบุกจู่โจมชนิดหายใจหายคอแทบไม่ทัน อวัสดาเผลอครางออกมาแผ่วเบา ทำเอาคนตั้งใจแค่จูบเล่นๆ ชักไม่อยากเล่นอีกต่อไป เขาเริ่มลูบไล้มือร้อนผ่าวลงไปตามต้นขาเรียวงามช้าๆ แล้วสอดเข้ากับชายเสื้อยืดเนื้อบางพลางเคล้นคลึงสะโพกเต็มตึงอย่างมันมือเจ้าของสะโพกงอนงามถึงกับเบิกโพลงรีบดันแผงอกเรียบตึงออกเป็นพัลวัน คนลืมตัวต้องยอมถอนเรียวปากในที่สุด หากก็ยังไต่ปากร้อนๆ ลงไปตามลำคอขาวนวลอย่างไม่ยอมหยุดเสียทีเดียว กระทั่งอวัสดาต้องเบี่ยงหน้าหลบสุดฤทธิ์ พร้อมกับอึกอักประท้วง“คีแกร์น...”“เดี๋ยวน่า ขอผมทำใจก่อน อย่าเพิ่งดิ้น ถ้าเงียบด้วยก็จะดีมาก”“ทำใจอะไรเล่า ก็ปล่อยสิ! หายใจไม่ออก”มือเล็กยังผลักแผงอกกว้างไม่หยุด และดิ้นจะออกจากวงแขนกำยำให้ได้ท่าเดียว“ถ้าไม่อยากทบทวนบทเรียนตรงระเบียงนี่ก็หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้ เอาให้นิ่งที่สุดได้ยิ่งดี ถ้าจะให้ดีก็หุบปากสวยๆ ของคุณด้วย”ประโยคงึมงำน้ำเสียงปร่าแปร่งที่เอ่ยดังมาข้างหู ทำเอาคนดิ้นพราดถึงกับตัวแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน และเบิกตาโตอ้าปากหวออยู่เช่นนั้นเนินนาน ชั่วครู่เธอถึงได้ยินเสียงหัวเราะหึๆ พร้อ

“ที่ผมทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อรอวันนี้ไง ผมบอกความจริงให้ก็ได้ ว่าผมไม่ได้โกรธคุณเลยสักนิด วันนั้นที่โรงพยาบาลผมยืนฟังอยู่นานแล้ว ได้ยินคนบางคนบอกว่ารู้ตัวว่าผิดแต่ไม่กล้าไปขอโทษเพราะอายผมชัดเต็มสองรูหู ไอ้ประโยคที่ว่าไม่อยากจะรักนั่น ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ก็พอจะเรียนรู้มาบ้างว่าคุณน่ะปากแข็งวายร้าย และไม่เคยตรงกับใจสักเท่าไรถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับผม ก็เลยลองทดสอบดูว่าคุณกับผมใครมันจะใจแข็งกว่ากัน แล้วผลมันก็ออกมาเป็นที่น่าพอใจมาก คุณยอมรับความจริงซะเถอะหนูดา ว่าคุณเป็นของผม ต่อให้มีสิบปีกก็บินหนีไปไหนไม่รอดหรอก”คนได้ยินประโยคความจริงถึงกับจ้องหน้าคนพูดตาเขียวปัด และผลักแผงอกกว้างออกห่างตัวทันควัน“ฉันเสียทั้งตัวเสียทั้งใจแค่บททดสอบของคุณงั้นเหรอคีแกร์น หนีมาอยู่ภูเก็ตยังไม่พอ ไม่ยอมรับโทรศัพท์อีก แถมยังหลบมาอยู่เกาะอีก หลอกให้คนอื่นร้องไห้เสียใจแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ คุณสนุกมากใช่ไหม”พอได้เห็นท่าทางควันออกหูของแม่ตัวแสบสุดที่รัก คีแกร์นชักกลืนน้ำลายฝืดคอ คิดว่าพลาดไปถนัดใจที่เล่าความจริงให้แม่คุณฟัง หากชายหนุ่มก็คลี่ยิ้มละลายใจเข้าสู้ แต่คนตรงหน้าดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์เล่นด้วยอีกต่อไป

“พนันกันไหมล่ะทูนหัว ถ้าคุณหลุดออกไปจากเกาะนี้ได้ ผมจะยอมเป็นเป้าให้จ่อยิง เอาระยะเผาขนเลยเป็นไง แต่ถ้าคุณไปไม่รอดต้องอยู่กับผมที่นี่หนึ่งเดือนเต็ม กล้าพนันกับผมไหมล่ะคนเก่ง”เสียงทุ้มกระซิบท้าทายมาชิดหู ทว่าคนโดนท้ากลับเงียบกริบ เบือนหน้าแดงๆ หนีไปมองด้านข้างแทน‘ใครจะกล้ากันล่ะคนบ้า ก็เห็นลางแพ้ของตัวเองอยู่ข้างหน้ารำไร อย่าว่าแต่หลุดออกไปจากเกาะนี้เลย ตอนนี้ดิ้นให้หลุดจากวงแขนแข็งแรงนี่ให้ได้ก่อนเถอะ ถ้าเธอรับคำท้าก็เท่ากับว่ากระโดดลงหลุมคนร้ายกาจที่ขุดล่อเอาไว้น่ะสิ ยิ่งเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการอยู่ด้วย เวลานี้ในหัวคิดจะเล่นงานอะไรเธอบ้างก็ไม่รู้’“ลองดูกันสักตั้งไหม”คีแกร์นแกล้งเซ้าซี้ยิ้มๆ พลางใช้ข้อนิ้วเกลี่ยผิวแก้มนุ่มแดงเรื่อเล่นเบาๆ“ไม่เอา! ไม่เล่นด้วยหรอก เชิญคุณพนันไปคนเดียวเถอะ”พูดเสร็จเธอก็ตวัดแขนโอบลำคอหนาเอาไว้ ซุกใบหน้าลงกับซอกคอแกร่งเสียเฉยๆ ในเมื่อดิ้นไม่หลุด อวัสดาก็ยึดอกกว้างนี้แหละเป็นที่นอน หนังท้องตึง หนังตาก็เริ่มตก ชักง่วงนอนขึ้นมาซะด้วยสิ ขณะที่คีแกร์นก็ได้แต่หัวเราะหึๆ พาปากร้อนรุ่มกับจมูกโด่งๆ ซุกไซ้ลงกับแก้มนวลใสพลางไล่ขบเม้มใบหูเรื่อเล่นเบาๆ และอดที่จะเย้าแ

“คุณเคยเล่นแบบนี้แล้วเรือล่มบ้างไหมคีแกร์น”อวัสดาถามเบาๆ เมื่อเรือถูกชะลอความเร็ว แล้วให้เธอเป็นฝ่ายกุมพวงมาลัยบังคับล่องลอยไปช้าๆ“ลำใหญ่ๆ แบบนี้ไม่เคยหรอก ถ้าเป็นลำเล็กๆ สปอร์ตๆ หน่อย และเครื่องแรงกว่านี้ เคยขับแข่งกับนายเควินคว่ำกลางทะเลบ่อยไป เอาไว้วันหลังผมจะสอนให้นะ”คนถามถึงกับทำตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก เธอเคยได้ยินเควินเล่าวีรกรรมความบ้าระห่ำของสองพี่น้องให้ฟังมาบ้าง คิดว่าเขาคงใส่ไข่คุยเล่นเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น แต่พอได้มาเห็นแบบนี้สงสัยจะเรื่องจริงเสียละมั้ง“ไม่เอาหรอก ฉันยังรักชีวิตอยู่ ยังไม่อยากตายก่อนวัยอันควร”เธอบอกพร้อมกับส่ายศีรษะจนผมกระจาย“ผมอยู่ทั้งคน คุณยังต้องกลัวอะไรอีกหนูดา ชีวิตคุณผมรักยิ่งกว่าชีวิตตัวเองอีกนะ ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณจมหายลงไปในทะเลได้เป็นอันขาด ยังใช้ไม่คุ้มแหวนเพชรที่ให้นี่เลย เรื่องอะไรจะปล่อยให้จมหายไป ขาดทุนตายชัก”ประโยคเริ่มแรกฟังเหมือนจะดูดี ทำเอาหัวใจดวงน้อยพองโตจนคับอก ก่อนจะแฟบลงรวดเร็วราวกับลูกโป่งถูกเข็มเจาะเมื่อได้ยินประโยคท้ายๆ นั่น อวัสดาจิกเล็บลงกับท่อนแขนที่รัดอยู่ตรงเอวเล็กไปรัวๆ แล้วซัดฝ่ามือตามไปอีกหนึ่งเผียะจังๆ ส่วน

“ก็รอปาป๊ากับ...”คำพูดแผ่วเบาหยุดชะงักลง เพราะแก้มนุ่มถูกมือใหญ่ทั้งสองข้างประคองให้เงยขึ้นมาจ้องหน้า แล้วปิดปากอิ่มเอาไว้ด้วยปลายนิ้วโป้ง ก่อนเขาจะเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยเสียงนุ่มนวลชวนฟัง“ผมถามคุณเวลานี้และที่ตรงนี้นะหนูดา ไม่ต้องคิดถึงคนรอบข้าง ตัดบุคคลภายนอกออกจากหัวใจของคุณไปให้หมด ตอบผมหน่อยได้ไหม เอาคำตอบที่มาจากหัวใจของคุณเลยนะ ช่วยพูดให้ผมได้มั่นใจหน่อย ว่าวันพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไปข้างหน้า ผมจะมีคุณอยู่เคียงข้างตลอดไป”อวัสดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำทะเลที่กำลังทอประกายอ่อนเชื่อมดูอบอุ่นเหลือแสน ซึ่งมันบอกชัดว่าเขารักเธอมากมายสักเพียงใด มันทั้งแน่วแน่มั่นคงจนเธอรู้สึกเต็มตื้นไปหมดทั้งใจ ก่อนความปลื้มปีติและดีใจจะถูกกลั่นเป็นน้ำอุ่นๆ ไหลลงมาอาบแก้มนวลเสียดื้อๆ เดือดร้อนคนที่กำลังกอบกุมแก้มนุ่มอยู่ต้องไล่เช็ดให้แผ่วเบาพลางเอ่ยเย้ายิ้มๆ“ขี้แยอีกแล้ว พูดเรื่องแต่งงานทีไรเป็นได้ร้องไห้ทุกทีเลย ที่ร้องไห้นี่เพราะเสียใจที่เสียตัวก่อนเวลาอันควร หรือว่าดีใจที่ได้เป็นคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซเร็วไปหน่อยฮึ! คนดี”กำปั้นเล็กทุบอกแกร่งของคนแซวไปหนึ่งตุ้บแก้เขิน ก่อนจะซุกศีรษะเล็กลงไปกับแผงอก